Παρασκευή, 29 Μαρτίου 2013

Μια Έφοδος στα Όρια του Θρύλου

Κατερχόμενοι από την οροσειρά, έπεφταν στα λασπωμένα χωράφια του κάμπου. Με το που πατούσαν πόδι στον κάμπο έβλεπαν κι ένα καλό σημάδι. Τα ολοσχερώς πνιγμένα χωράφια από νερά, που έρχονταν ορμητικά κι από την ίδια κατεύθυνση με τους ίδιους, έμοιαζαν με οιωνό νίκης. Απόδειξη πως ο εχθρός είχε χάσει την τάξη του εγκαταλείποντας τα βουνά και τις οχυρές στενωπούς όπου πολεμούσε για μήνες, κινούταν σχεδόν από ένστικτο στις παρυφές της πόλης.

Το μαχητικό πείσμα των Τούρκων, είχε πολύ γρήγορα γίνει ένα ηθικό κουρέλι, από το οποίο ένιωθαν πως πρέπει να απαλλαχθούν γιατί τους βάραινε. Κάθε φορά που κοιτούσαν όμως πίσω, δεν μπορούσαν παρά να ξεχωρίσουν το αναπάντεχο: Άνδρες με μακριά φαιά χιτώνια, να τρέχουν με ταχύτητα λίγες εκατοντάδες μέτρα πίσω τους και λόγχες να λάμπουν παίζοντας με το μεσημεριανό φως. Κάθε φορά που κάποια ομάδα των υποχωρούντων βραδυπορούσε τόσο ώστε να ξεχωρίζουν στους διώκτες τους το φαιοπράσινο φάριό τους, οι σποραδικοί ανεπαίσθητοι κρότοι πυροβολισμών ανάγκαζαν τα πιο κουρασμένα κορμιά να πέφτουν με ορμή στα βουρκωμένα μονοπάτια.
 
 
Ο φόβος και η απελπισία που κυρίευαν τους καταδιωκόμενους στρατιώτες, ήταν οι συνθήκες που δημιούργησαν το θρύλο των διωκτών τους. Ο φόβος του θανάτου και η «τρέλα» του Έλληνα διοικητή. Εκείνου που τους οδήγησε από την κορυφή του Τόμαρου, στη Στενωπό της Μανωλιάσσας και των Μελίγγων, τη στιγμή που το Ελληνικό 8ο Σύνταγμα Πεζικού κυρίευε την ανατολικότερη τοποθεσία υπό τον καταιγισμό των κανονιών των οχυρών του Μπιζανίου. Κι από τα ερείπια της Δωδώνης, σε μια εκ νέου ταχεία ανάβαση του επόμενου ορεινού συμπλέγματος, της Μεγάλης Ράχης. Σπάζοντας τις αμυντικές γραμμές του Μετώπου δυτικά από το Μπιζάνι, επιδόθηκαν σε κατάβαση των βουνών και τέλος σε αυτό το τρομερά παράτολμο κυνηγητό με κατεύθυνση προς τα Γιάννενα. «Θα μας φύγουν τα παληοζάγαρα», φώναζε καλπάζοντας δίπλα τους σαν οπτασία, ολόρθος κι εντελώς ακάλυπτος μέσα στην κατάμαυρη κάπα που ήδη του είχε δώσει το παρατσούκλι «Μαύρος Καβαλάρης», ο θρυλικός ταγματάρχης Βελισσαρίου.
 
Με αυτό τον τρόπο, τα 8ο και το 9ο  Τάγματα Ευζώνων, επέλασαν καταδρομικά προς την πρωτεύουσα της Ηπείρου, τρέχοντας παράλληλα με τη γραμμή στα μετόπισθεν ενός μετώπου, τριάντα χιλιάδων στρατιωτών του Οθωμανικού στρατού, χωρίς κάλυψη από το φίλιο πυροβολικό, χωρίς εντολές από τον διοικητή της Στρατιάς, χωρίς επικοινωνία με φίλια τμήματα, έξω από τις καθιερωμένες τακτικές του πολέμου και αντίθετα σε κάθε λογική. Ο ίδιος ο Εσσάτ Πασάς, ο διοικητής του Οθωμανικού στρατού, παρατηρώντας τους με το κιάλι, πίστεψε πως οι δεκάδες χιλιάδες στρατιώτες του Κωνσταντίνου είχαν περάσει τα βουνά κι προσέβαλαν τα Γιάννενα. Πίστευε ότι «μόλις που πρόλαβε» να περιμαζέψει. Μπαίνοντας κυνηγημένος στην πόλη, το στρατηγείο που εγκατέλειψε θα ύψωνε λευκή σημαία χωρίς να χρειαστεί τελικά να παραδοθεί, διότι η ορμητικότητα των ευζώνων ήταν τέτοια που τα δυο Ελληνικά τάγματα το προσπέρασαν δίχως να το προσέξουν. Κι αν δεν τους προλάβαινε το σκοτάδι, ο Πασάς θα τους έβλεπε να συλλαμβάνουν ομαδόν αιχμαλώτους στρατιώτες του, που έχοντας χάσει τους αξιωματικούς τους κινούνταν όπως είχαν διαταχθεί προς την πρωτεύουσα για να ανασυνταχθούν. Με τον ερχομό του σκοταδιού όμως, κατέρρευσε και η επικοινωνία του με το Μπιζάνι, καθώς οι εύζωνες κατέστρεψαν τα τηλεφωνικά καλώδια και από τις σκοπιές τους περιμάζευαν κάθε, εμβρόντητο στη θέα τους, Τούρκο ταχυδρόμο.
 
 Ο αιφνιδιασμός ήταν απόλυτος, όχι μόνο για τους Οθωμανούς, αλλά και για τους Έλληνες. Πολλοί θα ειρωνεύτηκαν το βράδυ της 20ης Φεβρουαρίου όταν ο διοικητής του 8ο Τάγματος Ευζώνων, ταγματάρχης Ιατρίδης ανέφερε πως το τάγμα του βρισκόταν 2χλμ, από τις παρυφές της πόλης, έχοντας εγκαταστήσει προφυλακές. Και σίγουρα, δεν θα πίστευαν στα μάτια τους, όταν ο ίδιος ο Βελισαρίου λίγο μετά τα μεσάνυχτα θα παρουσίαζε ενώπιον του διάδοχου, την αντιπροσωπεία που θα διαπραγματευόταν την παράδοση της πόλης των Ιωαννίνων και της Οθωμανικής στρατιάς της Ηπείρου.
 
«Θέλεις φίλημα, αλλά θέλεις και δέσιμο» ήταν η επιβράβευση που δέχθηκε ο Βελισαρίου από τον Κωνσταντίνο, διάδοχο κι αρχιστράτηγο των Ελλήνων. Αργότερα, ο ίδιος ο ηρωικός ταγματάρχης, σε συζήτησή του με ένα Τούρκο στρατιωτικό που του επεσήμανε το παράτολμο της ενέργειάς του, με την οποία διακινδύνευε να δεχθεί επίθεση από ολόκληρη την Οθωμανική στρατιά, που πιθανότατα θα είχε οδηγήσει στην αιχμαλωσία των δυο ταγμάτων, απάντησε απαξιωτικά: «Θα μας επετσοκόβατε όλους, αλλά αιχμαλώτους δεν θα μας επιάνατε!»
 

 

Αρχείο

Επισκέπτες Συνδεδεμένοι

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 50 επισκέπτες

Επικοινωνία

Φόρμα Επικοινωνίας

email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.