Φίλιππος Β’ ο Μακεδονικός Λέων
Φίλιππος ο Β’, ο Βασιλεύς του ισχυρότερου Βασιλείου της Βορείου Ελλάδος των μέσων του τετάρτου π. Χ. αιώνος. Μια προσωπικότητα εξαιρετικής σημασίας, που όμως επισκιάζεται από τον διάδοχό του, τον σχεδόν μυθικό Μέγα Αλέξανδρο. Αυτή όμως η Ιστορική «ατυχία» του Φιλίππου δεν είναι παρά επιφανειακή, διότι και στον ίδιο πραγματικά αξίζει το επίθετο το οποίο η Ιστορία απένειμε στον συνεχιστή του. Για εμάς, κάτι τέτοιο είναι αυτονόητο.
Ο Φίλιππος ήταν ένας από τους γιούς του Βασιλέως της όμορφης και άγριας Μακεδονίας, του Αμύντα. Ο Βασιλικός Θρόνος της Μακεδονίας ήταν από τους παλαιότερους και δυσκολότερους της αρχαίας Ελλάδος. Ο αγώνας για την διαδοχή ήταν σκληρός και ανελέητος, αλλά ο Φίλιππος επεκράτησε και ανεγνωρίσθη ως νόμιμος βασιλιάς από την μεγάλη στρατιωτική συνέλευση των σκληροτράχηλων Μακεδόνων Εταίρων. Ο νέος βασιλιάς, αμέσως μετά την σταθεροποίηση της εξουσίας του έθεσε σε εφαρμογή τα φιλόδοξα σχέδιά του. Η πολυάνθρωπη Μακεδονία βρισκόταν σε πλήρη φυλετική ακμή. Ο Φίλιππος θα την χρησιμοποιούσε στο έπακρο κατά τον καλύτερο τρόπο. Οι Μακεδόνες στρατιώτες θα γινόντουσαν οι πρώτοι στρατιώτες της Ελλάδος και του κόσμου όλου. Με μια σειρά συντονισμένων, αστραπιαίων εκστρατειών, ο Φίλιππος συντρίβει τις βορειότερες πολεμικές φυλές των Παιόνων, Τριβαλλών, Σκυθών και λοιπών, ούτως ώστε απερίσπαστος να συγκεντρωθεί στην εκτέλεση του κυρίου σχεδίου του: την συνένωση όλων των Ελλήνων υπό την ηγεσία του και την μεγάλη εκστρατεία ακολούθως κατά της Περσίας. Ένα απίστευτο όνειρο, μήπως;
Πριν πολλά χρόνια οι Έλληνες είχαν συγκροτήσει ξανά µια μεγάλη συμμαχία για την εκστρατεία κατά της Τροίας, υπό την ηγεσία του Ατρείδου Αγαμέμνονος. Οι Έλληνες είχαν ενωθεί και πάλι στην κοινή τους προσπάθεια να νικήσουν τον Πέρση εισβολέα στην Σαλαμίνα και στις Πλαταιές. Οι Έλληνες της μεγάλης Ελλάδος ενωμένοι κατέστρεψαν μετά από φονικότατες συγκρούσεις τους σημίτες Καρχηδονίους. Και μόλις λίγες δεκαετίες νωρίτερα ο περίφημος Σπαρτιάτης Βασιλιάς Αγησίλαος, επικεφαλής ενός μετρίου αριθμητικώς εκστρατευτικού σώματος, είχε καταγάγει περιφανείς νίκες στην Μικρά Ασία εις βάρος των Περσικών στρατευμάτων. Η ασταθής, έως και επικίνδυνη, κατάσταση που είχε δημιουργηθεί για την Σπάρτη στην κυρίως Ελλάδα, τον είχε υποχρεώσει να διακόψει προώρως εκείνη την πολλά υποσχόμενη εκστρατεία του.
