Πέμπτη, 05 Απριλίου 2018

Τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι [#68]

Ζ’ Μέρος

Η μάχη των Θερμοπυλών.

«Η προδοσία του Εφιάλτη προκαθορίζει την έκβαση της μάχης».

 

Ο Ξέρξης τελούσε σε έντονο προβληματισμό βλέποντας τις επίλεκτες δυνάμεις του να κατατροπώνονται, σε αντίθεση με τους Έλληνες που δεν παρουσίαζαν το παραμικρό ρήγμα στις γραμμές τους. Η άρνηση του να διατάξει υποχώρηση παρά τις αλλεπάλληλες πανωλεθρίες του, οφειλόταν στο γεγονός ότι ένα τέτοιο συμβάν θα δήλωνε την αδυναμία του Πέρση βασιλιά όχι μόνο στους Έλληνες αντιπάλους του, αλλά και στους πολλούς και διαφορετικούς λαούς που τον ακολουθούσαν με την βία στην εκστρατεία αυτή, οι περισσότεροι εκ των οποίων ήταν κατακτημένοι.

Ωστόσο, τους προβληματισμούς και την αμηχανία του Ξέρξη ήρθε να καθησυχάσει ένας απρόσμενος επισκέπτης, ένας κάτοικος της περιοχής. Ο Εφιάλτηςο Ευρυδήμου, «ανήρ Μιλιεύς», από την Αντίκυρα της Μαλίδας. Του εξήγησε ότι ήταν πολύ καλός γνώστης της περιοχής, αποκαλύπτοντας του την ύπαρξη μιας δύσβατης και στενής διάβασης, της Ανοπαίας Ατραπού, η οποία ξεκινούσε από τον Ασωπό ποταμό,διέσχιζε το όρος Καλλίδρομοκαι κατέληγε σε πολύ μικρή απόσταση από τα νώτα των ελληνικών δυνάμεων.

Την επίβλεψη αυτής της μυστικής διάβασης είχαν αναλάβει για όσο θα διαρκούσε η μάχη περίπου 1.000 Φωκείς, τους οποίους είχε στείλει εκεί εξαρχής ο Λεωνίδας. Ο Ξέρξης, ενθουσιασμένος από τα λόγια του Εφιάλτη, διατάζει αμέσως μια ισχυρή περσική δύναμη 20.000 ανδρών, υπό τον αρχηγό των «Αθανάτων», Υδάρνη, να διασχίσει την νύχτα τα βουνά και το μονοπάτι με την βοήθεια του Εφιάλτη, για να βρεθεί στα μετόπισθεν των ελληνικών δυνάμεων. Το σκοτάδι πέφτει και οι Πέρσες ξεκινούν, διασχίζοντας την Ανοπαία Ατραπό.

Το ξημέρωμα φτάνουν μπροστά στις δυνάμεις των Φωκέων. Οι Φωκείς, όμως, οι οποίοι δεν ανέμεναν επίθεση των Περσών μέσω της Ανοπαίας Ατραπού, δεν ήταν σε απόλυτη ετοιμότητα και βρέθηκαν προ τετελεσμένων γεγονότων. Παρόλα αυτά, μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα κατάφεραν να παρατάξουν τις δυνάμεις τους σε θέση άμυνας, αποφασισμένοι να πεθάνουν, αρκεί να εμποδίσουν τις περσικές δυνάμεις να περάσουν από την διάβαση.

Ο Υδάρνης ανέμενε ότι το μονοπάτι θα φυλασσόταν, ωστόσο φοβόταν μήπως βρίσκονταν εκεί δυνάμεις των Λακεδαιμονίων, οι οποίοι θα αντιτάσσονταν με την ίδια γενναιότητα που είχαν επιδείξει τις προηγούμενες ημέρες στα Στενά. Όταν, όμως, ο Εφιάλτης του αποκάλυψε ότι πρόκειται για δυνάμεις των Φωκέων, αποφάσισε να τους αντιμετωπίσει κατευθείαν. Ένα σύννεφο βελών από τον Πέρση εχθρό αναγκάζει τους Φωκείς να υποχωρήσουν προς ένα ψηλότερο σημείο του όρους, αφήνοντας την Ανοπαία Ατραπό, ουσιαστικά, αφύλακτη. Αμέσως, η διάβαση καταλαμβάνεται από τους Πέρσες, οι οποίοι αρχίζουν να πλησιάζουν ανενόχλητοι προς τα νώτα των ελληνικών δυνάμεων.

