Δευτέρα, 30 Μαΐου 2011

Μνήμη Αλώσεως - Δεν ξεχνάμε !

 

«Πιστεύω σ’ ένα Θεό, Ακρίτα, Διγενή, στρατευόμενο, πάσχοντα, μεγαλοδύναμο, όχι παντοδύναμο, πολεμιστή στ’ ακρότατα σύνορα»
 
Τρίτη 29 Μαΐου 1453
Το Λάβαρο με το Δικέφαλο Αετό, δεν ανεμίζει πια στα τείχη της Πόλης...Το Σύμβολο Κυριαρχίας των Ελλήνων σε Ανατολή και Δύση κείτεται σκεπάζοντας τα νεκρά σώματα των μαχητών που έδωσαν τη ζωή τους, υπερασπιζόμενοι την Τιμή και το Αίμα τους, τις Οικογένειές τους από την ατίμωση των βαρβάρων Οθωμανών και υποτακτικών τους.
 
Η Πόλις ΕΑΛΩ!
 
Την Κερκόπορτα χέρι προδότη την άνοιξε και χιλιάδες Αγαρηνοί εισέβαλαν μες στις γραμμές των λιγοστών Υπερασπιστών που μάχονταν σα λιοντάρια και είχαν στείλει στον Τάρταρο, χιλιάδες ψυχές Τούρκων.
 
Και ο Βασιλέας των Ελλήνων, πολέμαγε αδιάκοπα...ώσπου άξαφνα συνειδητοποίησε μες στον αχό της Μάχης πως έστεκε πια μονάχος του περικυκλωμένος από χιλιάδες...Και σηκώνοντας τα μάτια στον Ουρανό το μόνο που ζήτησε ήταν να του πάρει ένας χριστιανός το κεφάλι για να μην το καυχηθούν οι Άπιστοι πως σκότωσαν τον Βασιλέα των Ελλήνων!
 
Και τότε ο Θρήνος, γέννησε το Θρύλο. Ο Μύθος του Μαρμαρωμένου Βασιλιά! Και ήταν ο πιο μεγάλος, ο πιο δυνατός Θρύλος που γέννησαν οι Έλληνες ύστερα από την πτώση της Πόλεως. Ένας Αετός ή ένας Άγγελος, τον άρπαξε και αφού τον Μαρμάρωσε σε μυστική σπηλαιά τον έκρυψε και την κρυψώνα παραφυλά μέχρι την σημαδιακή την ώρα. Την ώρα που “πάλι δικά μας θα 'ναι” και θα πολεμήσει πάλι τους Τούρκους που θα τους διώξει μέχρι την Κόκκινη Μηλιά!
 
Και το Έθνος σκλαβώθηκε στους γύφτους, τους Τούρκους. Κάθε είδους αδικία βίωνε ο Ελληνισμός. Η εξασθένιση της άλλοτε παντοδύναμης Αυτοκρατορίας των Ελλήνων, μέσα από εσωτερικές εμφύλιες συγκρούσεις της “αριστοκρατίας” και πολιτικών δυνάμεων, η έλλειψη ισχυρού ηγέτη και η εγκατάλειψη της κυβερνήσεως σε μηχανορράφους γραφειοκράτες και η σπατάλη των θησαυρών της Αυτοκρατορίας για τους ιδιοτελείς σκοπούς τους είχε ως φυσική συνέπεια ο Ελληνισμός να στενάζει αδύναμος από τις ορδές των πεινασμένων λύκων της στέπας και να ταπεινώνεται με κάθε τρόπο από τις ανόσιες ορέξεις και απάνθρωπες πράξεις τους...
 
