Τρίτη, 12 Μαρτίου 2013

Αναρχικοί ληστές: μια διαχρονική ιστορία

Ο μικρόψυχος «Αυτόχειρας», ο παραμυθιασμένος «Λογοτέχνης» και ο καραγκιόζης «Τοξοβόλος»

 
Περίπτωση πρώτη
 
Ιούνιος 1995. Ο ταμίας του Γενικού Κρατικού Νίκαιας, έχοντας παραλάβει κάποιο χρηματικό ποσό, βρίσκεται να πρωταγωνιστεί σε μια σκηνή βγαλμένη από κακόγουστη κινηματογραφική ταινία. Ένας ληστής στέκεται μπροστά του ένοπλος και του ζητά να του δώσει τα χρήματα που είχε παραλάβει. Η παράδοξη σκηνοθεσία της Μοίρας έχει αντιμέτωπους έναν άοπλο κι ώριμο άνδρα, με ύψος αρκετά άνω του μετρίου και έναν μαζεμένο, σχετικά νεαρό, κουκουλοφόρο ο οποίος τον απειλεί προτάσσοντας του ένα πιστόλι. Ο ταμίας, αρνείται ξεκάθαρα και κατηγορηματικά να υπακούσει στις επιταγές του ληστή. Αντιλαμβανόμενος την κατάσταση που είχε εμπλακεί εντελώς διαφορετικά από μια ευθεία απειλή. Βλέποντας τον άνθρωπο απέναντί του, «νεαρό», σχεδόν καχεκτικό -«μπασμένο» και «πρεζόνι» θα τον έλεγαν όσοι τον είδαν-, προσπαθεί με πέντε κοφτές κουβέντες να τον πείσει να εγκαταλείψει την προσπάθειά του.
 
 
Το νήμα της Μοίρας του ταμία κόβεται εκεί, γιατί ο ληστής έχοντας το όπλο στο χέρι πιστεύει ότι μπορεί να ορίζει την ακολουθία των γεγονότων. Ο ταμίας δεν είναι γι’ αυτόν τίποτα, είναι απλά ένας υπάλληλος –ένας υπάλληλος που όμως, αρνείται να κάνει ότι του ζητά! Κι έχει και το θάρρος, να περιφρονεί τις απειλές του και απαξιώντας τες, να προσπαθεί να τον επηρεάσει με μεγαλειώδες ύφος και σιγουριά. Ο ταμίας ενώπιον με αυτόν από την ομάδα των ληστών, αδιαφορεί. Ζυγίζοντας την κατάσταση που ενεπλάκη, φέρεται σαν να θεωρεί δεδομένο πως η ληστεία τελείωσε τη στιγμή που ένας μικρός –ψυχή και σώματι- άνθρωπος τον «διατάζει». Σχεδόν προσβεβλημένος, ο ληστής τραβά την σκανδάλη και ο ταμίας δολοφονείται εν ψυχρώ κι ακαριαία. Η σκηνή αυτή, διήρκησε μόλις λίγα δευτερόλεπτα. Τόσα που οι περισσότεροι παριστάμενοι –τόσο οι ληστές, όσο και οι υπάλληλοι- δεν αντελήφθησαν καλά το τι έγινε. Ακόμα και σήμερα, η στάση του ταμία τονίζεται από πολλούς με ένα ερωτηματικό.
Ένα χρόνο περίπου μετά, ένας εκ των εμπλεκόμενων στη ληστεία, βρίσκεται σε πλοίο από τη Σίφνο για το λιμάνι του Πειραιά. Πριν από κάποιες ημέρες, αφέθηκε από τις φυλακές για τη ληστεία του Γενικού Κρατικού, δίχως να έχει διαλευκανθεί η υπόθεση διότι ο 29χρονος είχε προχωρήσει σε… 69 ημέρες απεργίας πείνας. Η δικαστική απόφαση απελευθέρωσής του από το κελί της φυλακής, έκανε λόγο για κατ’ οίκον περιορισμό, τον οποίο ο ληστής είχε παραβιάσει με περίσσιο θράσος. Η απόφαση αυτή είχε εξάρει τους συγγενείς του νεκρού ταμία, οι οποίοι διαμαρτύρονταν γι’ αυτή και απειλούσαν να αυτοδικήσουν.
Στον Πειραιά, οπλισμένοι αστυνομικοί, μπαίνουν στην καμπίνα του υπόδικου ληστή και τον βρίσκουν νεκρό με ένα τραύμα στο κεφάλι. Οι ακριβείς συνθήκες του θανάτου, είναι αδιευκρίνιστες, παρά της προανάκρισης των λιμενικών. Η γενικότερη άποψη είναι πως ο ληστής αυτοκτόνησε. Μαρτυρίες συνεργατών του, τον εμπλέκουν και σε άλλες ενέργειες, όπως τραυματισμό αστυνομικού από πυροβολισμούς. Ο ληστής αυτός, ήταν ο αναρχικός Χριστόφορος Μαρίνος, ο οποίος και έγινε… «σύμβολο των ομοϊδεατών» του για την «επαναστατική του δράση».
 
