Τετάρτη, 13 Μαρτίου 2013

«Θα πανηγυρίσουμε μαζί με τους ζωντανούς…»

 

Λόγω της συγκεκριμένης χρονικής περιόδου, τέλη Φεβρουαρίου αρχές Μάρτη, αυτό το άρθρο θα είναι αφιερωμένο στον υπαρχηγό της ΕΟΚΑ, Γρηγόρη Αυξεντίου με το ψευδώνυμο «ΖΗΔΡΟΣ». Η συγκεκριμένη περίοδος συμπίπτει με την γέννηση, 22 Φεβρουαρίου 1928, και το θάνατο, 3 Μαρτίου 1957, αυτού του ημίθεου ήρωα του κυπριακού ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ.

Σε αυτό το άρθρο δεν θα αναλύσω  την ζωή και το έργο του Γρηγόρη Αυξέντιου αλλά θα αναφερθώ σε κάποια γεγονότα που δείχνουν το μεγαλείο αυτού του Άντρα.

Ο Γρηγόρης μεγάλωσε σε ένα κόσμο γεμάτο θρύλους και παραμύθια, βγαλμένα από την ιστορία της Ελλάδας και της Κύπρου, που ακούγοντας τα έμενε αναποφάσιστος να πιστέψει ή να μην πιστέψει, μέχρι που μια μέρα στη Λύση, στο χωριό που γεννήθηκε, εκεί που έσκαβε ένας γεωργός βρήκε μια ταφική στήλη που απάνω της είχε ένα αρχαίο πολεμιστή που έγραφε: «Διονύσιος Καρδιανός». Αυτός ο πολεμιστής ήταν από την Καρδία της Θράκης που είχε σκοτωθεί σε μια από τις εκστρατείες του Κίμωνα για την απελευθέρωση της Κύπρου. Από εκείνη την ημέρα και ύστερα, ήθελε να μαθαίνει τα πάντα για την ιστορία και τους ήρωες του Ελληνισμού μέχρι και την ημέρα που και αυτός έγινε κομμάτι της ιστορίας και ήρωας του Έθνους μας.

 Ο Γρηγόρης λόγω των ανδραγαθημάτων του αλλά και του ηγετικού του ρόλου στην ΕΟΚΑ επικηρύσσεται από τους από τους άγγλους και καταφεύγει στην οροσειρά του πενταδάχτυλου όπου κατά διαστήματα κατέφθαναν κι άλλοι αγωνιστές τους οποίους εκπαίδευε. Στο διάστημα αυτό οι αγωνιστές είχαν πρόβλημα υδροδότησης και αυτό βασάνιζε το μυαλό του Γρηγόρη, έτσι μια μέρα λοιπόν έφτιαξε έναν αυτοσχέδιο κασμά και άρχισε να κτυπά με δύναμη συγκεκριμένο σημείο της οροφής της σπηλιάς. Οι συναγωνιστές του παραξενεύτηκαν και γελούσαν από μέσα τους, όταν ξαφνικά άρχισε να στάζει νερό στο κεφάλι του ήρωα, η ροή, μάλιστα όλο και δυνάμωνε. Η έκπληξη όλων γι’ αυτό που έβλεπαν ήταν μεγάλη, οπότε ο Γρηγόρης τους φώναξε δυνατά: « Είδετε βρε τι σημαίνει να πιστεύκεις σε κάτι; Εγιώ αν δεν επίστευκα νερόν δεν θα ευρίσκαμεν. Να πιστεύκετε λοιπόν, να πιστεύκε τε!...»

Γι’ αυτό το γεγονός κάποιοι μίλησαν για θαύμα… ίσως, η δύναμη της θέλησης των ηρώων μας να δημιουργεί και θαύματα.

Ο Γρηγόρης ήταν  σίγουρος ότι κάποια στιγμή θα σκοτωνόταν γι’ αυτό φρόντισε με τον θάνατο του να κάνει ένα τελευταίο μάθημα στους συναγωνιστές του: πώς να πεθαίνουν… Ο Γρηγόρης όμως ήταν σίγουρος και για την νίκη της ΕΟΚΑ αφού όταν γύριζε και για να επιθεωρήσει και να εκπαιδεύσει τις ομάδες έλεγε στους αγωνιστές: «δεν σας κρύβω ότι μεγαλύτερη πιθανότητα υπάρχει να πεθάνουμε παρά να ζήσουμε σ’ αυτόν το δύσκολο αγώνα που μπήκαμε. Το σίγουρο όμως είναι πως θα λευτερωθούμε. Και τότε και’ μείς έστω και κάτω από το χώμα, θα πανηγυρίσουμε μαζί με τους ζωντανούς…»

56 χρόνια μετά, «φωτισμένοι» από το παράδειγμα του «ΣΤΑΥΡΑΕΤΟΥ ΤΟΥ ΜΑΧΑΙΡΑ» αγωνιζόμαστε και εμείς για ένα θαύμα, όπως το χαρακτηρίζουν κάποιοι, την Ένωση με την μάνα Ελλάδα. Δεν μας νοιάζει το πότε, το μόνο σίγουρο είναι ότι, την Ένωση θα την πανηγυρίσουμε ή ζωντανοί ή στο χώμα….

Ηρακλέους Ανδρέας

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Πιο επίκαιρο από ποτέ Ευαγόρας Παλληκαρίδης »

 

Αρχείο

Επισκέπτες Συνδεδεμένοι

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 39 επισκέπτες

Επικοινωνία

Φόρμα Επικοινωνίας

email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.