Πέμπτη, 07 Ιουνίου 2018

Τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι [#77]

Δ’ Μέρος

Η μάχη των Πλαταιών.

 

Όσον αφορά στην ελληνική πλευρά, οι απώλειες ανέρχονταν περίπου στους χίλιους τριακόσιους εξήντα άνδρες. Όλοι αυτοί, καθώς και όσοι ακόμη Έλληνες είχαν σκοτωθεί από τα όπλα των συμπατριωτών τους, ζητούσαν τώρα δικαίωση. Η πρώτη, λοιπόν, πόλη που πλήρωσε για τον μηδισμό της ήταν η πόλη των Θηβών, και μάλιστα δικαίως, αφού οι Θηβαίοι ήταν οι μόνοι που μάχονταν με τόση μανία και σφοδρότητα εναντίων των συμπατριωτών τους. Οι Θηβαίοι στρατηγοί παραδόθηκαν εθελουσίως στον Παυσανία και αφού οδηγήθηκαν στον Ισθμό, εκτελέστηκαν. 

Ωστόσο, ο επίλογος γράφτηκε μερικές ημέρες αργότερα από την μάχη των Πλαταιών, στην χερσόνησο της Μυκάλης, στην μικρασιατική ακτή. Ο ελληνικός στόλος, με μια δύναμη χιλίων εκατό τριήρων, υπό την αρχηγία του βασιλιά της Σπάρτης Λεωτυχίδα, κατήγαγε περίτρανη νίκη επί των περσικών δυνάμεων. Το περσικό στράτευμα ανερχόταν στους εξήντα χιλιάδες άνδρες, με στρατηγό τον Τιγράνη, ενώ τα φοινικικά πλοία είχαν αποπλεύσει ήδη για την πατρίδα τους και δεν συμμετείχαν στην ναυμαχία. Οι Πέρσες είχαν στρατοπεδεύσει στην χερσόνησο της Μυκάλης, όπου είχαν σύρει τα πλοία τους στην άμμο και τα είχαν τειχίσει με έναν πρόχειρο ξύλινο φράχτη, φοβούμενοι επιδρομή των Ελλήνων.

Ο Λεωτυχίδας, φτάνοντας με τον στόλο του πλησίον της ακτής, κάλεσε τους Ίωνες να μην πολεμήσουν με το μέρος των Περσών όταν άρχισε η μάχη, αλλά με την πλευρά της «Ελευθερίας». Ο λόγος του αυτός βρήκε ανταπόκριση και κατά την διάρκεια της μάχης οι Σάμιοι, βλέποντας την πλάστιγγα της μάχης να γέρνει προς το μέρος των Ελλήνων, ρίχτηκαν πρώτοι στην μάχη. Εντούτοις, δεν έγινε ναυμαχία, αλλά αφού αποβιβάστηκε ο ελληνικός στρατός στην στεριά, διεξήχθη σφοδρότατη μάχη. Οι Αθηναίοι, όντας στο αριστερό κέρας της ελληνικής παράταξης, επιτέθηκαν εναντίον των Περσών, οι οποίοι δημιούργησαν έναν υποτυπώδη φράκτη με τις ασπίδες τους. Οι δε Σπαρτιάτες, από το δεξί κέρας, πραγματοποιούσαν κυκλωτική κίνηση.

Ως εκ τούτου, οι Πέρσες αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν προς το στρατόπεδο τους, όπου μαζί τους εισχώρησαν και οι Έλληνες, σκορπώντας τον θάνατο. Ο Τιγράνης σκοτώθηκε κατά την διάρκεια της μάχης, αλλά όταν έφτασαν και οι Σπαρτιάτες δεν έμειναν παρά ελάχιστοι ζωντανοί. Επιπλέον, οι Σάμιοι, οι Μιλήσιοι και άλλοι Ίωνες προκαλούσαν όσα περισσότερα προβλήματα μπορούσαν στους βαρβάρους. Στο τέλος της μάχης οι Έλληνες πυρπόλησαν το ξύλινο τείχος του περσικού στρατοπέδου, καθώς και όσα πλοία είχαν τραβήξει οι Πέρσες στην στεριά, αναχωρώντας έπειτα για την Σάμο.

