Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2018

Τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι [#78]

Α’ Μέρος

Η Σπάρτη και ο «Χρυσός Αιών».

Η Πανελλήνια Συμμαχία.

Οι ελληνικές πόλεις, έχοντας απαλλαγεί πλέον από τον υπ’ αριθμό έναν εξωτερικό κίνδυνο, προσπαθούν τώρα να ανακάμψουν, κλείνοντας τις πληγές του πολέμου. Οι Αθηναίοι επιδίδονται στην τιμωρία των πόλεων εκείνων που είχαν μηδίσει, καθώς και στην απελευθέρωση άλλων, που βρίσκονταν ακόμα υπό την περσική κυριαρχία.

Παράλληλα, το 478/477 π.Χ. ιδρύεται η «Δηλιακή Συμμαχία», της οποίας η έδρα βρισκόταν στο ιερό νησί του Απόλλωνα, την Δήλο. Οι ελληνικές πόλεις χωρίζονται σε δυο συμμαχικά στρατόπεδα, το καθένα από τα οποία αναγνώριζε την ηγεμονία της Σπάρτης ή της Αθήνας, αντίστοιχα.

Κατ’ επέκταση, λόγω του ότι οι ναυτικές επιχειρήσεις ήταν περισσότερο δαπανηρές, η Αθήνα αξίωνε από τους συμμάχους της ή να καταβάλλουν κάποιο φόρο για την κατασκευή και την συντήρηση των πλοίων ή να προσφέρουν οι ίδιοι έναν προκαθορισμένο αριθμό πλοίων. Αυτή υπήρξε η κατ’ εξοχήν μεγάλη διαφορά ανάμεσα στις δυο συμμαχίες, καθώς και η βασική αιτία δυσαρέσκειας των συμμάχων έναντι της Αθήνας.

Από την άλλη πλευρά, η ζωή στην πόλη της Σπάρτης επέστρεψε στους κανονικούς της ρυθμούς. Ο Παυσανίας παρέμεινε επί δέκα συναπτά έτη αντιβασιλέας του ανήλικου ανηψιού του, αλλά στο διάστημα αυτό πηγές αναφέρουν ότι επέδειξε έναν χαρακτήρα μάλλον αλαζονικό, κάτι το οποίο τελικά του κόστισε την αρχιστρατηγία.

Το 469 π.Χ. ανακλήθηκε στην Σπάρτη για να λογοδοτήσει για τις πράξεις του, αλλά και για να αντιμετωπίσει μια επιπλέον κατηγορία, αυτή της συνεργασίας του με τους είλωτες, καθώς φαίνεται ότι τους είχε υποσχεθεί όχι μόνο την ελευθερία τους, αλλά και την εκχώρηση πολιτικών δικαιωμάτων, κάτι που για την σπαρτιατική πολιτεία αποτελούσε προδοσία.

Ο Παυσανίας αναζήτησε καταφύγιο στον ναό της Χαλκιοίκου Αθηνάς, αλλά οι Σπαρτιάτες έχτισαν τις εξόδους του και αφού αφαίρεσαν την στέγη, τον άφησαν να πεθάνει από την πείνα και το κρύο. Αυτός ήταν ο τρόπος που χάθηκε τόσο άδοξα ο μεγάλος νικητής της μάχης των Πλαταιών, αν και εκ των υστέρων οι τιμές που του αποδόθηκαν φανερώνουν ότι πιθανόν να είχε πέσει θύμα των πολιτικών του αντιπάλων.

Ωστόσο, και ο Λεωτυχίδας, όταν στάλθηκε το 478 π.Χ. εναντίον των Θεσσαλών που είχαν μηδίσει, κατηγορήθηκε ως δωρολήπτης, όταν βρέθηκε στην σκηνή του μεγάλη ποσότητα αργύρου, με αποτέλεσμα να απομακρυνθεί και αυτός από την Σπάρτη. Έτσι, στον θρόνο τον διαδέχτηκε το 469 π.Χ. ο Αρχίδαμος Β’, ο εγγονός του.

Η Σπάρτη, δείχνοντας αδυναμία να παραμείνει ηγέτιδα δύναμη της «Πανελλήνιας Συμμαχίας», περιορίστηκε στην διασφάλιση της κυριαρχίας της στην Πελοπόννησο. Το Άργος είχε κατορθώσει να ισχυροποιηθεί ξανά μετά την τραγική μάχη στην Σηπεία και ήταν πλέον έτοιμο να διαδραματίσει ξανά σπουδαίο ρόλο στα πολιτικά δρώμενα της Πελοποννήσου. Η πολιτική ηγεσία της σπαρτιατικής πολιτείας το γνώριζε πολύ καλά αυτό και στράφηκε αρχικά εναντίον του Θεμιστοκλή, πρωταγωνιστή της ανέγερσης των Μακρών Τειχών στην Αθήνα, τα οποία την ισχυροποιούσαν έναντι της Σπάρτης.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Θεμιστοκλής, ένας από τους σημαντικότερους πολιτικούς, είχε εξοστρακιστεί και είχε εγκατασταθεί στο Άργος. Ως εκ τούτου του αποδίδονταν οι συνοικισμοί των Μαντινέων, των Ηλείων και των Τεγεατών, κατά τα πρότυπα της Αθήνας. Έτσι, η Σπάρτη κατηγόρησε τον Θεμιστοκλή ως συμμέτοχο στην προδοσία του Παυσανία, με αποτέλεσμα η Αθήνα να αναγκαστεί να τον καταδικάσει για ατιμία, ενώ εκείνος λέγεται ότι κατέφυγε στην αυλή του Αρταξέρξη, γιου του Ξέρξη, όπου και παρέμεινε μέχρι τον θάνατο του.

Όπως είναι φυσικό, η Σπάρτη δεν επιθυμούσε την συνεργασία του Άργους με κάποια από τις συμμαχικές πόλεις της Πελοποννησιακής Συμμαχίας. Έτσι, μετά την απομάκρυνση του Θεμιστοκλή από το Άργος, η Σπάρτη ανέλαβε δράση εναντίον του. Ακολουθεί η μάχη της Τεγέας το 470 π.Χ., με την αμέσως επόμενη πολύ σημαντική αναμέτρηση  των Σπαρτιατών με τους εχθρικούς γείτονες να εκτυλίσσεται στην Διπαία, περί το 465 π.Χ., μια περιοχή πλησίον της Τεγέας. Και οι δυο αυτές μάχες, ωστόσο, έληξαν με την νίκη των Σπαρτιατών, επικεφαλής των οποίων ήταν ο νεαρός βασιλιάς Αρχίδαμος. Σημαντικό ρόλο, δε, έπαιξε στην έκβαση της μάχης της Διπαίας η ουδετερότητα που επέδειξε η Μαντίνεια, η δεύτερη μεγαλύτερη αρκαδική πόλη.

 

 

Αρχείο

Επισκέπτες Συνδεδεμένοι

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 52 επισκέπτες

Επικοινωνία

Φόρμα Επικοινωνίας

email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.