Πέμπτη, 14 Μαρτίου 2013

Ευαγόρας Παλληκαρίδης

Σαν σήμερα, 56 χρόνια πριν έφυγε από την ζωή ένας σπουδαίος αγωνιστής και ποιητής Ευαγόρας Παλληκαρίδης. Ο Ευαγόρας γεννήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1938, στην Τσάδα της Πάφου και ήταν το τέταρτο παιδί της οικογένειας του Μιλτιάδη. Από μικρή ηλικία αισθάνθηκε μέσα του το χρέος, να ελευθερώσει την πατρίδα του από τα χέρια των Άγγλων και να αγωνιστεί για την ένωση της με την μητέρα Ελλάδα. 

Το 1955, οι Έλληνες ίδρυσαν την ΕΟΚΑ( Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών) και ξεκίνησαν ένοπλο αγώνα για να διώξουν τους Άγγλους από την  Κύπρο. Ο Ευαγόρας και πολλοί Κύπριοι μαθητές συμμετείχαν ενεργά σε αυτόν τον δύσκολο αγώνα, μετέφεραν μηνύματα στους αντάρτες, πετροβολούσαν τους Άγγλους και οργάνωναν διαδηλώσεις. Στις 2 Ιουνίου 1953 θα γινόταν η στέψη της βασίλισσας Ελισάβετ. Στην Αγγλία και σε όλες τις αποικίες γίνονταν προετοιμασίες για αυτό το γεγονός έτσι και στην Πάφο αναρτήθηκε η αγγλική σημαία στο Ιακώβειο γυμναστήριο. Οι μαθητές και οι φοιτητές της Πάφου δεν έμειναν αμέτοχοι σε αυτό το γεγονός Οργάνωσαν διαδήλωση για την υποστολή της αγγλικής σημαίας και την εκκένωση του γηπέδου από τους στρατιώτες και τους αστυνομικούς. Ο Ευαγόρας αναρριχήθηκε στον ιστό και έσκισε την αγγλική σημαία. Για αυτήν του την ενέργεια συνελήφθη αλλά αφέθηκε γρήγορα ελεύθερος λόγω ότι ήταν μόλις 15 χρονών.
 
Δυο χρόνια αργότερα και ενώ ήταν ακόμη μαθητής αποφασίζει να πάει στα βουνά και να ενωθεί με τους αντάρτες της ΕΟΚΑ. Στην απόφαση του, ο πατέρας του δεν αντέδρασε αρνητικά, αντιθέτως μάλιστα τα λόγια του ήταν τα εξής: «Παιδί μου, εκεί που θα πας πρόσεξε προ πάντων να σαι τίμιος και ηθικός. πήγαινε στην ευχή μου!» Μια μέρα του Δεκέμβρη το 1955, οι συμμαθητές του Ευαγόρα βρήκαν το πρωί στην τάξη ένα σημείωμα του:
 
"Παλιοί συμμαθηταί, Αυτή την ώρα κάποιος λείπει ανάμεσά σας, κάποιος που φεύγει αναζητώντας λίγο ελεύθερο αέρα, κάποιος που μπορεί να μη τον ξαναδείτε παρά μόνο νεκρό. Μην κλάψετε στον τάφο του, Δεν κάνει να τον κλαίτε. Λίγα λουλούδια του Μαγιού σκορπάτε του στον τάφο. Του φτάνει αυτό ΜΟΝΑΧΑ.
 
Θα πάρω μιαν ανηφοριά θα πάρω μονοπάτια
να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά.
Θ΄ αφήσω αδέλφια συγγενείς, τη μάνα, τον πατέρα
μεσ΄ τα λαγκάδια πέρα και στις βουνοπλαγιές.
Ψάχνοντας για τη Λευτεριά θα ΄χω παρέα μόνη
κατάλευκο το χιόνι, βουνά και ρεματιές.
Τώρα κι αν είναι χειμωνιά, θα ΄ρθει το καλοκαίρι
Τη Λευτεριά να φέρει σε πόλεις και χωριά.
Θα πάρω μιαν ανηφοριά θα πάρω μονοπάτια
να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά.
Τα σκαλοπάτια θ΄ ανεβώ, θα μπω σ΄ ενα παλάτι,
το ξέρω θαν απάτη, δεν θαν αληθινό.
Μεσ΄ το παλάτι θα γυρνώ ώσπου να βρω τον θρόνο,
βασίλισσα μια μόνο να κάθεται σ΄ αυτό.
Κόρη πανώρια θα της πω, άνοιξε τα φτερά σου
και πάρε με κοντά σου, μονάχα αυτό ζητώ.
 