Στο ελληνικό στρατόπεδο ο πρώτος που αντιλαμβάνεται την κρισιμότητα της κατάστασης και των επερχόμενων δεινών είναι ο μάντης Μεγιστίας, ο οποίος αφού εξετάζει τα σπλάχνα των θυσιασμένων ζώων, ανακοινώνει δυσοίωνες προβλέψεις για τους ηρωικούς υπερασπιστές των Στενών. Αμέσως επιβεβαιώνεται, καθώς οι ημεροσκόποι αντιλαμβάνονται την κατάληψη της Ανοπαίας Ατραπού από τον εχθρό. Η είδηση προκαλεί τρομερή σύγχυση στο ελληνικό στρατόπεδο, ενώ ο βασιλιάς Λεωνίδας συγκαλεί πολεμικό συμβούλιο, στο οποίο λαμβάνουν μέρος οι αρχηγοί των δυνάμεων από όλες τις ελληνικές πόλεις που μετέχουν στην πολεμική επιχείρηση.

Στο συμβούλιο διατυπώθηκαν διάφορες απόψεις, ωστόσο δυο ήταν οι επικρατέστερες. Η μια ήταν η άποψη του Λεωνίδα για αντίσταση μέχρις εσχάτων στα Στενά, δεδομένου ότι η εγκατάλειψη τους θα άφηνε στο έλεος του εχθρού όλη την περιοχή μέχρι τον Ισθμό, και η άλλη ήταν η άποψη των περισσότερων από τις λοιπές ελληνικές πόλεις, που θεωρούσαν ότι η παραμονή στα Στενά θα ήταν άσκοπη, αφού η έκβαση της μάχης ουσιαστικά είχε κριθεί μετά την κυκλωτική κίνηση των περσικών δυνάμεων.

Εξάλλου, δυνάμεις από κάποιες ελληνικές πόλεις είχαν αρχίσει ήδη να αποχωρούν από τα Στενά πριν την λήξη του πολεμικού συμβουλίου.Ο Λεωνίδας, αν και αρχιστράτηγος του Ελληνικού Συνασπισμού, δεν μπορούσε να επιβάλλει την άποψη του σε όλες τις ελληνικές πόλεις, οι οποίες ήδη είχαν το ηθικό τους καταρρακωμένο, και τους επιτρέπει να αποχωρήσουν.

Στα Στενά των Θερμοπυλών παραμένει η βασιλική σπαρτιατική φρουρά των Τριακοσίων, για τους οποίους δεν τέθηκε ποτέ θέμα αποχώρησης από την μάχη. Οι Σπαρτιάτες είχαν σταλεί για να φυλάξουν το Στενό και να μην αφήσουν τον εχθρό να το διαβεί, και αυτό θα έκαναν μέχρις εσχάτων. Τέτοιου είδους σκέψεις ήταν ξένες στον σπαρτιατικό λαό, ο οποίος ήταν γαλουχημένος να αγαπά και να υπερασπίζεται μέχρι τέλους την πατρίδα του, να επιδεικνύει γενναιότητα σε κάθε του πράξη και να αψηφά τον θάνατο εμπρός στο ιερό του καθήκον και την ελευθερία του.

Μαζί τους έμειναν να πολεμήσουν 700 Θεσπιείς με επικεφαλή τον Δημόφιλο του Διαδρόμου, καθώς και οι Θηβαίοι. Η παράδοση αναφέρει ότι πολύ πιθανόν ο βασιλιάς Λεωνίδας να είχε διατάξει ο ίδιος όλους τους υπόλοιπους συμμάχους να αποχωρήσουν, ώστε να μην χαθούν όλοι. Το ίδιο έκανε και με μερικούς έφηβους Σπαρτιάτες, τους οποίους έστειλε ως αγγελιοφόρους στους Έφορους της Σπάρτης, και το ίδιο θέλησε να πράξει και με τον μάντη Μεγιστία. Ωστόσο, ο μάντης δεν υπάκουσε στην διαταγή του βασιλιά, στέλνοντας τον μοναχογιό του στην θέση του και παραμένοντας ο ίδιος για να πολεμήσει.

 

Αρχείο

Επισκέπτες Συνδεδεμένοι

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 36 επισκέπτες

Επικοινωνία

Φόρμα Επικοινωνίας

email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.