Σάββατο, 12 Οκτωβρίου 2013

Ο Μαχητής της Αυγής [#6]

ΟΤΙ ΔΕ ΜΕ ΣΚΟΤΩΝΕΙ
ΜΕ ΚΑΝΕΙ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΟ
 
 
Είναι περίοδοι στη ζωή ενός ανθρώπου που κάτι μέσα του επαναστατεί, ενώ όλα δείχνουν φαινομενικά, καλά. Ενώ όλα εξωτερικά φαντάζουν εντάξει, η Ψυχή Επαναστεί στην ψεύτικη, γεμάτη ψευδαισθήσεις πραγματικότητα. 
 
Είναι το Ένστικτο. Το ένστικτο του Μαχητή. Γνωρίζεις ως Μαχητής, ως Ιχνηλάτης Τρανών Προγόνων, ως Λάτρης της Ελληνικής Ιερής Φύσης και Ιστορίας, ως Έλλην Αληθινός, πως πριν ξεσπάσει η βροντερή καταιγίδα, επικρατεί απόλυτη ηρεμία. Γνωρίζεις, το ένστικτό σου σού το φανέρωσε, πως υπάρχουν εχθροί που παραμονεύουν υπομονετικά στο σκοτάδι...Και τότε ξεσπά η πιο σφοδρή φάση της μάχης. Και τότε είναι η Στιγμή της Μεγάλης του Έθνους ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ
 
 
Γνωρίζεις απ' το ένστικτό σου, σου το φανερώνουν οι Πρόγονοί σου, οι Νεκροί οι Στοιχειωμένοι πως υπάρχουν εχθροί ορατοί μα και αόρατοι. Υπάρχουν εχθροί φανεροί και κρυφοί. Εχθροί που αποκαλύπτουν την επίθεση τους μα, αποκρύβουν τις κινήσεις τους. Υπάρχουν όμως και εχθροί, μυστήριοι, σκοτεινοί που δεν αποκαλύπτουν τίποτα, ούτε τη στιγμή της επίθεσής τους. Παραμένουν μη ορατοί στο σκοτάδι και ενώ είναι αιμοβόρα θηρία πελώρια, κραυγάζουν αδύναμα και εκλιπαρούν για βοήθεια, καταβοχθίζοντας όσους πέσουν στην παγίδα τους. Λειτουργούν κατά κάποιο τρόπο, όπως το γέρικο λιοντάρι σ' ένα Μύθο του Αισώπου.
 
Ήταν πρωί Σαββάτου.. Μόλις, είχε ξυπνήσει. Έψησε παραδοσιακό ελληνικό καφέ. Τον έβαλε μαζί με ένα ποτήρι και μπουκάλι νερό στο μικρό στρογγυλό τραπεζάκι που μετά βίας χωρούσε μερικές κόλλες χαρτί, δύο βιβλία αρχαίων συγγραφέων και μερικές χειρόγραφες σημειώσεις που είχε κάνει τη νύχτα μετά τη δουλειά για τη συγγραφή άρθρων...Μόλις είχε τελειώσει με την πρωινή προετοιμασία που εκτελούσε σχεδόν ευλαβικά. Δεν πρόλαβε όμως, να πιει ούτε μία γουλιά καφέ, ούτε να πιάσει το μολύβι καθώς αμέσως μόλις κάθισε, χτύπησε το κινητό του...
 
-"Καλημέρα. Είσαι καλά;"
Η φωνή του Συναγωνιστή του, μαρτυρούσε πως κάτι κακό συνέβαινε...
-"Τί έγινε;" ρώτησε αμέσως γεμάτος αγωνία για να μάθει άμεσα τι έγινε χωρίς να πει καλημέρα  και χωρίς να ρωτήσει και κείνος το φίλο του εάν είναι καλά. Η κατάσταση άλλωστε φαινόταν πως δε χωρούσαν τυπικότητες.
-"Μπήκαν τα ξημερώματα στα σπίτια του Αρχηγού και του Ηλία. Έριξαν τις μάσκες τους. Μα, καλά δεν έχεις ανοίξει τηλεόραση να δεις τι γίνεται;"
-"Τί λες τώρα ρε φίλε;"
 
Άνοιξε την τηλεόραση χωρίς φωνή...Από τις εικόνες και την προπαγάνδα των προηγούμενων ημερών αντιλήφθηκε πως υπαγορεύτηκαν από τα ξένα κέντρα εξουσίας των Διεθνών Τοκογλύφων άμεσα οι διώξεις στους Εθνικιστές βουλευτές. Γι' αυτό βρέθηκαν στη Νέα Υόρκη και στις Βρυξέλλες, οι αρχηγοί των κομμάτων του "συνταγματικού τόξου"...
 
Η Αγωνία, για το τί είχε ακριβώς είχε γίνε, μετασχηματίστηκε σε Πείσμα, Θυμό και Οργή...Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, είχε περάσει διά πυρρός και σιδήρου. Άλλη μία δοκιμασία εν όψει. Βόμβες, επιθέσεις, διώξεις...Ήρθε η ώρα για φυλακίσεις και ίσως για όλα αυτά μαζί. Μετά τη δολοφονική ενέδρα που είχαν στήσει οι σκοτεινοί παρακρατικοί μηχανισμοί κοντά στο σπίτι του Αρχηγού, όλοι μας σιωπηλά, μετρούσαμε τις ημέρες για την επόμενη κίνηση του Συστήματος που θα στόχευε τον Αρχηγό και Ψυχή του Εθνικιστικού Κινήματος.
 
