Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου 2014

Πόλεμος Πατήρ Πάντων [#4]

                 Γιγαντομαχία στην Ισσό, η Νίκη δοξάζει τις Ελληνικές σάρισες

 

     Η περήφανη νίκη στον Γρανικό ποταμό την άνοιξη του 334 π.Χ. και η ταχύτατη προέλαση του νεαρού βασιλιά Αλέξανδρου στα παράλια της Μικρά Ασίας, στη Λυκία και στη Φρυγία προκάλεσε έντονους τριγμούς και φόβο στην αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών  που μόλις τώρα συνειδητοποίησαν το μέγεθος της απειλής του “θρασύτατου”’  Έλληνα βασιλιά.

   Οι καιροί απαιτούσαν γρήγορες κινήσεις και έτσι ο Δαρείος Γ’ ο Κοδομανός αποφάσισε να συγκεντρώσει μια τεράστια στρατιά που θα επανέφερε τα σύνορα στην αρχική τους θέση. Από την Βαβυλώνα όπου με μεγάλη επιμέλεια συνέταξε τον στρατό του, βάδισε προς την πεδιάδα των Σωχών που έβλεπε στον κόλπο της Ισσού όπου πλεονεκτούσε χάρης το πολυάριθμό στράτευμά του. Από την αντίπαλη πλευρά η πορεία του Αλέξανδρου διέγραψε την νότια Καππαδοκία, τον Ταύρο και την Κιλικία όπου η αντίσταση των τοπικών φυλών εκμηδενίστηκε. Αυτό αποτέλεσε αφορμή για τους κόλακες του Δαρείου να αναλάβουν ‘έργο’ και να τον πείσουν ότι οι Έλληνες τον.. φοβούνται. Έτσι ο Δαρείος αποφάσισε να αναζητήσει τον αντίπαλο και τον αναγκάσει σε μάχη. Την ίδια στιγμή ο Αλέξανδρος δεν είχε πληροφορηθεί την μετακίνηση του Περσικού στρατεύματος  και μόλις το επιβεβαίωσε από μια τριακόντορο έκανε επανεκτίμηση της κατάστασης. Αρχικά εμψύχωσε τους γρανιτένιους πιστούς στρατιώτες του για την υπεροχή τους έναντι των Περσών, για την εύνοια των θεών και υπενθύμισε ακόμα και την ηρωική πορεία των Μυρίων . Έπειτα κινήθηκε προς την νότια είσοδο της πεδιάδας της Ισσού για να εξασφαλίσει τα νώτα του όπου ο στρατός του άρχισε να αναπτύσσεται και ανέμενε το αναρίθμητο εχθρικό στράτευμα που κατέφθανε από βορρά.

   Στο δεξί κέρας βρίσκονται οι υπασπιστές του Νικάνορα, ενώ δίπλα του οι τάξεις του Κοίνου και του Πέρδικκα και αριστερά ο Παρμενίων με τις τάξεις του Κρατερού , Αμύντα , Πτολεμαίου και Μελέαγρου. Να σημειωθεί ότι σημαντικός παράγοντας της νίκης αποτέλεσε και το λαμπρό επιτελείο των Μακεδόνων αξιωματικών που διεκπεραίωσαν με επιτυχία τις αποστολές που τους ανατέθηκαν. Δεξιά βάδιζαν οι Θεσσαλοί ιππείς, οι εταίροι και οι Μακεδονικές σάρισες ενώ αριστερά οι υπόλοιποι ιππείς. Απέναντί τους αντίκριζαν με δέος την τεράστια στρατιά των Περσών που υπολογίζονταν από τους αρχαίους ιστορικούς σε 500.000-600.000 άνδρες με 30.000-100.000 ιππείς και 30.000 Έλληνες μισθοφόρους. Οι αριθμοί αυτοί σαφώς είναι διογκωμένοι όμως σίγουρα διέθεταν συντριπτική υπεροχή στους 30.000 Έλληνες αντιπάλους τους(5.000 ιππικό).

  Το σχέδιο του Δαρείου ήταν απλό ,ρεαλιστικό και καλό. Με ισχυρό πεζικό στο κέντρο και αριστερά (Κάρδακες και βαριά οπλισμένοι Έλληνες οπλίτες) αποσκοπούσε να συγκρατήσει τον εχθρό και από την δεξιά πλευρά του να ξεχυθεί το ισχυρότατο πολυάριθμο ιππικό του το οποίο θα υπερφαλάγγιζε την ασυναγώνιστη Μακεδονική φάλαγγα.  Ατύχησε ‘όμως καθώς αντιμετώπιζε τον μεγαλύτερο στρατηγικό νου της αρχαιότητας. Στην παράταξή του οι Θεσσαλοί ιππείς θα είχαν το δυσκολότατο έργο, να συγκρατήσουν την εχθρική πλημμυρίδα ιππικού, στο κέντρο οι πεζέταιροι θα πίεζαν τον εχθρό ενώ ενισχύθηκε   η αριστερή πλευρά με τους ικανότατους Κρήτες τοξότες και Θράκες πελταστές μαζί με σαρισοφόρους  ιππείς και εταίρους.  Ένα τμήμα από Αγριάνες , ιππείς και τοξότες θα επιτίθονταν στο ανεξάρτητο τμήμα που προσπαθούσε να πλευροκοπήσει τους Έλληνες πράγμα που επιτεύχθηκε εξ’ αρχής. Το μεγαλοφυές σχέδιο του Μ. Αλεξάνδρου με τη λοξή παράταξη και να τοποθετήσει ιππείς στη δεξιά πλευρά όπου το έδαφος δεν ήταν τόσο «ιππάσιμον» και θα αιφνιδίαζε τον εχθρό βασιζόμενος στην άρτια εκπαίδευση και κατάρτιση των ιππέων του. Ακόμα εκεί ο Περσικός στρατός έχανε το πλεονέκτημα που είχε στην προηγούμενη ευρύτατη πεδιάδα των Σωχών καθώς θα αναγκαζόταν να δώσει μάχη σε πιο στενό χώρο και να μην εκμεταλλευτεί την συντριπτική αριθμητική υπεροχή του. Μια από τις πιο πολύνεκρες, σφοδρές και κρίσιμες μάχες της αρχαιότητας ξεσπούσε τον Νοέμβρη του 333 π.Χ.