Ο Φίλιππος δεν ήταν ένας απλός γνώστης όλων αυτών. Ο Φίλιππος δεν ήταν ένας ακόμη διάττων αστέρας της Ιστορίας των Ελλήνων. Ο Φίλιππος ήταν ένας άνθρωπος µε θέληση και σκοπού που ξεπερνούσαν κάθε τοπικιστική μικροφιλοδοξία. Ήταν έξυπνος, δραστήριος, δυναμικός και σίγουρος για τον εαυτό του. Στην προσωπική του ζωή δεν ήταν κανένας «άγιος», αλλά αυτό δεν έβλαψε στο παραμικρό το Ελληνικό Έθνος. Ίσως µόνο τον εαυτό του.
Πρωταρχικός του στόχος η στιβαρή, απόλυτη και αναντίρρητη συμμαχία όλων των Ελλήνων υπό την δική του ηγεσία. Εδώ αρχίζει να ξεδιπλώνεται η πολιτικο–στρατιωτική του ιδιοφυΐα. Η Αθήνα και – σε μικρότερο βαθμό – η Θήβα θα είναι οι πρωτοπόροι του αντι–Φιλιππικού μετώπου. Με σύγχρονους όρους, ο ιδεολογικός καθοδηγητής αυτού του μετώπου είναι ο ικανός αλλά φανατικά δημοκράτης ρήτωρ Δημοσθένης που δεν μπορούσε να αποδεχτεί την απολυταρχική εξουσία του Μακεδόνα βασιλέα. Ο Φίλλιπος, όμως, μπροστά στην ανάγκη του Ελληνισμού για ενότητα δεν είχε καιρό να ασχοληθεί με δημοκρατικές ευαισθησίες. Ο αγώνας αυτός θα κρατήσει για δεκαετίες και αργά μα σταθερά η Μακεδονική δύναμη θα επιβληθεί στην υπόλοιπη Ελλάδα, μετά από µια σειρά στρατιωτικών και διπλωματικών νικών.
Η μάχη της Χαιρώνειας (Αύγουστος του 968 π. Χ.) ήταν ένα ορόσημο στις προσπάθειες του Φιλίππου. Μετά από τόσα χρόνια, ο πολέμαρχος Βασιλιάς είχε συντρίψει οριστικώς το αντι–Μακεδονικό μέτωπο. Και ο ίδιος είχε χάσει το δεξί του µάτι από ένα βέλος σε κάποια παλαιότερη μάχη. Μετά την μάχη της Χαιρώνειας ωστόσο απελευθέρωσε τους πολυάριθμους Αθηναίους αιχμαλώτους του, δίνοντας μάλιστα ενδύματα σε όσους δεν είχαν. Λίγο αργότερα έστειλε στην Αθήνα την τέφρα των πεσόντων στην μάχη µε τιμητική συνοδεία: τον διακριθέντα δεκαοκτάχρονο Αλέξανδρο και τους στρατηγούς Αντίπατρο και Αλκίμαχο. Οι όροι της ειρήνης ήταν εξαιρετικά μετριοπαθείς, διότι ο Φίλιππος δεν είχε δει ποτέ τους ντόπιους συμπατριώτες του ως πραγματικούς εχθρούς του (εκτός μεμονωμένων περιπτώσεων). Τους έβλεπε πάντοτε ως εκείνους που κάποια ημέρα, µε το καλό ή µε το άγριο, θα ένωναν τις δυνάμεις τους µε τις δικές του, για να κάνουν την Ελλάδα κυρίαρχη επί του τότε γνωστού κόσμου δύναμη. Η βάση θα ήταν µια και ακλόνητη: το ΚΟΙΝΟ Αίμα, δηλαδή η ΚΟΙΝΗ φυλετική τους οντότητα που τόσο περίτρανα διακηρύσσονταν στις Ολυμπιάδες κάθε τετραετία.