Και η επόμενη κίνηση ήρθε, το Σεπτέμβρη όπως ακριβώς είχαν προκηρύξει και αθέλητά τους προειδοποιήσει και προϊδεάσει για το ότι η  κυβέρνηση των Τοκογλύφων θα κηρύξει τον πόλεμο στη ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ και πως στην προσπάθειά της θα ματώσει η "νέα" Δημοκρατία.
 
Παράτησε τις σημειώσεις και τα γραπτά του. Δεν είχαν εκείνη τη μέρα προτεραιότητα. Προτεραιότητα είχε ο Αρχηγός. Ο Άνθρωπος, ο Άνδρας, που είχε κατορθώσει και πετύχει να υπάρχουν μέσα και έντυπα που να διασώζουν τον Ελληνικό Λόγο: την Ιστορία, την Παράδοση και τους Αγώνες των Ελλήνων  για Ελευθερία στο Παρελθόν, στο Παρών και το Μέλλον παρά την πνευματική υποδούλωση της Ελλάδας σε ανθελληνικούς, αριστερούς, εβραιομαρξιστικούς κύκλους και την τρομοκρατία που ασκούσαν φανερά ή υποχθόνια. Ντύθηκε και βρέθηκε έξω από το κτίριο μίας αόρατης κατοχής: της σιωνιστικής. 
 
 
Η κατάσταση ήταν πολύ άσχημη. Το θηρίο της Σιών, το θηρίο της Πόρνης Βαβυλώνας, της Παγκοσμιοποίησης, είχε όχι απλώς δείξει τα σουβλερά δόντια του αλλά φυλακίσει πίσω απ' αυτά την Πνευματική Ηγεσία και Ελίτ των Ελλήνων Εθνικιστών. Η προαιώνια διαμάχη μεταξύ Ελλήνων και Εβραίων, συνεχιζόταν αμείωτη υπό άλλες μορφές σύγκρουσης. Πιο ύπουλες. Η σύγκρουση στις απαρχές του Μεσαίωνα, είχε τεθεί υπό το ερώτημα που σήμερα οι φιλόσοφοι αναφέρουν ως: Αθήνα ή Ιερουσαλήμ και οι μύστες και των δύο πλευρών σήμερα αναφέρουν συμβολικά: Σιών ή Δελφοί...
 
 
Οι φωτεινοί και απαστράπτον τες ως Ολύμπιοι Κεραυνοί στο ζοφερό έρεβος της νεοελληνικής σαπισμένης κοινωνίας, Υπερασπιστές του Απολλώνιου Λόγου χτυπήθηκαν από τα κακά ξόρκια των υιών του Σολομώντα Οι υπηρέτες των Λευί, φόρεσαν μυσταγωγικά τις κουκούλες και απέκρυψαν τα πρόσωπά τους για να αλυσοδέσουν τους Υπερήφανους Έλληνες. Έπειτα, άλλοι υπηρέτες, συκοφαντούν και δια βάλλουν ως εγκληματίες κατά τις εντολές που δίνουν τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών.
 
Την Αυγή που θα ξεκινούσαν οι ανακρίσεις, ο Ουρανός άστραψε και βρόντηξε. Αστραπές και βροντές δημιουργούσαν εκκωφαντικούς συνειρμούς. Ο Θεός, δήλωνε παρών στα άδικα γεγονότα. Ο Θεός των Ελλήνων, η Φύσις όλη, η Ιερή Ελληνική Φύση, συμμετέχει όπως στο Μύθο στη Λυτώπου στη Μήτρα της έφερε τον Απόλλωνα, στις άδικες διώξεις των Γιων του Ήλιου: των Ελλήνων Εθνικιστών.
 
Ημέρες βροχερές. Ένας κρύος βοριάς φύσηξε ξαφνικά και πάγωσε τα θνητά κορμιά μέχρι τα κόκαλα Ένας παγωμένος αγέρας που καθάρισε το Νου, πύρρωσε την Καρδιά και με Θάρρος γέμισε εως τα Τρίσβαθα την Ελληνική Ψυχή μας για να συνεχίσουμε τον Ιερό και Δίκαιο Αγώνα μας Υπέρ της Πατρίδας και του Λαού των Ελλήνων!
 
 
 
"Στην πρωτεύουσα του Κόσμου, στη Νέα Υόρκη, σε ένα δρόμο που ονομάζεται Wall Street, παζαρεύεται η εθνική ανεξαρτησία των λαών, η τιμή και η αξιοπρέπεια των εθνών και οι παγκόσμιοι τοκογλύφοι, ωσάν να παίζουνε μία παρτίδα σκάκι, αλλάζουνε τον κόσμο κάθε φορά κατά πως τους συμφέρει.
[...] Ποτέ δεν μπόρεσαν τα χρηματιστήρια να υποδουλώσουν ή να ελευθερώσουν Λαούς. Ζούμε σε μία τεράστια αυταπάτη. Είπαν πως ήλθε το τέλος της Ιστορίας. Απλά εκφράζουν με αυτά τους τα λόγια, λόγια, τα οποία, μονότονα επαναλαμβάνουν ωσάν προσευχή στον Γιαχβέ στο Τείχος των Δακρύων. Απλά επαναλαμβάνουν την ευχή τους, ευχή που μπορεί να γίνει και κατάρα γιατί η Ιστορία δεν τελειώνει ποτέ και η περίφημη "παγκοσμιοποίηση" που επιδιώκουν θα είναι και η Αρχή του Τέλους τους. Ενός Τέλους που θα κάνει να λάμψει και πάλι οΗΛΙΟΣ θριαμβευτής στον Παρθενώνα...όταν θα έχουν λυθεί τα κακά μάγια."
 
Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: Ο Μαχητής της Αυγής [#5] »

 

Αρχείο

Επισκέπτες Συνδεδεμένοι

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 94 επισκέπτες

Επικοινωνία

Φόρμα Επικοινωνίας

email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.