Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2018

Τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι [#82]

Β’ Μέρος

«Οι Τριακοντούτεις Σπονδές».

Από την άλλη πλευρά, η ήττα των Αθηναίων στην Αίγυπτο την ίδια περίοδο, έδειξε ότι η Αθήνα δεν ήταν ακόμη έτοιμη να αναλάβει έναν αγώνα σε δυο μέτωπα ταυτόχρονα, εκ των οποίων το ένα περιελάμβανε μια υπερπόντια εκστρατεία. Λόγω της κρισιμότητας της κατάστασης, η Αθήνα ανακάλεσε τον Κίμωνα από την εξορία, αναθέτοντας του τις διαπραγματεύσεις για την σύναψη ειρήνης με τους Σπαρτιάτες.

Ο Κίμωνας κατάφερε, πράγματι, το 451 π.Χ. να συνάψει πενταετή συνθήκη μεταξύ των δυο δυνάμεων. Ο μοναδικός όρος ήταν να εγκαταλείψει η Αθήνα την συμμαχία της με το Άργος, ενώ η Σπάρτη δεν διεκδίκησε κανένα αντάλλαγμα, παρόλο που αρκετές περιοχές της Πελοποννησιακής Συμμαχίας βρίσκονταν υπό αθηναϊκή κατοχή. Είναι πολύ πιθανόν οι Σπαρτιάτες να αισιοδοξούσαν ότι με την επιστροφή του φιλοσπαρτιάτη Κίμωνα τα πράγματα θα διευθετούντο με ειρηνικό και ήπιο τρόπο. Ωστόσο, ο Κίμωνας απεβίωσε το επόμενο έτος, κατά την διάρκεια της πολιορκίας του Κιτίου στην Κύπρο, δίχως να προλάβει να δημιουργήσει ευνοϊκότερο κλίμα ανάμεσα στις δυο αντίπαλες πόλεις.

Εν τω μεταξύ η Αθήνα, η οποία διεξήγαγε πόλεμο με την Περσία, αναγκάστηκε να τον τερματίσει, στέλνοντας τον γαμπρό του Κίμωνα, ονόματι Καλλία, για να διαπραγματευτεί τους όρους με τον Αρταξέρξη. Η Κύπρος είχε χαθεί, αλλά οι πόλεις της Ιωνίας θα διατηρούσαν την αυτονομία τους, ενώ οι Πέρσες σατράπες δεν θα επιτρεπόταν να προσεγγίσουν την μικρασιατική ακτή, σε απόσταση πορείας τριών ημερών. Έτσι, η προστασία της Ιωνίας, για την οποία η πόλη των Αθηνών είχε κοπιάσει τόσα χρόνια, γινόταν πλέον πραγματικότητα. Η σύναψη της συνθήκης αυτής έδινε τώρα την δυνατότητα στην Αθήνα να επικεντρωθεί στις εσωτερικές υποθέσεις της Ελλάδας, και ειδικότερα να ασχοληθεί με την ολοκλήρωση των τειχών της.

Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις, βέβαια, δεν σταμάτησαν. Η Σπάρτη ανέλαβε εκστρατεία εναντίον των Φωκέων, «το ιερότερον καλούμενον πόλεμον», και αφού κατέλαβε τους Δελφούς, παρέδωσε το ιερό στους κατοίκους των Δελφών. Ακολούθως, οι Αθηναίοι ανακατέλαβαν το ιερό, παραδίδοντας το ξανά στους Φωκείς. Ωστόσο, οι εξελίξεις που ακολούθησαν ήταν δυσάρεστες για την πλευρά της Αθήνας, καθώς το 447/6 π.Χ. οι Βοιωτοί, οι Ευβοείς και οι Μεγαρείς αποστάτησαν, έπειτα από την επικράτηση της ολιγαρχικής παράταξης στις πόλεις τους.

Έτσι, ο Τολμίδης, με μια δύναμη 1.000 οπλιτών, ανέλαβε να αποκαταστήσει την τάξη στην Βοιωτία, κατορθώνοντας παράλληλα την κυρίευση της Χαιρώνειας. Κατά την επιστροφή, όμως, το στράτευμα του δέχθηκε μια απρόσμενη επίθεση στην περιοχή της Κορώνειας, όπου υπέστη πανωλεθρία. Ανάμεσα στους νεκρούς της σύρραξης βρισκόταν και ο Τολμίδης.

Εν συνεχεία, ο Περικλής στάλθηκε στην Εύβοια με σκοπό να καταστείλει την επανάσταση. Προτού, όμως, προλάβει να προβεί σε οποιαδήποτε ενέργεια, πληροφορήθηκε την αποστασία των Μεγάρων, κατά την οποία εξοντώθηκε η αθηναϊκή φρουρά, με πολύ λίγους άνδρες να κατορθώνουν να καταφύγουν στην Νίσαια.

Βέβαια, πίσω από τις αποστασίες των τριών συνοριακών περιοχών της Αττικής βρισκόταν ένα συντονισμένο σχέδιο των Πελοποννησίων, και πολύ πιθανόν των ίδιων των Σπαρτιατών.

Οι Σπαρτιάτες, εν των μεταξύ, υπό την ηγεσία του νεαρού βασιλιά Πλειστοάνακτα, βρίσκονταν ήδη στην Μεγαρίδα, προετοιμαζόμενοι να εισβάλλουν στην Αττική. Αμέσως, ο Περικλής επιστρέφει εσπευσμένα από την Εύβοια για να αντιμετωπιστεί η κατάσταση, ενώ ο Πλειστοάναξ αποχωρεί από την Μεγαρίδα, λεηλατώντας μόνο την Ελευσίνα και την περιοχή του Θριασίου Πεδίου.  

Στο σημείο αυτό ιστορικές πηγές αναφέρουν ότι η στάση του αυτή, καθώς και του εφόρου Κλεανδρίδα, θεωρήθηκε ως δωροληψία, με αποτέλεσμα να του επιβληθεί δυσβάστακτο πρόστιμο, το οποίο δεν μπορούσε να αποπληρώσει, ενώ στον έφορο θανατική ποινή, την οποία όμως απέφυγε καταφεύγοντας στην Ιταλία. Ο Πλειστοάναξ, δε, κατέφυγε ως ικέτης στον ναό του Λυκείου Διός στην Αρκαδία, όπου και παρέμεινε μέχρι την ανάκληση του. Ωστόσο, αργότερα διατυπώθηκε η άποψη ότι ίσως αυτές οι κατηγορίες να ήταν αβάσιμες και ο Πλειστοάναξ απλά να συνειδητοποίησε ότι μια επίθεση στην Αττική δεν ήταν η πιο συμφέρουσα κίνηση για την Σπάρτη την δεδομένη χρονική στιγμή, καθώς η επιτυχία της δεν ήταν βέβαιη και τα στρατηγικά της οφέλη αβέβαια.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι [#81]

 

Αρχείο

Επισκέπτες Συνδεδεμένοι

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 74 επισκέπτες

Επικοινωνία

Φόρμα Επικοινωνίας

email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.