Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2019

Τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι [#115]

Η Σπάρτη και η Αχαϊκή Συμπολιτεία.

Β’ Μέρος

Έτσι, το 267 π.Χ. ξέσπασε ο λεγόμενος «Χρεμωνίδειος Πόλεμος». Ο Αντίγονος Γονατάς πραγματοποίησε εισβολή στην Αττική, δίχως να αντιμετωπίσει αντίσταση, καθώς ο στόλος του Πτολεμαίου βρισκόταν στο Σούνιο, με αποτέλεσμα να μην μπορεί την δεδομένη στιγμή να προσφέρει ουσιαστική βοήθεια. Από την άλλη πλευρά ο Αρεύς απέτυχε στην προσπάθεια του να καταλάβει τον Ισθμό, ο οποίος βρισκόταν ήδη στην κατοχή του Αντιγόνου, με αποτέλεσμα να επιστρέψει στην Σπάρτη άπρακτος, φέρνοντας τους Αθηναίους σε δύσκολη θέση. Το επόμενο έτος, δηλαδή περί το 264 π.Χ., ο Αρεύς αποπειράθηκε ξανά να καταλάβει τον Ισθμό, αλλά και πάλι δεν τα κατάφερε, καθώς ο στρατός του ηττήθηκε και ο ίδιος σκοτώθηκε μαχόμενος. Ουσιαστικά ο στόλος του Πτολεμαίου δεν προσέφερε καμιά βοήθεια στους πολιορκούμενους Αθηναίους και τελικά αποσύρθηκε στην Μικρά Ασία.

Εν συνεχεία, έπειτα από την ήττα στον Ισθμό, οι Αχαιοί διέλυσαν την συμμαχία με την Σπάρτη, ενώ οι Μαντινείς προσχώρησαν στο «Αρκαδικό Κοινό». Ο Πτολεμαίος κατάφερε να πείσει τον βασιλιά των Μολοσσών, Αλέξανδρο, να επιτεθεί στη Μακεδονία, με σκοπό να αναγκάσει τον Αντίγονο να αποσύρει τις δυνάμεις του από την Αττική. Ως εκ τούτου, οι Αθηναίοι αναγκάστηκαν να υποκύψουν στις προτάσεις του Αντιγόνου και έτσι ο πόλεμος έληξε το 262 π.Χ. Ο Χρεμωνίδης και ο αδελφός του κατέφυγαν στην Αίγυπτο και την διακυβέρνηση της πόλης των Αθηνών ανέλαβαν οι οπαδοί του Αντιγόνου, δίχως να καταλυθεί το δημοκρατικό πολίτευμα.

Μετά από την επικράτηση του Αντιγόνου, οι πόλεις που βρίσκονταν εκτός της σφαίρας επιρροής του συνειδητοποίησαν ότι μονάχα η ενοποίηση τους θα τους βοηθούσε ουσιαστικά να κυριαρχήσουν έναντι των Μακεδόνων. Έτσι, η ένωση των πόλεων στηρίχθηκε στην Αχαϊκή Συμπολιτεία. Ωστόσο, βασικές προϋποθέσεις για την συνένωση ήταν να περιοριστεί η ισχύς των Μακεδόνων στην Πελοπόννησο και να αναλάβουν πρωτοβουλίες οι ίδιες οι πόλεις. Η ευκαιρία εμφανίστηκε όταν απεβίωσε ο αδελφός του Αντιγόνου, Κρατερός, και την θέση του κατέλαβε ο γιος του Αλέξανδρος.

