Παρασκευή, 27 Ιουλίου 2018

Παραδοσιακά Μονοπάτια [#85]

Εικόνα: Νικηφόρος Λύτρας, Ψαριανό Μοιρολόι (1888)

 

“Ψαλτάδες και πνευματικοί για κοντοκαρτερείτε

Ν’αφήκει διάτα στα παιδιά, ν΄αφήκει μιαν ορμηνιά

Κλαίνε τα δέντρα, κλαίνε τα κλαριά

Κλαίει και η φαρμελίτσα σου που δεν σε βλέπει πια.

Και άκουσα την φωνούλα σου και σπάραξε η καρδιά μου

Και μου ραγίστει το γυαλί και το κερί μου σβήστει

Και στάζει η στάλα του κεριού μες τους αποθαμένους

Καίει των νυφάδων τα χρυσά, των νιώνε τα σταλόδια

Θυμώνει ο χάρος με τα με στη μαύρη γης με ρίχνει

Το στόμα μ΄αίμα γιόμισε, τα χείλη μου φαρμάκι.

Λεβέντης εροβόλαγε από ψηλή ραχούλα

Και το φεσάκι του στραβά, την γκλίτσα του στις πλάτες

Και ο χάρος τον απάντησε, στέκει και τον ρωτάει:

Λεβέντη πόθεν έρχεσαι και πόθενε πηγαίνεις

Από το σπίτι μου έρχομαι στα πράγματα πηγαίνω

Πάω των τσοπάνηδων ψωμί και των σκυλιών ζυμάρι

Λεβέντη μ’έστειλε ο Θεός να πάρω την ψυχή σου

Κι αμέσως εγωνάτισε και τον παρακαλάει:

Άσε με χάρε άσε με ακόμα πέντε χρόνια

Τι έχω γυναίκα και είναι νια και χήρα δεν της πρέπει

Τι έχω παιδάκια και είν’μικρά και ορφάνια δεν τους μοιάζει

Τι έχω τα πρόβατα άκουρα και το τυρί στο ζύγι

Τα πρόβατα κουρεύονται με το τυρί ζυγιέται

Και το ορφανό πορεύεται κι η χήρα κυβερνιέται.

Θέλω να ανάψω ένα κερί να πα στον κάτω κόσμο

Να φέρω γύρω τον ταφά, γύρω τον κάτω κόσμο

Ν’ανοίξω τον παράδεισο, να δώ τους πεθαμένους

Να δω τους νιους πως κάθονται, τους γέρους πως κοιμούνται

Και τα μικρούλια τα παιδιά πως παίζουν, πως γελάνε

Τα παλικάρια τα καλά πως ρίχνουν το λιθάρι

Τις νιονυφάδες τις καλές πως φτιάχνουν τις χωρίστρες.»

 

Μοιρολόι Πελοποννήσου

 

Αρχείο

Επισκέπτες Συνδεδεμένοι

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 44 επισκέπτες

Επικοινωνία

Φόρμα Επικοινωνίας

email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.