Τετάρτη, 01 Μαΐου 2019

Πρωτομαγιά: Ημέρα του Έλληνα Εργάτη

«Η εργασία είναι μια έκφραση της εθνικής ζωής και ο Εργάτης είναι ένα κομμάτι του Έθνους». ErnstJünger.

Οι φιλελεύθεροι αστοί θέλουν την Πρωτομαγιά μια ημέρα σαν όλες τις άλλες. Μια ημέρα εφήμερων καταναλωτών του καπιταλιστικού ονείρου. Οι μαρξιστές γιορτάζουν την ημέρα του διεθνούς προλεταριάτου, πιστοί στην ρήση του Μαρξ πως «οι προλετάριοι δεν έχουν πατρίδα». Γι’ αυτό και αποκομμένοι από την εθνική ζωή, κατήντησαν την εορτή της Πρωτομαγιάς μια θλιβερή μάζωξη συνταξιούχων της «επανάστασης». Ένα πάντως είναι βέβαιο. Αμφότεροι αρνούνται κάθε σχέση μεταξύ Έθνους και Εργασίας. Κι αυτό γιατί οι αντιανθρώπινες αυτές ιδεολογίες, όψεις του ιδίου κίβδηλου νομίσματος, θέλουν να σαρώσουν κάθε οργανική σχέση μεταξύ των Λαών. Θέλουν να συντρίψουν τις εθνικές οικονομίες και τις οργανικές τάξεις και να καταστήσουν τα Έθνη έναν πολτό ερημωμένων υπάρξεων, δούλων της Μηχανής και των παγκόσμιων δυναστών του Χρήματος. 

Ο Εργάτης και το Έθνος

Για την εθνικιστική κοσμοθεωρία, Εργάτης είναι κάθε οργανικό μέλος της Λαϊκής Κοινότητας, το οποίο μοχθεί και εργάζεται παραγωγικά για το Έθνος. Προπάντων ο χειρώνακτας της βιομηχανίας, αλλά και ο αγρότης, αποτελούν τους στυλοβάτες της εθνικής οικονομικής ζωής. Μα και σε περίπτωση πολέμου, ενσαρκώνει την γραμμή κρούσης του αγωνιζόμενου έθνους. Τα πεδία μαχών του Έθνους μας, από το Μπιζάνι έως τον Σαγγάριο, είναι σπαρμένα από οστά Ελλήνων Εργατών, των αρίστων του Έθνους. Τον εθνισμό του Εργάτη εξύμνησαν πολλοί λογοτέχνες μας, ενώ ο προφητικός Ίων Δραγούμης οραματίστηκε δι’ αυτού τον εθνικισμό. Ήταν η εποχή που οι πρωτοπόροι του εθνικιστικού κινήματος, όπως ο ρομαντικός Πλάτων Δρακούλης, συνταίριαζαν την φιλεργατική πολιτική με την Εθνική Ιδέα, αμόλυντοι ακόμη από τον μαρξιστικό διεθνισμό. Θα έρθει, όμως, πάνω απ’ όλα σαρωτικός ο αγέρας του Μεσοπολέμου, των εθνικοεπαναστατικών κινημάτων, που παντού στην Ευρώπη θεριεύουν και λυτρώνουν - δυστυχώς πρόσκαιρα – τον Εργάτη από την  καταπίεση του Κεφαλαίου και την τρομοκρατία του μπολσεβικισμού. Στο πνεύμα αυτό, παρά τις χτυπητές  αδυναμίες του, το εθνικό καθεστώς της 4ης Αυγούστου 1936 πράττει σε μια τετραετία όσα οι κοινοβουλευτικοί «κύριοι» αρνούνται να πράξουν μέσα σε έναν αιώνα: καθιέρωση οκταώρου, ίδρυση του Ι.Κ.Α, βελτίωση των συνθηκών εργασίας, αύξηση ημερομισθίου, υλικές αλλά και ηθικές παροχές, μα επιπλέον προαγωγή της ιδέας της εργασίας μέσω των περίφημων Ταγμάτων Εργασίας. Πλέον, η Πρωτομαγιά εορτάζεται επισήμως με λαμπρές παρελάσεις ως έκφραση της αδιάσπαστης ενότητας του Λαού, αλλά και της στρατιωτικοποιημένης εργατικής μάζας. Ο Ιωάννης Μεταξάς είναι ο πρώτος που εθνικοποίησε την Εργασία.

