Δευτέρα, 29 Ιουλίου 2013

Ο Μαχητής της Αυγής [#4]

Αιματοβαμμένα καλοκαίρια
 
Τέλη καλοκαιριού και πάντα τούτες τις μέρες θυμάται τη μεγάλη μάχη της Φυλής του. Τη μάχη των Θερμοπυλών. Από κείνο το καλοκαίρι, που 'χε δώσει τη δική του μάχη στη γειτονιά που ζούσε, τις Θερμοπύλες της εποχής του, πήγαινε στην Τελετή Μνήμης που διοργάνωνε η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ στο σπουδαίο ιστορικό τόπο που το κράτος το υποταγμένο στα παγκόσμια κέντρα εξουσίας, φροντίζει να θάψει και να λησμονηθεί.
 
Ήταν οι Θερμοπύλες τόπος Ιερός όπου αναρίθμητοι βάρβαροι θέλησαν να τα βάλουν εναντίον λιγοστών Ελλήνων. Ήταν μία μάζα μίζερων δουλοπρεπών ανδρείκελων που ζούσαν μες στη χλιδή, σε παλάτια ανάμεσα σε ευνούχους και χαρέμια και ήρθαν για να σκλαβώσουν ένα μικρό Λαό Ελεύθερων και Περήφανων Ανθρώπων που ζούσαν τρώγοντας λιγοστό φαγί, φτωχικά-λακωνικά και υπόβαλαν τους εαυτούς τους σε πλήθος κακουχιών και δοκιμασιών μονάχα για να κερδίσουν ένα καλό λόγο και ένα κλαδί ελιάς. Ένας όχλος με μαστίγια, ξίφη, άλογα, τόξα και δηλητηριασμένα βέλη εναντίον μίας σιδερόφρακτης Φάλαγγας Πολεμιστών με δόρατα πουδιαπαιδαγωγούνταν από μικρά παιδιά να πολεμούν για την Πατρίδα τους ώστε τα παιδιά τους να παραμένουν Ελεύθερα και να προσφέρουν θυσίες στους Ναούς και τους Τάφους των Προγόνων. Των Τρανών Προγόνων που τους έδενε το ίδιο αίμα. Το Αίμα και η ίδια αίσθηση Υπερηφάνειας και Αξιοπρέπειας. Αλήθεια, πώς ένα τόσο Υπερήφανο και Δυνατό Έθνος μαχητών μετατράπηκε σε ένα λαό τιποτένιων και μίζερων μπακάληδων που το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να πλουτίζει με κάθε κόστος και το τι θα φάει, τι θα πιει, πως θα διασκεδάσει και να καταξιώνεται από τις μάρκες παπουτσιών ρούχων, κινητών και αυτοκινήτων;
 
 Η μάχη δε γίνεται μόνο με τον εχθρό που εισβάλλει αλλά και με τον εσωτερικό εχθρό. Για κάθε Λεωνίδα ,που γεννά η Ηρωική και Μαρτυρική Ελλάς, γεννά και ένα Εφιάλτη που προδίδει τους περήφανους, ανίκητους και αλύγιστους πολεμιστές που στέκουν ατρόμητοι μπρος στις μυριάδες των βαρβάρων και το Θάνατο. Όπως, ο Ηρακλής στο Μύθο, έρχονται πολλές στιγμές στο βίο, που πρέπει να επιλέξεις ανάμεσα στην Αρετή και την Κακία. Ο Λεωνίδας, ως γνήσιος απόγονος του Μεγάλου Ήρωα επέλεξε το δρόμο της Αρετής: της θυσίας στο βωμό της Ελευθερίας της Πατρίδας. Ο Εφιάλτης, επέλεξε τον εύκολο δρόμο να πλουτίσει...
 
Έτσι και σήμερα. Άλλοι επιλέγουν να σωπάσουν και να συνεχίσουν τις ζωές τους φροντίζοντας όπως μπορούν για τον εαυτό τους. Άλλοι συμμαχούν με τους εξωτερικούς εχθρούς και υποστηρίζουν τα συμφέροντα των ξένων εις βάρος των ζωτικών συμφερόντων του Λαού και της Πατρίδας των Ελλήνων και άλλοι να φυλάξουν Θερμοπύλες και ας γνωρίζουν πως εντέλει οι Μήδοι θα διαβούν. Και 'κείνος όμως, ήταν από αυτούς τους νεοέλληνες που σκύβουν το κεφάλι και δεν τολμούν να κοιτάξουν τις παρέες- συμμορίες των αλλοδαπών που αράζουν στις πλατείες της γειτονιάς και φρόντιζε μονάχα για τον εαυτό του, κοιτώντας πότε πότε να διασκεδάζει. Τυφλωμένος από τα ιδανικά του αμερικάνικου- βιβλικού ονείρου όπου η ευδαιμονία προέρχεται από την υλική κατανάλωση, δεν μπορούσε ο οφθαλμός της ψυχής του να δει. Σαν άλλος Κύκλωπας μονόφθαλμος και μονοδιάστατος, θεωρούσε πως η φωτιά της παγκοσμιοποίησης και της εξάπλωσης της δράσης των μικρών ή μεγάλων συμμοριών δε θα άγγιζε τον ίδιο και το σπιτικό του. Θαρρείς και η φωτιά που απλώνεται στο δάσος, κάποια δένδρα τα εξαιρεί από το θανάσιμο εναγκαλισμό της...
 
