Πέμπτη, 06 Μαΐου 2010

Οι επαναστάτες του κώλου

  Για όνομα του θεού δε θα ξυπνήσει ούτε τώρα ο ελληνικός λαός; ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΑΤΕ 4 ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΡΕ ΖΩΑ! Όντως τους άξιζε αυτός ο φρικτός θάνατος εφόσον δεν άραζαν Μεσολογγίου και δεν πέταγαν μπουκάλια σε μπατσικά... Η οργή μας δε περιγράφεται με λόγια για το πόσο ανεγκέφαλοι είναι οι κρατικοί, οι παρακρατικοί και τα ΜΜΕ. Ρε μάγκες είπαμε παραπληροφόρηση αλλά να μπλέξετε και τη…
  Ένα νέο κίνημα γεννήθηκε, διαφορετικό από εκείνο του μεσοπολέμου. Δεν έχει το "στυλ" του τελευταίου απόηχου του ρομαντισμού. Τα παντελόνια δεν είναι καλοσιδερωμένα και οι μπότες δεν είναι γυαλισμένες. Το ύφος δεν έχει τίποτε το ποιητικό, είναι πρωτόγνωρα βάρβαρο, ασυμβίβαστο, μοναδικό. Στις γειτονιές του Λονδίνου και των Παρισίων, στο Βερολίνο, στη Ρώμη και στη Βιέννη, ανδρώνεται μια νέα γενιά. Πίσω από τους…
Δευτέρα, 26 Απριλίου 2010

Η γειτονιά μου η παλιά

  Θυμάμαι τη γειτονιά που μεγάλωσα σε μια επαρχιακή ελληνική πόλη και δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια τόσο από τα παιδικά όσο και από τα εφηβικά μου χρόνια. Θυμάμαι τα παιδιά να βγαίνουν και να παίζουν στους δρόμους, στα σχολεία, στις παιδικές χαρές, όπου υπήρχε ελεύθερος χώρος. Τις περισσότερες φορές μόνα τους, άλλες φορές με τους γονείς τους ή τις γιαγιάδες τους. Δεν…
Σάββατο, 17 Απριλίου 2010

Το καλύτερο Δώρο!

    Θέλοντας και μη όταν πλησιάζουν γιορτές και γενέθλια όλοι σκεφτόμαστε τί είδους δώρο θα θέλαμε. Πολλές φορές ξεκινάμε από τα υλικά αγαθά που πιθανώς μας χρειάζονται, μετά περνάμε σε πιο γενικές σκέψεις με πράγματα που μας αρέσουν ή μας άρεσαν κάποτε και στο τέλος καταλήγουμε σε άπιαστα όνειρα και ιδέες που θα θέλαμε όσο τίποτα άλλο για να γίνουμε ευτυχισμένοι. Ξεπερνώντας…
    Ειλικρινά τώρα, γιατί; Γιατί όλος ο κόσμος έχει γεμίσει αηδιαστικά πρότυπα φλώρων; Γιατί μαθαίνουν στα παιδιά μας πώς να είναι φλώροι και έχει γίνει ο ορισμός της φυσιολογικότητας να είναι κάποιος φλώρος; Ας τα πάρουμε ένα ένα μήπως και βγει κάποια άκρη. Στο σχολείο μας μαθαίνουν πως κάθε πράξη βίας είναι κατακριτέα και ανώμαλη. Πως για να διαπράξεις κάτι βίαιο πρέπει…
Τετάρτη, 07 Απριλίου 2010

Παραμύθι Δίχως Τέλος

    Μια φορά κι ένα καιρό σε ένα μέρος πολύ πολύ μακρινό ήταν κάποιες πόλεις φτιαγμένες ακριβώς όπως και οι δικές μας. Τσιμέντο παντού, κάπου κάπου λίγο πράσινο να σπάει τη μονοτονία, πολυκατοικίες, δρόμοι, αυτοκίνητα και φυσικά αυτά τα παράξενα όντα με τα δύο πόδια – οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι λοιπόν δεν είχαν πολλές διαφορές από αυτούς που συναντάμε κάθε μέρα στη…

 

Αρχείο

Επισκέπτες Συνδεδεμένοι

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 85 επισκέπτες

Επικοινωνία

Φόρμα Επικοινωνίας

email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.