Πέμπτη, 14 Μαρτίου 2019

Ο Εθνικισμός στην Τέχνη - 2ος κύκλος [#88]

Η Αρπαγή της Περσεφόνης

H γλυπτική σύνθεση της «Αρπαγής της Περσεφόνης» ανήκει στα έργα της πρώιμης καλλιτεχνικής παραγωγής του Gianlorenzo Bernini, στο οποίο εικονογραφείται ο μύθος της αρπαγής  της Περσεφόνης από τον Πλούτωνα, όπως περιγράφηκε στις «Μεταμορφώσεις» του Οβιδίου.

Η Περσεφόνη αποτελεί την κόρη του Δία και της Δήμητρας. Ο Άδης, ως ο μοναδικός εκ των τριών αδερφών (Άδης, Ποσειδών, Δίας) χωρίς ταίρι, κατειλημμένος από σφοδρό πάθος για την Κόρη, θα την απαγάγει με το άρμα του ενώ αυτή μάζευε άνθη και θα την πάρει στον Κάτω Κόσμο ως αιώνια σύντροφό του. Μονάχα με τη μεσολάβηση του Δία, έπειτα από την αγανακτισμένη αντίδραση της Δήμητρας, θα συναινέσουν οι αντιμαχόμενες πλευρές στην αποδοχή μιας συμβιβαστικής λύσης, κατά την οποία η Περσεφόνη θα μοιράζει τους δώδεκα  μήνες του χρόνου περνώντας τους εξ ημισείας στο πλευρό της μητέρας της και του άντρα της.

Υπάρχουν πολλές ερμηνείες αυτού του μύθου με βάση διαφορετικές θεωρίες. Σύμφωνα με την φυσική θεωρία της βλάστησης κατά τους Στωικούς, περιγράφεται ο αγροτικός κύκλος και η εναλλαγή των εποχών. Σε ένα άλλο επίπεδο, ο μύθος αποτελεί μια αλληγορία για την αναγέννηση και την αιωνιότητα της ζωής, με την δημιουργία νέων ανθρώπων. Και σε μια κοινωνική διάσταση, ο μύθος αντανακλά  τον τραυματικό χωρισμό της μητέρας από τη νεαρή κόρη, η οποία παντρεύεται οπότε και απομακρύνεται από κοντά της. Με άλλα λόγια, η γυναίκα πεθαίνει ως κόρη και αναγεννιέται ως σύζυγος.

 

Ακολουθεί ο Ορφικός Ύμνος προς τιμήν της Περσεφόνης σε ελεύθερη απόδοση:

«Φερσεφόνη, θυγατέρα του μεγάλου Διός, έλα μακάρια, μονογένεια θεά, και δέξου τα χαρισμένα ιερά, πολύτιμε σύζηγε του Πλούτωνα, συνέτή, βιοδώτι, που κατέχεις τις πύλες του Άδη στα έγκατα της γαίας, Πραξιδίκη, ερατοπλόκαμε, αγνό θάλος της Δηούς, γενέτειρα των Ευμενιδών βασίλισσα των υποχθονίων, κόρη που την τέκνωσε ο Ζεύς σε άρρητες γονές, μητέρα του εριβρεμέτου πολυμόρφου Ευβουλήος, συμπαίκτρια των Ωρών, φαεσφόρε, αγλαόμορφη, σεμνή, παντοκράτειρα, κόρη που βρίθεις από καρπούς, ευφεγγή, κερόεσσα, μόνη ποθητή για τους θνητούς, εαρινή, που χαίρεις με τις λειμωνιάδες πνοές, που φανερώνεις το ιερό δέμας των χλοόκαρπων βλαστών, νυμφευθείσα σε φθινοπωρινά αρπαγιμαία λέχη, μόνη εσύ ζωή και θάνατος για τους πολύμοχθους βροτούς, Φερσεφόνη. Γιατί αεί σώζεις και τα πάντα φονεύεις. Άκουσε, μακάρια θεά, ανέπεμπε καρπούς από την γαία, θάλλουσα ειρήνη και ηπιόειρη υγεία και ευόλβιο βίο, ευάρεστο γήρας που θα μας οδηγήσει προς τον δικό σου χώρο, άνασσα, και στον ευδύνατο Πλούτωνα».

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Ο Εθνικισμός στην Τέχνη - 2ος κύκλος [#87]

 

Αρχείο

Επισκέπτες Συνδεδεμένοι

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 34 επισκέπτες

Επικοινωνία

Φόρμα Επικοινωνίας

email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.