 
Περίπτωση δεύτερη
 
Νάουσα Πάρος, αυγουστιάτικο πρωινό 2012. Τρεις ένοπλοι ληστές, εισβάλλουν στο υποκατάστημα της τράπεζας Alpha Bank. Η εικόνα τους είναι κωμική, καθώς οι ληστές φορούν καπέλα με πλατύγυρο γείσο, σαν να γύριζαν κάποια σύγχρονη γουέστερν ταινία, φορούν παρδαλά ρούχα και μαύρα γυαλιά. Και οι τρεις ήταν σύμφωνα με τους μάρτυρες νεαροί σε ηλικία. Ο «γελαδάρης», ίσως η κωμικότερη φιγούρα από την τριάδα, απειλεί τους ταμίες της τράπεζας. Η λεία δεν θα είναι η προσδοκώμενη διότι η διευθύντρια της τράπεζας έλειπε και το χρηματοκιβώτιο έμεινε ανέπαφο. Μαζί τους υπόλοιπους παίρνει όσα χρήματα βρίσκει και έχοντας φαινομενικά επικοινωνία με έναν ακόμα, βγαίνουν από το υποκατάστημα βιαστικοί κι έξαλλοι.
 
 
Ένας μεσήλικας ταξιτζής, περνά κοντά από το σημείο όπου έγινε η ληστεία. Παρακολουθεί την εξέλιξη του περιστατικού, καθώς οι ληστές κατατρέχονται από διάφορους περαστικούς. Ένας παρακείμενος κάτοικος, καταδιώκει τους ληστές κρατώντας μια …καρέκλα Οι ληστές αντιλαμβανόμενοι πως βρίσκονται σε εχθρικό περιβάλλον, πυροβολούν αδιακρίτως δίχως ωστόσο να τραυματίσουν κανέναν. Ο ταξιτζής, αρνούμενος να εκλάβει στα σοβαρά την κατάσταση, επιχειρεί να εμποδίσει τη διαφυγή τους. Κυνηγώντας τους με τα πόδια, πλησιάζει έναν εκ των ληστών τον πιάνει και επιχειρεί να τον ακινητοποιήσει. Ο ληστής δεν φάνηκε να μπορεί να ξεφύγει καθώς (κατά τραγική ειρωνεία), ο 53χρονος ταξιτζής υπερτερεί σε ύψος, αποφασιστικότητα και χέρια, ενώ ο ίδιος –παρότι πολύ νεότερος- είναι πιο πλαδαρός και κοντύτερος. Ένας εκ των άλλων ληστών, προτάσσει το όπλο του και πυροβολεί τον ταξιτζή 3 φορές, σκοτώνοντάς τον. Οι ληστές επιβαίνουν στο αυτοκίνητο που τους περίμενε και εξαφανίζονται.
Αρχικά σύμφωνα με κάποια άγνωστη πηγή, γίνεται λόγος περί αλλοδαπών ληστών. Τις πρώτες όμως στιγμές, καταφθάνει στο νησί κλιμάκιο της αντιτρομοκρατικής και συλλαμβάνεται ένας εκ των ληστών. Είναι ο αναρχικός, καταζητούμενος για συμμετοχή στους διαβόητους «Πυρήνες της Φωτιάς», Τ.Θεοφίλου. Σημειώνεται ότι η αστυνομία, πιστεύει πως υπάρχει κάποια σύνδεση των ληστών της Πάρου, με τον εγκληματία Δ.Μπαλτά, ο οποίος συμμετείχε στη ληστεία του Γενικού Κρατικού Νίκαιας. Ο Μπαλτάς αφού εξέτισε κάποια χρόνια στη φυλακή, λήστεψε με πανομοιότυπο τρόπο τράπεζα στην Αλλόνησο τον Αύγουστο του 2010.
 