Ο Αλέξανδρος, ως διοικητής της φρουράς της Κορίνθου, όχι μόνο επαναστάτησε, αλλά αυτοανακηρύχτηκε βασιλιάς το 252 π.Χ. Ο Αλέξανδρος είχε υπό την εξουσία του το μεγαλύτερο μέρος του μακεδονικού στόλου, την Κόρινθο, την Χαλκίδα, καθώς και αρκετούς μισθοφόρους, ενώ ταυτόχρονα ήταν σύμμαχος με τον Πτολεμαίο. Οι δημοκρατικές παρατάξεις των πόλεων της νότιας Ελλάδας άδραξαν την ευκαιρία και εκδίωξαν τους τυράννους, που υποστηρίζονταν από τον Αντίγονο.

Η αρχή έγινε από την Σικυώνα, με τον εικοσάχρονο Άρατο του Κλεινία. Πιο συγκεκριμένα, έπειτα από μια αποτυχημένη προσπάθεια, ο Άρατος και οι σύντροφοι του κατάφεραν να καταλάβουν με τρόπο αιφνιδιαστικό την Σικυώνα, εκδιώκοντας τον τύραννο Νικοκλή από την πόλη. Εν συνεχεία, οι δημοκρατικοί ηγέτες αποφάσισαν την προσχώρηση της πόλης στην Αχαϊκή Συμπολιτεία, το παράδειγμα των οποίων ακολούθησαν και άλλες πόλεις. Σύμφωνα με ιστορικές πηγές, ακόμα και το «Αρκαδικό Κοινό» προχώρησε σε σύναψη συμμαχίας με τους Αχαιούς.

Οι Σπαρτιάτες, δε, υποθέτοντας ότι οι νεοσύστατες δημοκρατικές κυβερνήσεις θα ήταν ασταθείς, αποφάσισαν να κατακτήσουν την Αρκαδία. Εντούτοις, σε μια μάχη που έλαβε χώρα στην Μαντίνεια το 249 π.Χ. ηττήθηκαν και μάλιστα με σημαντικές απώλειες.

Ο Αλέξανδρος απεβίωσε το 245 π.Χ., με αποτέλεσμα η Κόρινθος να περιέλθει ξανά στην κυριαρχία του Αντιγόνου και να ξεσπάσει νέος πόλεμος μεταξύ Αρκάδων και Ηλείων, εξαιτίας της αιώνιας αντιπαλότητας του με την Τριφυλία. Οι Αχαιοί από την πλευρά τους δεν προσέφεραν καμιά βοήθεια στους Αρκάδες, με αποτέλεσμα να χάσουν τον πόλεμο και ο Λυδιάδας να καταλάβει την εξουσία στην Μεγαλόπολη, διαλύοντας παράλληλα το «Αρκαδικό Κοινό».

Ωστόσο, σταδιακά η θέση των Αχαιών γινόταν όλο και περισσότερο επισφαλής, καθώς πλέον περιβάλλονταν από εχθρούς, δηλαδή από τους Αιτωλούς και τους Μακεδόνες. Ακολούθως, δυο έτη αργότερα ο Άρατος κατέλαβε την Κόρινθο, συνάπτοντας εν συνεχεία συμμαχία με την σπαρτιατική πολιτεία. Τις δυο πόλεις, τώρα πλέον, συνέδεαν κοινοί εχθροί και κοινοί σύμμαχοι. Στο σημείο αυτό, όμως, παραμένει αξιοσημείωτο ότι η Σπάρτη ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία της που παραιτείτο από τις ηγεμονικές της αξιώσεις.

Οι απόπειρες του Αράτου, όμως, για κατάληψη του Άργους και της Αθήνας δεν στέφθηκαν με επιτυχία. Έτσι, σε μικρό διάστημα, ακόμη και αυτή η συμμαχία με την Σπάρτη διαλύθηκε εξαιτίας των πολιτειακών μεταρρυθμίσεων που ετοιμάζονταν, οι οποίες ήταν ριζοσπαστικές, ακόμα και για τα δημοκρατικά δεδομένα του Άρατου.

 

Αρχείο

Επισκέπτες Συνδεδεμένοι

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 73 επισκέπτες

Επικοινωνία

Φόρμα Επικοινωνίας

email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.