Κυριακή, 27 Αυγούστου 2006

Οδoιπορικό στη Βόρειο Ήπειρο

 

Βόρειος Ήπειρος... Μια περιοχή, ένας λαός, ένας ολόκληρος πολιτισμός! Συνδέεται άμεσα, μιας και αποτελεί μέρος, της Ηπείρου και έτσι κουβαλάει στη πλάτη της μεγάλη κληρονομιά. Κουβαλάει όμως ακόμη και μεγάλη δυστυχία. Μετά την Επανάσταση του 1821, στις 14 Φεβρουαρίου του 1914 κηρύσσεται ανεξάρτητο κράτος και μόλις για ένα χρόνο για να περάσει μετά ξανά στα χέρια των Αλβανών. Στο 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο ο Ελληνικός Στρατός απελευθέρωσε ένα μέρος αλλά με τη λήξη αυτού οι “σύμμαχοί” μας αποφάσισαν να τη ξαναδώσουν στο αλβανικό κράτος.
Ξεκινάμε λοιπόν από τα όμορφα Γιάννενα και περνάμε τα σύνορα της Κακαβιάς μετά από μία ώρα περίπου. Στα σύνορα δε συναντήσαμε κανένα πρόβλημα αφού σφραγίσαμε τα διαβατήριά μας. Φεύγοντας όμως “χρειάστηκε” και άλλος ένας έλεγχος και για να πάρουμε πίσω τα διαβατήριά μας έπρεπε να μιλήσουμε τη γλώσσα του... χρήματος. Περνώντας τα σύνορα βρισκόμαστε στη περιοχή της Δρόπολης όπου βρίσκονται δεκάδες ελληνικά χωριά χτισμένα βάση παραδοσιακής ηπειρώτικης αρχιτεκτονικής. Κατευθυνόματε έτσι για το χωριό Φοινίκι, ένα χωριό αμιγώς Ελλήνων κατοίκων, 10 μόλις χιλιόμετρα από τους Άγιους Σαράντα. Το Φοινίκι (ή η Φοινίκη) υπήρξε η πρωτεύουσα της Χαονίας και το κέντρο του “Κοινού των Ηπειρωτών”. Η διαδρομή ήταν πραγματικά όμορφη μέσα από ψηλά βουνά, δάση και ποτάμια.
 