 
Οι δυο από τους αναρχικούς ληστές …«μιλώντας για την πάρτη τους»
 
Ο Θεοφίλου, είναι ένας 30χρονος θεολόγος και από ότι έδειξε η έρευνα των αρχών, ασχολούταν καθημερινά με το facebook και διατηρούσε ένα blog, στο οποίο έγραφε «νουάρ μυθιστορήματα», όπου έδειχνε μεγάλο θαυμασμό στον Κ.Πάσσαρη, δημοσίευε αστυνομικές ιστορίες στις οποίες συνήθως ο αφηγητής ήταν και πρωταγωνιστής. Σε αυτές, «σκότωνε και λήστευε», «σερνόταν» από την κοινωνική αδικία σε αντικοινωνικές και παραβατικές συμπεριφορές, «έστηνε ενέδρες» σε αστυνομικούς και «ξέφευγε» από δικές τους, «εκδικούταν τους φασίστες», «τιμωρούσε» τους σεξιστές, τους ανταγωνιστές του κοκ. Είχε εν ολίγοις δημιουργήσει μέσα από μια «συγγραφική» προσπάθεια, έναν φανταστικό κόσμο, στον οποίο ήταν το επίκεντρο, ακολουθώντας ένα λογοτεχνικό ρεύμα-απότοκο του αστικού εκφυλισμού, κατά το οποίο πρωταγωνιστής είναι ο σκληρότερος, ο πιο στυγερός και πιο αδυσώπητος εγκληματίας.
 
