Βελιγράδι 2026: Παρόντες στην ετήσια πορεία μνήμης
Για άλλη μια χρονιά, κλιμάκιο του Μετώπου Νεολαίας εκπροσώπησε το Κίνημα της Χρυσής Αυγής στο Βελιγράδι, την πόλη που παραμένει σύμβολο της ΝΑΤΟϊκής βαρβαρότητας, μετά από πρόσκληση της Σερβικής Δράσης.
Οι Συναγωνιστές, κατέφθασαν λίγες μέρες πριν την ετήσια πορεία που πραγματοποιείται στη μνήμη του νεαρού εθνικιστή Ζόραν Βούγιοβιτς. Ο Ζόραν γεννήθηκε στο Κόσοβο, απ’ όπου η οικογένεια του εκδιώχθηκε εξαιτίας της αλβανικής τρομοκρατίας. Στις 21 Φεβρουαρίου του 2008, έχασε την ζωή του στην πρεσβεία των ΗΠΑ, κατά την διάρκεια επεισοδίων που ξέσπασαν στις διαδηλώσεις ενάντια στην απόσχιση της γενέτειρας του. Η θυσία του έχει γίνει σύμβολο της σερβικής εθνικιστικής νεολαίας και του αγώνα ενάντια στην ξένη κατοχή.
Κατά την διαμονή τους στην Σερβία, οι νέοι της Χρυσής Αυγής προσκλήθηκαν, επίσης, σε ένα από τα μεγαλύτερα και παλαιότερα μοναστήρια της χώρας. Μετά από την καθιερωμένη ξενάγηση, φιλοξενήθηκαν στο αρχονταρίκι της μονής όπου είχαν την ευκαιρία να συζητήσουν με τους φιλέλληνες μοναχούς ιστορικά, ιδεολογικά και θρησκευτικά θέματα τα οποία συνδέουν τα δύο έθνη.
Συναντήσεις πραγματοποιήθηκαν και με αντιπροσωπία του Γαλλικού Εθνικιστικού κόμματος Les Nationalistes, που βρέθηκε στο Βελιγράδι για τον ίδιο σκοπό. Αναπόφευκτα, κεντρικά ζητήματα αποτέλεσαν η πρόσφατη δολοφονία του εθνικιστή Quentin στη Γαλλία, η αντίδραση απέναντι στην καθεστωτική συγκάλυψη, και η αποτελεσματική κινηματική δράση στην Ευρώπη.
Η ημέρα της τελετής έφτασε και εκατοντάδες εθνικιστές συγκεντρώνονται στην εκκλησία του Αγίου Μάρκου, εκεί όλοι θα ανάψουν ένα κερί στη μνήμη του πεσόντα. Μια μακρά παράταξη σχηματίζεται με το λάβαρο της εκδήλωσης και τα στεφάνια των συμμετεχόντων στην κορυφή. Οι δάδες ανάβουν, η επιβλητική πορεία ξεκινάει και διασχίζει σιωπηλά τις λεωφόρους του Βελιγραδίου. Ο δρόμος φτάνει στο σημείο όπου ο νεαρός Σέρβος έπεσε νεκρός 18 χρόνια πριν. Εκεί εναποθέτονται στέφανα και κόκκινα άνθη. Λίγες στιγμές μετά η εκδήλωση λήγει με το προσκλητήριο νεκρών «Ζόραν Βούγιοβιτς – Παρών!».
Πριν την επιστροφή τους στην Ελλάδα, οι Συναγωνιστές έχουν ήδη ανταλλάξει υποσχέσεις επανασύνδεσης. Άλλωστε, οι ακτιβιστές της Σερβικής Δράσης έχουν στηρίξει διαχρονικά το Κίνημα μας και συμμετέχουν τακτικά στην τελετή μνήμης των Θερμοπυλών.
Για τα γεγονότα του 2008 παραθέτουμε σε μετάφραση την μαρτυρία ενός εκ των διαδηλωτών:
Εκείνο το βράδυ δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Ήμασταν εξοργισμένοι. Μαζί με μια παρέα φίλων από τη γειτονιά πήγα σε εκείνη τη διαδήλωση, το θυμάμαι καλά. Διάφοροι μίλησαν μπροστά στο κοινοβούλιο, έμοιαζε σαν να είχε ενωθεί όλος ο λαός. Ίσως και να ήταν έτσι.