Ο δεύτερος σταθμός μετά το Φοινίκι είναι οι Άγιοι Σαράντα. Κάποτε μία βυζαντινή πόλη, σήμερα μία απρόσωπη πόλη που πάσχει από ανάπτυξη με κύριο χαρακτηριστικό τις πολυκατοικίες που χτίστηκαν επί Χότζα με σκοπό να στεγάσουν Αλβανούς για την αλλοίωση του ελληνικού στοιχείου (πρέπει να πούμε πως όσοι Έλληνες αφομοιώθηκαν από το αλβανικό στοιχείο ανήκουν σε μη αναγνωρισμένα ελληνικά χωριά και φέρουν την αλβανική ιθαγένεια). Μόλις 1,5-2 χιλιόμετρα απέναντι βρίσκεται η Κέρκυρα. Συνεχίζουμε το δρόμο μας για να καταλήξουμε στον Βουθρωτό, μία αρχαία πόλη που ο μύθος θέλει να χτίστηκε από τους Τρώες το 1300 πΧ και στη συνέχεια να γίνεται θρησκευτικό κέντρο συνδεδεμένο με τη λατρεία του Ασκληπιού, γιο του Απόλλωνα. Το αρχαίο θέατρο διατηρείται ακόμη σε σχετικά καλή κατάσταση και αρκετά είναι τα ρωμαϊκά και βυζαντινά μνημεία. Στη κορυφή του λόφου βρίσκεται ένα κάστρο χτισμένο το Μεσαίωνα από του Βενετούς οι οποίοι συνήθιζαν να χτίζουν τέτοιου είδους κάστρα σε παραθαλάσσιες περιοχές.
Όπως πληροφορηθήκαμε από Έλληνες κατοίκους της περιοχής, επί κομμουνισμού, στη περιοχή του Βουθρωτού απαγορευόταν να περνάνε μη κάτοικοι της περιοχής λόγω του ότι αρκετοί ήταν αυτοί που διέφευγαν για την Ελλάδα από εκεί.
Η γενικότερη κατάσταση στη Βόρειο Ήπειρο διαφέρει από αυτή στο υπόλοιπο της αλβανικής περιφέρειας. Το γεγονός ότι στα εδάφη αυτά κατοικούν Έλληνες κάνουν το μέρος ξεχασμένο και να βρίσκεται αρκετά πίσω σε ανάπτυξη. Πολύ απλά και γενικά δεν υπάρχει καμία βάση για τη δομή των σπιτιών, υπάρχουν κεντρικοί δρόμοι που δείχνουν βομβαρδισμένοι, χρήματα δεν δίνονται για την ανάπτυξη της περιοχής. Όπως ήταν η ελληνική επαρχία κάποτε. Επίσης, ένα από τα παράπονα των Ελλήνων είναι η αντιμετώπιση τους τόσο από το ελληνικό κράτος όσο και από τους ελλαδίτες που τους αντιμετωπίζουν ως Αλβανούς ενώ εκεί αντιμετωπίζονται ως Έλληνες. Η αρνητική αντιμετώπιση όμως από τους ομοεθνείς μπορεί να καλλιεργήσει τη συνείδηση του κράτους όπου ζουν. Επίσης είδαμε το μεγάλο κακό που έκανε ο κομμουσνιμός σε Έλληνες κομμουνιστές οι οποίοι απαρνούνται κατά κάποιο τρόπο την Ελληνική πατρίδα λόγω των πολιτικών τους πεποιθήσεων και ενστερνίζονται αυτόν που κατέσφαξε τον ελληνισμό της Βορείου Ηπείρου.
Ο επόμενος σταθμός ήταν το χωριό της Νίβιτσας και η περιοχής της Κακομιάς. Μια περιοχή πανέμορφη συνδυάζοντας τόσο το ορεινό όσο και το θαλάσσιο στοιχείο. Στο χωριό της Νίβιτσας είχε δοθεί μια σημαντική μάχη μεταξύ των Ιταλικών στρατευμάτων και κομμουνιστών της Αλβανίας.
Ένας από τους τελευταίους σταθμούς ήταν το Αργυρόκαστρο. Το Αργυρόκαστρο χωρίζεται στη νέα και παλιά πόλη. Η παλιά πόλη, με το κάστρο στη κορυφή, χτισμένη το 12ο-13ο αιώνα και με την αρχιτεκτονική και εκεί να είναι παραδοσιακή ηπειρώτικη με πέτρα και μαύρη πλάκα. Επί Χότζα όμως πάλι χτίστηκαν πολυκατοικίες και έτσι δημιουργήθηκε και η νέα πόλη. Στη βόλτα μας στη πόλη ακούγαμε γύρω μας ελληνικά και στα ελληνικά συνεννοηθήκαμε. Απολαύσαμε πραγματικά την ηρεμία μέσα στα καλντερίμια της παλιάς πόλης και τη βόλτα μέσα στο κάστρο.
Τελευταίος σταθμός ήταν το ποτάμι και η πηγή του “Γαλάζιου Ματιού”. Μια μαγευτική τοποθεσία αγκαλιασμένη από το πράσινο όπου το νερό αναυλίζει μέσα από τη γη.
Αυτό ήταν το χρονικό της τριήμερης περιήγησης στη Βόρειο Ήπειρο. Ας ελπίσουμε ότι στην επόμενη επίσκεψή μας θα δούμε τη κατάσταση βελτιωμένη.
 
ΒΟΡΕΙΟΣ ΗΠΕΙΡΟΣ ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ!
 

 

Αρχείο

Επισκέπτες Συνδεδεμένοι

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 77 επισκέπτες

Επικοινωνία

Φόρμα Επικοινωνίας

email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.