Η Μακεδονική ηγεμονία είχε πια αναγνωρισθεί από τις Ελληνικές πόλεις–κράτη, πλην της Σπάρτης που κατά συγκινητικό όσο και ατυχή τρόπο αρνούνταν πεισματικά να δεχθεί µια Νέα Τάξη πραγμάτων στην οποία δεν θα είχε η ίδια την πρωτοκαθεδρία. Οχυρωμένη πίσω από τις μνήμες της παλαιά της Δόξας, η Σπάρτη θα έμενε πια μακριά από τα γεγονότα που θα συγκλόνιζαν τον κόσμο, τις δεκαετίες που θα ακολουθούσαν.
Λίγο πριν την μεγάλη εκστρατεία προς Ανατολάς, ο Φίλιππος ο Β’, ηγεμών της Ελλάδος, έπεφτε θανάσιμα τραυματισμένος από το χέρι ενός κατωτέρου αξιωματικού του, που το είχαν οπλίσει η προσωπική πικρία, ο Περσικός χρυσός και οι αφανείς μνηστήρες του Μακεδονικού Θρόνου. Ήταν απόφαση της Μοίρας, που σε αυτήν ούτε και ο ίδιος ο Ζευς δεν είχε εξουσία, ο Φίλιππος ποτέ να µην πατήσει τα άνισα πόδια του επί Ασιατικού εδάφους. Είχε όμως κατορθώσει να ενώσει τους Έλληνες κάτω από μια απόλυτη, στιβαρή ηγεσία και να τους εμπνεύσει το δικό του όραμα: της κατάλυσης της Περσικής αυτοκρατορίας. Χιλιάδες λόγχες περίμεναν ανυπόμονα να εκπληρώσουν αυτό το όραμα που ήταν συγχρόνως και η εκπλήρωση των πόθων μιας ολόκληρης, Θεϊκής Φυλής. Η ώρα που ο Αλέξανδρος, η φωτιά από τους ουρανούς, θα καταύγαζε την οικουμένη, είχε φθάσει.
Σήμερα τα Ιερά οστά του Φιλίππου του Β’ βρίσκονται μέσα στην ολόχρυσή τους λάρνακα, αξιοθέατο σε βαρβάρους και µη, τοποθετημένα στην προθήκη κάποιου μουσείου. Προσβολή μεγίστου βαθμού απέναντι στην Ιστορία µας, στην Φυλή µας και στον Πολιτισμό µας. Αξιωθήκαμε να τα βρούμε τόσες χιλιάδες χρόνια μετά την ταφή του μεγάλου βασιλιά, µόνο και µόνο για να τα εξευτελίσουµε σε τουριστικό δέλεαρ και μέσον προβολής διαφόρων τυχάρπαστων µικροπολιτικάντηδων.
Η πραγματική θέση των λαρνάκων που περιέχουν τα λείψανα, καθώς και των όπλων και των λοιπών κτερισµάτων του Φιλίππου, είναι σ’ ένα Απλό µα Επιβλητικό Μαυσωλείο που θα βρίσκεται στο Βορειότερο άκρο της Ελεύθερης Μακεδονίας µας. Ένας τόπος όπου θα φρουρείται από µια επίλεκτη μονάδα του Ελληνικού Στρατού και όπου θα προσέρχονται για να νιώσουν την δύναμη της ΖΩΣΑΣ Ιστορίας τους αποκλειστικά και μόνον Έλληνες και ίσως κάποιοι λίγοι, αυστηρώς επιλεγμένοι Άριοι αδελφοί μας.
Φίλιππος ο Β’, βασιλιάς της Μακεδονίας Φίλιππος, ο ηγεμών απάσης της Ελλάδος και θεμελιωτής της επέκτασης προς βορρά και ανατολή. Για µας τους Έλληνες Εθνικιστές, απολύτως και τελειωτικώς: Φίλιππος ο Μέγας!
Μέτωπο Νεολαίας – Τομέας Ιστορίας