Πώς ξεκίνησαν όλα; Ειλικρινά, δεν ξέρω να σας πω, ούτε καν θυμάμαι τα μισά από όσα έγιναν, πιθανώς λόγω της αδρεναλίνης. Ήμασταν θυμωμένοι. Θυμωμένοι όλους εκείνους που μας είχαν για άλλη μια φορά εγκαταλείψει. Θυμάμαι ότι στεκόμασταν μπροστά στην αμερικανική πρεσβεία. Πέτρες, κροτίδες και φωτοβολίδες εκτοξεύονταν προς το κτίριο, άνθρωποι προσπαθούσαν να εισβάλουν μέσα. Μέσα στο χάος, ξαφνικά είδα μερικούς νεαρούς να καταφέρνουν να μπουν, και αμέσως μετά η αμερικανική σημαία να τυλίγεται στις φλόγες. Τι έκρηξη ενθουσιασμού ήταν αυτή! Μετά από τη σημαία, πήρε φωτιά και η πρεσβεία. Δεν ξέρω καν πού βρισκόμουν, ήμουν εντελώς συνεπαρμένος. Ε, ναι! Είχαμε βάλει φωτιά στην πιο καλά φυλασσόμενη πρεσβεία στο Βελιγράδι, την πρεσβεία της μεγαλύτερης παγκόσμιας δύναμης!
Η αστυνομία γρήγορα μας απώθησε, ήταν εκείνα τα μαύρα τζιπ, τύπου Hummer, δεν ξέρω αν ήταν της Αντιτρομοκρατικής ή της Χωροφυλακής. Το επόμενο πρωί, είχα μερικές μελανιές στην πλάτη από τα κλομπ, τίποτα σοβαρό. Όμως το αίσθημα ικανοποίησης που ένιωθα το προηγούμενο βράδυ σύντομα μετατράπηκε σε ανησυχία. Ένα παιδί είχε μείνει μέσα στην πρεσβεία. Τον βρήκαν νεκρό, καμένο. Δεν τον ήξερα, ούτε καν θυμάμαι να τον είδα στη διαδήλωση, μέσα σε εκείνο το χάος, αλλά αισθάνθηκα σαν να τον ήξερα, σαν να είχε χαθεί κάποιος δικός μου.
Δεν ξέρω πώς να σας το περιγράψω. Στην αρχή με κατέκλυσε ένα αίσθημα κενού, μετά ήρθαν κύματα θλίψης. Οι φίλοι μου έλεγαν αργότερα ότι ακούστηκαν πυροβολισμοί από την πρεσβεία. Δεν μπορώ να το επιβεβαιώσω, γιατί με όλη εκείνη την αναταραχή ήταν αδύνατο να ξεχωρίσεις τους ήχους των κροτίδων από τα πραγματικά πυρά.
Αυτό που ξέρω είναι ότι θα μπορούσε να είχε συμβεί σε οποιονδήποτε από εμάς. Γι’ αυτό, όλοι εμείς είμαστε ο Ζόραν Βούγιοβιτς. Γι’ αυτό μέχρι σήμερα πηγαίνω στην εκκλησία και ανάβω ένα κερί για εκείνον. Δεν ξέρω τι άλλο να σας πω.
Ακριβώς πριν φύγει για τη διαδήλωση, ο Ζόραν Βούγιοβιτς είχε γράψει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης:
Σε αυτές τις στιγμές, αγαπημένη μου μητέρα, θα έδινα και τη ζωή μου για το Κοσσυφοπέδιο και τη Μετόχια, και η ψυχή μου πονάει όταν βλέπω πώς συμπεριφέρονται οι φίλοι μου σε αυτές τις στιγμές… Τους καλώ να έρθουν στο Βελιγράδι την Πέμπτη, και οι απαντήσεις τους είναι «Δεν μπορώ, έχω να αγοράσω ένα μπουφάν», «Κανόνισα να βγω τo βράδυ»… Είμαι εντελώς απογοητευμένος! Φυσικά, υπάρχουν και εκείνοι, οι λογικοί, που σκέφτονται πατριωτικά, αλλά είμαστε μειοψηφία…