          

Το μέλλον του Εργάτη.

Δυστυχώς, η μοίρα του κόσμου, αλλά και της πατρίδας μας, μετά την λήξη του Μεγάλου Πολέμου υπήρξε σαρωτική. Η υπερκατανάλωση, η αστικοποίηση, η αποξένωση λάβωσαν την έννοια του Εργάτη. Η αξία του μόχθου δυσφημίστηκε, ο ιδρώτας αντικαταστάθηκε από την εύκολη «κονόμα» του τουρισμού, το γραφείο νίκησε το γρανάζι και το αλέτρι. Η νίκη, όμως, αυτή είναι προσωρινή. Η εποχή που τώρα χαράζει θα γεννήσει νέα καθήκοντα στον Εργάτη. Καθήκοντα γνήσια εθνικά. Στην καρδιά των πολυάνθρωπων μητροπόλεων της Δύσεως, όπου εισβάλλουν τα εκατομμύρια των αφροασιατών, ως φθηνό εργατικό δυναμικό για την Διεθνή του Κεφαλαίου, συγκρούσεις τιτάνιων διαστάσεων θα ξεσπάσουν. Ο Ξένος έρχεται για να διεκδικήσει από τον ραγδαία φτωχοποιούμενο Γηγενή την Τιμή και την Εργασία του. Ο Ξένος τώρα έρχεται για να αρπάξει το βιος του και να σβήσει την Ιστορία του. Έπεται Αγών…

Σε αυτή την μάχη, που θα είναι η Μητέρα όλων των Μαχών για τον Άνθρωπο, το Έθνος μας είναι καταδικασμένο να βρεθεί στην πρωτοπορία του αγώνος. Γι’ αυτό και ο Έλληνας Εργάτης, αυτός που ζει στις γειτονιές της Νίκαιας, του Περάματος, της Δραπετσώνας, της Θεσσαλονίκης εθνικοποιείται ραγδαίως. Βιώνει τον ανταγωνισμό της καθημερινής βιοπάλης με τον Αλλογενή, αποστρέφεται τα ξένη ήθη που αυτός φέρνει, αισθάνεται τη μεγάλη απειλή για τον ίδιο και την οικογένειά του. Και σταθερά πια παίρνει την απόφασή του: Με τον Λαό και την Πατρίδα και όχι με το  Κεφάλαιο και τον Μαρξ! Πλάι σε αυτόν και ο Αγρότης, δηλαδή ο Εργάτης της Γης. Αυτός που βλέπει τα πολυεθνικά κοράκια να λυμαίνονται τη σοδειά του και οι στρατιές των αλλοφύλων στη δούλεψη μιας χούφτας συγχρόνων κοτζαμπάσηδων να ευτελίζουν τον μόχθο του και να προσβάλλουν την παράδοσή του. Την ώρα που οι «δημόσιοι υπάλληλοι με εθνόσημο» σούρνονται κάτω από τους πολιτικάντηδες του δημοκρατικού τόξου ευτελίζοντας την στολή, ο Εργάτης τώρα προβάλει ως ο πρώτος Πολεμιστής του Έθνους. Αυτός που θα σηκώσει το Λάβαρο της Εθνικής Τιμής. Κι αυτός που τελικά θα εξαναγκάσει τον Επιστήμονα, τον σημερινό απάτριδα διανοούμενο, να γίνει ένας Εργάτης του Πνεύματος στην υπηρεσία του Έθνους και της Λαϊκής Κοινότητος.

Ένα σύνθημα του  παρελθόντος διακήρυττε: «Κάθε ξένος εργάτης, ένας Έλληνας Άνεργος». Σύνθημα του Κινήματος που ηχούσε κάποτε παράταιρα στην εποχή της κατανάλωσης, τώρα όμως δικαιωμένο από την Ζωή και την Ιστορία. Ας το διαδώσουμε σε όλο και περισσότερους συμπατριώτες μας.

Το Μέλλον μας ανήκει!

Για ένα γνήσια Λαϊκό Κράτος ενός Ανώτερου Πολιτισμού!

Ζήτω η Εθνική Εργατική Πρωτομαγιά!

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « ΘΕΪΚΟΣ ΑΝΕΜΟΣ Έχουμε ήδη Νικήσει! »

 

Αρχείο

Επισκέπτες Συνδεδεμένοι

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 35 επισκέπτες

Επικοινωνία

Φόρμα Επικοινωνίας

email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.