Οι Έλληνες σκέφτηκαν προς στιγμήν να μεταφέρουν όλους τους Ίωνες από τις μικρασιατικές αποικίες σε περιοχές της ηπειρωτικής Ελλάδας, αλλά οι Αθηναίοι δεν αποδέχτηκαν την πρόταση αυτή, οι οποίοι πέρα από αποικίες είχαν και εμπορικά συμφέροντα. Η Ιωνία ήταν και πάλι ελεύθερη, ενώ τα νησιά του Αιγαίου συμπεριελήφθησαν στην Ελληνική Συμμαχία. Οι Λακεδαιμόνιοι έχοντας επιτύχει τους στόχους τους, δηλαδή την εξουδετέρωση του εχθρού και την απελευθέρωση της Ιωνίας, επέστρεψαν στην πατρίδα τους, ενώ οι Αθηναίοι, υπό την καθοδήγηση του Ξάνθιππου, συνέχισαν τις ναυτικές επιχειρήσεις.

Οι Πέρσες, παρά τον πολυπληθή στρατό τους, έναν στρατό ιδιαίτερα αξιόμαχο για τα δεδομένα της Ασίας, κατάφεραν όχι μόνο να ηττηθούν, αλλά και να αποδεκατιστούν στα πεδία των μαχών, από τους κατά πολύ ολιγάριθμους Έλληνες την δεδομένη χρονική στιγμή.

Η ειδοποιός διαφορά, όμως, όπως έχει γίνει ήδη καταφανές, έγκειται στην διαφορά των αξιών των δυο λαών. Οι Πέρσες πολεμούσαν υπό τις διαταγές του Μεγάλου Βασιλιά. Όποιος δεν εκτελούσε τις διαταγές του ή δεν πολεμούσε καλά, στην καλύτερη των περιπτώσεων έπεφτε σε δυσμένεια και στην χειρότερη εκτελείτο. Δεν μάχονταν για τα ιδανικά τους, αλλά γιατί κάποιος τους πρόσταξε.

Αντιθέτως, οι Έλληνες μάχονταν για τα υψηλά ιδανικά της Πατρώας Γης τους, για την Οικογένεια, την Ελευθερία και την Υπερηφάνεια τους. Από εκεί αντλούσαν την δύναμη τους και όχι από τον φόβο της τιμωρίας. Η λυσσασμένη ορμή και η μαχητικότητα των Ελλήνων κατά την μάχη των Πλαταιών δικαιολογείται απόλυτα από το γεγονός ότι οι Πέρσες είχαν εισβάλλει στην χώρα τους καταστρέφοντας τα πάντα χωρίς καμιά φανερή αιτία, απλά και μόνο εξαιτίας της αλαζονείας τους.

Άλλωστε, είναι γνωστό ότι οι Πέρσες δεν επιχείρησαν ποτέ ξανά άλλη εισβολή στην Ελλάδα, παρά μόνο με τον χρυσό τους. Ο τρόμος, εξάλλου, που είχε δημιουργηθεί λόγω της σθεναρής αντίστασης των Ελλήνων ήταν διάχυτος από άκρη σε άκρη της αχανούς αυτοκρατορίας τους.

Κλείνοντας, αξίζει να γίνει αναφορά σε κάτι ενδεικτικό της ανδρείας και της τόλμης των Ελλήνων, καθώς ο Αισχύλος, στην τραγωδία του «Πέρσαι», παρουσιάζει το φάντασμα του Δαρείου να αποτρέπει τους Πέρσες από οποιαδήποτε νέα επίθεση κατά των Ελλήνων.

 

Αρχείο

Επισκέπτες Συνδεδεμένοι

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 70 επισκέπτες

Επικοινωνία

Φόρμα Επικοινωνίας

email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.