Μα, μες στους αιώνες της μαύρης τυραννία, ο Λαός μας δε χάθηκε γιατί αντλούσε Δύναμη από τον Μύθο. Σε αιώνες σκλαβιάς, ο Μύθος του Μαρμαρωμένου Βασιλιά, γεννά Αντρειωμένους με φωτιά στα στήθια που μάχονται τον κατακτητή... Αλαφροΐσκιωτους που νικάν το Θάνατο και δε δέχονται να κατέβουν στον Άδη αλλά ακόμα κι ως φάσματα πολεμούν αδιάκοπα! Αέναα, ακολουθώντας το αρχέτυπο του Βασίλειου ο Δι(ο)γενή που δε χάνεται στα Τάρταρα, όπως λέει στο ποίημά του ο Κωστής Παλαμάς αλλά κι ως ο μέγας λαογράφος Νικόλαος Πολίτης μαρτυρά : “εις τον Διγενή Ακρίτην αποκορυφούνται οι πόθοι και τα ιδεώδη του ελληνικού έθνους, διότι εν αυτώ συμβολίζεται η μακραίων και άληκτος πάλη του ελληνικού προς τον μουσουλμανικόν κόσμον".
 
Κι είναι τούτη η Μάχη που μαίνεται ακόμα.
Το μαρτυρά το Αίμα των Ηρώων:
Βλαχάκου,
Γιαλοψού,
Καραθανάση
Ηλιάκη!
ΑΘΑΝΑΤΟΙ!
 
Μια μάχη που συνεχίζεται ακόμα στα στενά, στους δρόμους και τις πλατείες της Αθήνας και της Ελλάδας ολάκερης, όπως μαρτυρά η τραγική δολοφονία του Μανώλη Καντάρη. Μια μάχη που ο Ελληνισμός δίνει αδιάκοπα με τον προαιώνιο εχθρό.
 
Χιλιάδες βάρβαροι από τουρκογενείς φυλές, εισβάλλουν στην ελληνική επικράτεια. Ένα πολύ ύπουλο αλλά καλά μελετημένο σχέδιο για να μετατραπεί η Πατρίδας μας σε επαρχία της Τουρκίας και να γίνουμε ξανά υπόδουλοι των Τούρκων, παίρνει σάρκα και οστά. Από τον Έβρο, μέχρι την Κύπρο: οι Τούρκοι οδηγούν καραβάνια μαύρων στην Ελλάδα για να σπάνε τον κοινωνικό ιστό. Οι συμμορίες των αλλόφυλων αναγκάζουν τους γηγενείς να εγκαταλείπουν τα σπίτια τους ή να μετατρέπονται σε εύκολη λεία ανίκανοι αντιδράσουν λόγω της δράσης των κρατικών και κυρίως των παρακρατικών αντιρατσιστών. Έτσι εμπόριο, ακίνητα και κάθε είδους εθνικής περιουσίας μας, από τους πάγκους μικροεμπορίου μέχρι τα πλούσια κοιτάσματα του Αιγαίου αρπάζονται από ξένους. Τη στιγμή που γράφονται ετούτες, εδώ οι γραμμές, τυπώνονται δημοσιεύματα που μιλάνε για εξαγορά λιμανιών από Τούρκους επιχειρηματίες...
 
Η συγκέντρωση για τη Μνήμη της Άλωσης και της Θυσίας του Κωνσταντίνου Δραγάτση Παλαιολόγου, δεν είναι απλά καθήκον ή μία ξερή και στείρα αναγνώριση της θυσίας Του. Είναι κάτι παραπάνω.
 
Εκεί υπό τη Σκιά του Αδριάντα του, μυσταγωγικά, με Ορθά τα Λάβαρα και τις Φλόγες θα μεταδώσουμε το Λόγο του ως τις εσχατιές του Χρόνου. Πως ως Έλληνες, δε θα επιτρέψουμε να υπάρξει νέα άλωση...
 
Τ? δ? τ?ν πόλιν σο? δο?ναι ο?τ' ?μ?ν ?στίν ο?τ' ?λλου τ?ν κατοικούντων ?ν ταύτ?• κοιν? γ?ρ γνώμ? πάντες α?τοπροαιρέτως άποθανο?μεν κα? ο? φεισόμεθα τ?ς ζω?ς ?μ?ν.
 
Κι πως θα πολεμήσουμε, ώστε στις μέρες μας να μην ακουστεί η φωνή: η Ελλάς εάλω...

 

Αρχείο

Επισκέπτες Συνδεδεμένοι

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 102 επισκέπτες

Επικοινωνία

Φόρμα Επικοινωνίας

email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.