 
Με την σύλληψή του, τα πράγματα ξεκαθάρισαν καθώς αμέσως οι έρευνες έδειξαν τους «Πυρήνες της Φωτιάς». Μάλιστα, υπήρξε και υπόδειξη πως ένας εκ των ληστών, ήταν ο μέχρι τότε γνωστός ως «τοξοβόλος του Συντάγματος». Ο εν λόγω αναρχικός, ο Ι.Μιχαηλίδης, παρότι είχε εξαφανιστεί, έστειλε τότε επιστολή με τίτλο: «Μικρή διήγηση μιας ιστορίας παρανομίας». Σε αυτή, παρότι μιλούσε για «την επαναστατική του δράση» και την «επαναστατική βία», αρνούταν τη συμμετοχή του στη ληστεία της Πάρου. Ανέφερε τα παρακάτω που παρότι αποσπασματικά, μεταφέρονται αυτολεξεί (διατηρείται η ορθογραφία): «Ξεκινάω να γράφω έπ’ αφορμής της πρόσφατης στοχοποίησής μου από τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης, ως συνεργό σε δολοφονία ενός ρουφιάνου κατά τη διάρκεια ληστείας τράπεζας στην Πάρο. Ο βασικός λόγος που γράφω είναι για να σπάσω το μονοπώλιο του λόγου της εξουσίας, τουλάχιστον γύρω απ’ το πρόσωπό μου και τις επιλογές μου» […] «Η επόμενη σημαντική στιγμή είναι η μάχη του αδερφού μας Θεόφιλου Μαυρόπουλου με τους μπάτσους στην Πεύκη. Δε θα δώσω περισσότερες πληροφορίες για τη συμμετοχή μου η μη στη μάχη αυτή. Σημασία έχει ότι η ακραία συντροφική και μαχητική στάση του Θεόφιλου, που πολέμησε μόνος του με ένα όπλο εναντίον δύο ένοπλων μπάτσων, είχε ως αποτέλεσμα να παραμείνει ένας ακόμα άνθρωπος στον αγώνα εκτός των τειχών των φυλακών καθώς και κυρίως να μην αθροιστεί άλλη μία αναίμακτη σύλληψη στις νίκες της αστυνομίας εναντίον μας. Εύχομαι ακόμα να πονάνε τα σπασμένα κοκκαλάκια των υπερφιλόδοξων υπηρετών του καθεστώτως...» […] «Όταν έμαθα για τη ληστεία στην Πάρο, ενστικτωδώς η ψυχή μου τάχθηκε με το μέρος των δραστών. Θέλω να πιστεύω ότι οι μπάτσοι δε θα καταφέρουν να τους πιάσουν. Διαβάζω δημοσιεύματα ότι είναι στα ίχνη τους και σκέφτομαι “καλά παπαριές, και για μένα τόσες φορές είπαν ότι είναι στα ίχνη μου και ήταν όλες ψέμματα. Μια φορά με είχαν στ’ αλήθεια και οι δημοσιογράφοι έκαναν τουμπεκί ψιλοκομμένο, μάλλον θα παραπλανούν”» […] «Σημαντικό είναι να αναφερθώ στο σύντροφο Τάσσο Θεοφίλου που συνελήφθη για την υπόθεση αυτή. Δεν τον γνωρίζω προσωπικά, αλλά αναγνωρίζω στα γραπτά του έναν αξιοπρεπή άνθρωπο. Δεν εμπιστεύομαι τα λεγόμενα των μπάτσων, και θα εμπιστευτώ ό,τι δηλώσει ο σύντροφος στο δημόσιο κείμενο του. Θεωρώ όμως ότι όπως και να 'χει έχει ανάγκη την αλληλεγγύη μας και όχι να ταφεί στη σιωπή. Του στέλνω μια αδερφική αγκαλιά και ένα “κουράγιο σύντροφε”». Η επιστολή του έκλεινε με υπογραφή «Για την επανάσταση και την αναρχία, εξέγερση πρώτα και πάντα, από την άγνωστη κρυψώνα μου».
 
 
Αρκετούς μήνες μετά, ο Ι.Μιχαηλίδης, συνελήφθη οπλισμένος με τυφέκια εφόδου, πιστόλια και φορώντας αλεξίσφαιρο, στο Βελβεντό της Κοζάνης κατά τη διάρκεια της προσπάθειας διαφυγής της συμμορίας του μετά από διπλή ληστεία με όμηρο. Είχε προσαχθεί και συλληφθεί αρκετές φορές στο παρελθόν, με αποκορύφωμα την προσπάθειά του στην πλατεία Συντάγματος να χτυπήσει με τόξο κατά τη διάρκεια επεισοδίων διμοιρία ΜΑΤ, η οποία και τον συνέλαβε. Μετά από τη σύλληψή του ισχυρίστηκε πως το τόξο ήταν ψεύτικο, πως η πράξη του ήταν συμβολική, χωρίς να επιδιώκει θύματα κι αφέθηκε ελεύθερος με περιοριστικούς όρους. Οι έρευνες της αστυνομίας, έδειξαν πως ο Μιχαηλίδης, συμμετείχε και στη συμπλοκή στην Πεύκη. Κατά τη μεταγωγή του στη γενική αστυνομική διεύθυνση, περνώντας βιαστικά μπροστά από τα συνεργεία της τηλεόρασης φώναξε: «Μπάτσοι, πολιτικοί και δικαστές, δεν έχετε κανένα λόγο να κοιμάστε ήσυχοι. Ζήτω η αναρχία».
 
 

 

 

Αρχείο

Επισκέπτες Συνδεδεμένοι

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 77 επισκέπτες

Επικοινωνία

Φόρμα Επικοινωνίας

email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.