Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2017

Ο Εθνικισμός στην Τέχνη - 2ος κύκλος [#22]

Μια προσπάθεια ορισμού της τέχνης από τον Στρατή Μυριβήλη
 
«Τι είναι Τέχνη;
 
- Πείτε μου, σας παρακαλώ, τι νομίζετε πως είναι Τέχνη; Τι πιστεύετε προσωπικά γι’ αυτή; Η Τέχνη για την Τέχνη; Η Τέχνη είναι η ζωή κοιταγμένη μέσ’ από μιαν ιδιοσυγκρασία; Είναι φαινόμενο κοινωνικό; Είναι φροϋδική εξιδανίκευση; (Και οι άλλοι, οι πιο αφελείς:) Είναι ταξικό φαινόμενο;
 
Ειλικρινά πιστεύω πως όλοι αυτοί οι ορισμοί και οι περισσότεροι είναι για τον καλλιτέχνη αδειανά λόγια. Αν προσέξει κανείς όλους που μίλησαν και είπαν ενδιαφέροντα πράματα για την Τέχνη, θα δει πως αυτοί δεν είναι οι καλλιτέχνες, οι δημιουργοί που την πραγματοποιούν. Και όσοι πάλι απ’ αυτούς είπαν αφορισμούς για την Τέχνη, τόκαμαν κοροϊδεύοντας, ή απλώς, όπως ο Ουάϊλδ, για να πουν ένα χαριτωμένο λόγο. Και το πράμα είναι πολύ φυσικό. Ο καλλιτέχνης δίνει πραγματώσεις της Τέχνης. Όποιος έχει καιρό και μεράκι ας κάτσει να βγάλει απ’ αυτή την εμπράγματη απάντηση όσους ορισμούς θέλει. 
 
Αν ζούσε σήμερα ο Σκόπας και τον ρωτούσαν, κύριε Σκόπα, τι εστί Τέχνη; Ο Σκόπας θα μπορούσε να τους απαντήσει: Πηγαίνετε, παιδιά μου, στο Μουσείο, και ζητήσετε να σας δείξουν το γυναικείο κεφάλι που βρέθηκε στην Τεγέα. Είναι ένα κομμάτι από τσακισμένο άγαλμα. Νομίζω πως αυτό είναι Τέχνη! Κι αν ρωτούσε κανένας τον Μπετόβεν τί είναι Μουσική, η πιο φυσική απάντηση που θα μπορούσε να δώσει, θα θύμιζε τον παλιό βασιλιά της Γαλλίας: Η Μουσική είμ’ εγώ!»
Στο παραπάνω απόσπασμα από το δοκίμιο «Μιλάμε για την τέχνη», ο μεγάλος Έλληνας Λογοτέχνης επιχειρεί να δώσει έναν ορισμό για την τέχνη, επισημαίνοντας την δυσκολία αυτού του έργου, αφού ακόμα και οι ίδιοι οι καλλιτέχνες, που δημιουργούν τέχνη, αδυνατούν να αποδώσουν έναν ολοκληρωμένο ορισμό.
 
Είναι εμφανές ότι ακόμα και σε αυτό το απόσπασμα αναδεικνύεται η γνώμη του λογοτέχνη για την κομμουνιστική οπτική για την τέχνη, η οποία αφελώς και απλοϊκώς χαρακτηρίζει την τέχνη ως «ένα ταξικό φαινόμενο». Ο κομμουνισμός, ο οποίος παρουσιάζει μια παράδοξη εμμονή με την έννοια της πάλης των τάξεων, αποδίδει κάθε πτυχή της ζωής, ακόμη και των πιο μαγευτικών φαινομένων, ως ένα ακόμη στοιχείο ταξικής σύγκρουσης. Ουσιαστικά, ο κομμουνισμό ισοπεδώνει κάθε τι ωραίο, ευαίσθητο και ονειρικό στον απόλυτο υλισμό. 
 
Αντιθέτως, όλοι οι μεγάλοι καλλιτέχνες στην προσπάθειά τους να δώσουν ένα ορισμό για την τέχνη, καταφεύγουν στα κλασσικά έργα, τα οποία αγγίζουν-χωρίς καμιά διάθεση υπερβολής-την τελειότητα. Η κλασσική πλαστική, η κλασσική μουσική, μια αναγεννησιακή ελαιογραφία ή ένα κέντημα, όλα αυτά αποτελούν πραγματώσεις της τέχνης, στην ανώτερή της μορφή. 
Ο Μυριβήλης στο έργο του λοιπόν, καταλήγει ότι «τα αληθινό έργο Τέχνης είναι μια προσθήκη στη ζωή». 

 

Αρχείο

Επισκέπτες Συνδεδεμένοι

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 84 επισκέπτες

Επικοινωνία

Φόρμα Επικοινωνίας

email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.