   Η Ελληνική έφοδος ξεκίνησε όπως συνήθως, δηλαδή με αργό βηματισμό ώστε να μην χαθεί ο σχηματισμός αλλά τα τελευταία 200 μέτρα( το βεληνεκές των μηδικών τόξων) με ‘ταχεία έφοδο’ .  Η δεξιά πτέρυγα έπεσε με πάταγο πάνω στις γραμμές των Καρδάκων οι οποίοι αν και σκληροτράχηλοι πολεμιστές δεν είχαν εκπαιδευτεί να πολεμούν ως φάλαγγα και σύντομα οι ιππείς του Αλεξάνδρου του κατεδίωκαν ανηλεώς εκπληρώνοντας το πρώτο σκέλος του σχεδίου του. Η διάβαση του ποταμού Πίναρου επέφερε δυσκολίες στο κέντρο και στην αριστερή πτέρυγα. Στο κέντρο όπου προέλαυνε η Μακεδονική φάλαγγα είχε να αντιμετωπίσει τους Έλληνες μισθοφόρους που εκμεταλλεύονταν τις απόκρημνες όχθες  του ποταμού όπου η φάλαγγα έσπαγε την συνοχή της. Η μάχη πήρε άγριες διαστάσεις με 120 Μακεδόνες ήδη νεκρούς και μαζί με αυτούς τον ταξιάρχη Πτολεμαίο, γιό του Σελεύκου. Την λύση έδωσε πάλι ο Μακεδόνας Βασιλιάς που στράφηκε προς βοήθεια και κατέπεσε μανιωδώς στην εχθρική παράταξη. Τα αποτελέσματα ήταν άμεσα και οι μισθοφόροι υποχώρησαν αλλά με τάξη και χωρίς πολύ βαριές απώλειες. Τρομερά δύσκολο έργο είχαν οι 2.500 Θεσσαλοί ιππείς που συγκρατούσαν κυριολεκτικά με νύχια και με δόντια 30.000 εχθρικούς αναβάτες με βαρύτατες απώλειες και για τις δύο πλευρές. Ακολούθησε φοβερή ιππομαχία όπου η μάζα ανθρώπων και αλόγων  συγκρούονταν μανιωδώς  και μονάχα η αυταπάρνηση, η γενναιότητα και η επιδεξιότητα των Θεσσαλών κρατούσε κυριολεκτικά στο νήμα τις γραμμές τους. Η διάλυση όμως των υπολοίπων μετώπων του εχθρού συμπαρέσυρε και αυτό και έτσι η υποχώρηση έδωσε ανάσες στους σκληρά δοκιμαζόμενους Έλληνες καβαλάρηδες. Ένας ακόμα παράγοντας που τσακίστηκε το μέτωπο του εχθρού ήταν η ντροπιαστική φυγή του Δαρείου με άρμα που άφησε ακυβέρνητη την στρατιά του ξεχνώντας πίσω τον οπλισμό του, τον μανδύα του ακόμα και την οικογένειά του!

   Μια καλοκουρδισμένη πολεμική μηχανή με εξαιρετικό βαρύ και ελαφρύ πεζικό, ιππικό και έναν λαμπρό στρατηγικό νου που πολλαπλασιάζει τις δυνατότητές της δεν  αφήνει περιθώρια στην άλλη πλευρά. Έτσι και τώρα η χαώδης περσική στρατιά έτρεχε πανικόβλητη να βρει καταφύγιο στη σωτηρία αφήνοντας πίσω  30.000-110.000 νεκρούς( σύγχρονες και αρχαίες εκτιμήσεις αντίστοιχα) και με καταρρακωμένο το ηθικό. Στον αντίποδα οι Έλληνες θρήνησαν 450 νεκρούς ( Διόδωρος) και είχαν και 4.500 τραυματίες (Κούρτιος) έχοντας όμως ακμαιότατο ηθικό όντας αήττητοι και με τυφλή εμπιστοσύνη στον βασιλιά τους που τους οδηγούσε σε καινούργιες δόξες.  Αξίζει να τονισθεί και η μαχητικότητα του Μακεδόνα ηγέτη που εκτός από το άφθαστο στρατηγικό πνεύμα που διέθετε, πολεμούσε συνεχώς στην πρώτη γραμμή δίνοντας το παράδειγμα και μάλιστα τραυματίστηκε στο μηρό. Η θριαμβευτική νίκη στην Ισσό άνοιγε τον δρόμο προς την Φοινίκη και την Αίγυπτο και θα περνούσαν 2 χρόνια μέχρι να ξανασυναντηθούν οι δύο μεγάλοι αντίπαλοι στην επόμενη αιματοβαμμένη τοποθεσία, στην πεδιάδα των Γαυγαμήλων.

 

Αρχείο

Επισκέπτες Συνδεδεμένοι

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 92 επισκέπτες

Επικοινωνία

Φόρμα Επικοινωνίας

email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.