Και ήρθε η Βία, να τον ταράξει και να τον ξυπνήσει από το Λήθαργο του. Περνώντας από την πλατεία όπου κάποιοι Αλβανοί πείραξαν χυδαία μία κυρία μπρος στα μάτια του μικρού της παιδιού. Άθελα του, η ματιά του καρφώθηκε πάνω τους για μερικά δευτερόλεπτα. Οι βάρβαροι, μυρίστηκαν το φόβο του και του επιτέθηκαν στην αρχή φραστικά: "Τι κοιτάς εσύ ρε ;" και αμέσως τον περικύκλωσαν... Έκανε να φύγει μα, έπεσε πάνω σε αυτό που είχε πειράξει τη νεαρή μητέρα. Ο θυμός του φούντωσε, μα δεν είχε τα κότσια να τσακωθεί... Πήγε να ψελλίσει κάτι, μα το μυαλό του ήταν θολωμένοαπό τις ορμόνες που είχαν να κυλήσουν στις φλέβες του πολύ καιρό. Από μικρό παιδί είχε να τσακωθεί και να ρίξει μπουνιές. 
 
Το αίμα του άρχισε να βράζει και όσο τον έβριζαν οι Αλβανοί τόσο περισσότερο έβραζε το Αίμα. Έσπρωξε αυτόν που στεκόταν μπρος του. Αμέσως, μία ακολουθία από γροθιές τον βρήκαν στο κεφάλι και στο στομάχι. Έπεσε χάμω. Στην αρχή προσπαθούσε να καλύψει το κεφάλι του, μα έπειτα τα χέρια του, δεν υπάκουαν τις εντολές του εγκεφάλου και λίγα δευτερόλεπτα λιποθύμισε και το σώμα του δεχόταν μαρτυρικά τα απανωτά χτυπήματα με τις βρισιές των ανθέλληνων που βρήκαν την ευκαιρία να ξεσπάσουν το μίσος τους. 
 
Όμως, τύχη αγαθή, κάποια γυναίκα βλέποντάς τον να κείτεται πεσμένος και να μην αντιδρά φώναξε καλώντας σε βοήθεια και την αστυνομία. Οι Βάρβαροι σταμάτησαν και άρχισαν να βρίζουν και κείνη τη γυναίκα. Η φασαρία όμως, τράβηξε προς το σημείο της πλατείας μία συντροφιά δύο φίλων που ψημένοι σε οδομαχίες και αντίστοιχα σκηνικά μπήκαν αμέσως στο νόημα. Με ένα βλέμμα που αντάλλαξαν έδωσε ο ένας στον άλλο το σύνθημα για ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ...
 
Σε λίγο, η παρέα των πέντε Αλβανών, από θύτες, μετατράπηκαν σε θύματα και παρακαλούσαν και έσκουζαν από τους πόνους των εξ αρθρώσεων και των δυνατών χτυπημάτων που δέχτηκαν από τα δύο παιδιά που έπεσαν πάνω τους σαν αστραπή. Σα θείο αστροπελέκι, σημείο της Οργής του Θεού των Ελλήνων! Οι γροθιές διαδέχονταν η μία την άλλη και κάθε κίνηση αντίστασης των βάρβαρων ανθελλήνων ήταν μάταιη καθώς αποκρούονταν και τους χτυπούσαν με μία συστιχία λαβών και γροθιών. Ήσαν πολύ δυνατοί και ατρόμητοι. Ένας πιο ηλικιωμένος Αλβανός με δερματοστιξία στα χέρια, σημάδι πως ήταν από αυτούς που "δραπέτευσαν" στην Ελλάδα, έσπασε ένα μπουκάλι μπύρας από αυτές που έπιναν και τους επιτέθηκε...Μα, σε λίγο το χέρι με τηδερματοστιξία που κρατούσε το μπουκάλι ήταν σπασμένο...
 
Η ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ των δύο νεαρών Ελλήνων κράτησε λίγα δευτερόλεπτα. Σαν αετοί ξεχύθηκαν πάνω στα λυσσασμένα ανθελληνικά σκυλιά που τρομοκρατούσαν την περιοχή και είχαν ταράξει με τις ληστείες, τις διαρρήξεις, το εμπόριο όπλων και ναρκωτικών. Η γειτονιά για λίγο καιρό ηρέμησε.
 
Ο νεαρός που δέχτηκε την επίθεση, μπήκε στο νοσοκομείο με ελαφρές κακώσεις. Ανέρρωσε λίγες εβδομάδες αργότερα μα, ορκίστηκε πως κάθε στιγμή θα Αγωνίζεται για να γίνει η Ελλάδα Ελεύθερη ενάντια στις συμμορίες των εγκληματιών και τωντοκογλύφων βρωντοφωνάζοντάς τους: "ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ". Θα γυμνάζεται, θα προετοιμάζεται και θα αγωνίζεται πια κάθε στιγμή σα γιος Λιονταριών ως ο Λεωνίδας και οι 300 γενναίοι Σπαρτιάτες εναντίον μυριάδων, αμέτρητων εχθρών "τοις κείνων ρήμασι" πειθόμενος.
 
 
 
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Ο Μαχητής της Αυγής [#5] Ο Μαχητής της Αυγής [#3] »

 

Αρχείο

Επισκέπτες Συνδεδεμένοι

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 27 επισκέπτες

Επικοινωνία

Φόρμα Επικοινωνίας

email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.