Γειά σας παλιοί συμμαθηταί. Τα τελευταία λόγια τα γράφω σήμερα για σας. Κι όποιος θελήσει για να βρει ένα χαμένο αδελφό, ένα παλιό του φίλο, ας πάρει μιαν ανηφοριά ας πάρει μονοπάτια να βρει τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά. Με την ελευθερία μαζί, μπορεί να βρει και μένα. Αν ζω, θα μ΄ βρει εκεί.
 
Ευαγόρας Παλληκαρίδης"  
 
Έζησε πάνω από ένα χρόνο στα βουνά της Κύπρου πολεμώντας τους Άγγλους. Οι Άγγλοι τον συνέλαβαν και τον πέρασαν από δίκη κατά την οποία ο Παλληκαρίδης είπε στους Άγγλους δικαστές «Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε. Ό,τι έκαμα το έκαμα ως Έλλην Κύπριος όστις ζητεί την Ελευθερίαν του. Τίποτα άλλο». Τον καταδίκασαν σε θάνατο με απαγχονισμό. Οι μαθητές της Πάφου ξεκίνησαν αποχή για να του συμπαρασταθούν. Ο Ευαγόρας ενώ περίμενε την εκτέλεση έγραψε το ποίημα «Ηρώων Γη». Ένα παιδί περιμένει να τον σκοτώσουν και γράφει ποιήματα. 
 
«Ηρώων Γη»
 
Όλη η φύση κοιμάται ναρκώνει το κρύο
και γω φεύγω λαλώντας το στερνό μου αντίο
και τη μάνα φιλώντας την κοιτάζω να κλαίει
μάνα, μην κλαις της λέω μάνα, μην κλαις και κλαίω
 
Κι όλο πάω και τρέχω και το δάκρυ της σβήνει
για μια μόνο στιγμούλα και μιαν άλλη μανούλα
της Ελλάδας μας έχω π' όλο κλαίει κι εκείνη
 
Στου βουνού τη ραχούλα σ' ανθοστόλιστα πλάγια
τη γλυκιά μου μανούλα ψάχνω να βρω την άγια
θ' ανεβαίνω ραχούλες χιονισμένες κορφές
ώσπου να βρω ηρώων γη κι ηρώων μορφές
 
Τον Ευαγόρα τον κρέμασαν οι Άγγλοι τα χαράματα της 14ης Μαρτίου 1957. Ήταν ο νεαρότερος αγωνιστής της ΕΟΚΑ που απαγχονίστηκε από τους Άγγλους. Την παραμονή πριν τον κρεμάσουν είχε γράψει το τελευταίο του γράμμα: 
 
«Θ΄ ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου. Ίσως αυτό να ναι το τελευταίο μου γράμμα. Μα πάλι δεν πειράζει. Δεν λυπάμαι για τίποτα. Ας χάσω το κάθε τι. Μια φορά κανείς πεθαίνει. Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Τι σήμερα τι αύριο; Όλοι πεθαίνουν μια μέρα. Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα. Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί.»   
 
Ο Βαγόρης, όπως τον έλεγαν οι φίλοι του, ήταν ένα παιδί διαφορετικό από την σημερινή νεολαία. Θα μπορούσε να είχε επιλέξει τον εύκολο δρόμο της καλοπέρασης, να παραμείνει στην ζεστασιά του σπιτιού του και να αφήσει τους άλλους να αποφασίσουν για την τύχη της πατρίδας του. Δεν έσκυψε όμως το κεφάλι, αγωνίστηκε μέχρι το τέλος και δεν λύγισε ούτε την τελευταία στιγμή, αντιθέτως ήταν ευτυχισμένος. Όχι δεν ήταν τρελός, είχε απόλυτη επίγνωση για το τι επρόκειτο να συμβεί και γνώριζε ότι άξιζε τον κόπο.
 
 

 

 

 

Αρχείο

Επισκέπτες Συνδεδεμένοι

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 32 επισκέπτες

Επικοινωνία

Φόρμα Επικοινωνίας

email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.