Πέμπτη, 03 Ιανουαρίου 2019

Τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι [#107]

Α’ Μέρος

Η μάχη της Μαντίνειας.

Η Τεγέα είχε αρνηθεί να συμμετάσχει στην Παναρκαδική Ομοσπονδία, αλλά η συμμετοχή της θα ήταν,  πράγματι, πολύ χρήσιμη. Ωστόσο, κάποιοι γενναίοι Μαντινείς εισέβαλαν στην πόλη, εκδιώκοντας την φιλολακωνική παράταξη, η οποία κατέφυγε στην Σπάρτη. Ακολούθως, ο Αγησίλαος κινητοποιήθηκε αμέσως και εισέβαλλε στην Αρκαδία, με αποτέλεσμα οι Αρκάδες να ζητήσουν απεγνωσμένα την άμεση βοήθεια του Επαμεινώνδα. Στόχος του Επαμεινώνδα δεν ήταν μόνο να βοηθήσει τους Αρκάδες, αλλά και να εμποδίσει την σπαρτιατική πόλη – κράτος να ανακτήσει την παλαιά της δύναμη και υπεροχή. 

Όσον αφορά, δε, στην πόλη των Αθηνών, αρχικά προτίμησε να τηρήσει μια στάση ουδετερότητας, αλλά όταν η Σπάρτη βρέθηκε πράγματι σε δυσμενή θέση και έκανε έκκληση για βοήθεια, απέστειλε σύσσωμο τον αθηναϊκό στρατό. Ουσιαστικά, οι Αθηναίοι προτιμούσαν να διατηρηθούν οι παλαιές ισορροπίες, επιδιώκοντας παράλληλα να μην επιτρέψουν στους αιώνιους αντιπάλους τους, δηλαδή τους Θηβαίους, να αποκτήσουν περαιτέρω ισχύ.

Όταν ο Επαμεινώνδας έφτασε τελικά στην Αρκαδία, ο Αγησίλαος είχε αποσύρει τον στρατό του, ενώ οι Αρκάδες τον έπεισαν ότι αυτή ήταν η κατάλληλη ευκαιρία για να εισβάλλει στην Σπάρτη. Μια ξεκάθαρα τολμηρή ιδέα και απόφαση, καθώς μέχρι τότε κανένας εχθρός δεν είχε τολμήσει να περάσει τα σύνορα της Λακωνίας.

Αρχικά, ο Θηβαϊκός Στρατός έφτασε στην περιοχή της Σελλασίας, δίχως να αντιμετωπίσει καμιά αντίσταση, όπου και την κατέκαψε. Κατόπιν πορεύτηκε στην κοιλάδα του Ευρώτα, αλλά δεν διέσχισε τον ποταμό, καθώς η στάση των υδάτων, λόγω του χειμώνα, ήταν υψηλή, γεγονός το οποίο τελικά έσωσε και την Σπάρτη. Άλλωστε, η μοναδική γέφυρα του Ευρώτα που οδηγούσε στην σπαρτιατική πόλη – κράτος φρουρείτο σθεναρά. Ο Επαμεινώνδας, όμως, έφτασε στις Αμύκλες, από όπου και κατόρθωσε να περάσει στην αντίπερα όχθη, από ένα σημείο που τα νερά ήταν ρηχά.

Αμέσως στην Σπάρτη σήμανε συναγερμός, καθώς άπαντες καταλήφθηκαν από μεγάλο τρόμο, όχι τόσο από την θέα των εχθρών, αλλά από το γεγονός ότι αυτοί βρίσκονταν ήδη προ των πυλών της πόλης τους. Μηνύματα εκτάκτου ανάγκης στάλθηκαν σε όλες τις συμμαχικές πόλεις, οι οποίες και ανταποκρίθηκαν ταχύτατα, ανάμεσα σε αυτές και η πόλη των Αθηνών.  Όταν ο Ιφικράτης κατέφτασε μαζί με τα στρατεύματα του, οι Θηβαίοι και οι Αρκάδες είχαν αποχωρήσει ήδη, με αποτέλεσμα να αρκεστεί στην παρενόχληση τους κατά την επιστροφή τους στην Βοιωτία.

Την προστασία της Σπάρτης ανέλαβαν έξι χιλιάδες είλωτες, με την υπόσχεση να ελευθερωθούν. Οι εχθροί, ωστόσο, λεηλάτησαν την ύπαιθρο χώρα φτάνοντας μέχρι το Γύθειο. Εντούτοις, δεν κατάφεραν να κυριεύσουν τον ναύσταθμο και αποχώρησαν για την Αρκαδία. Οι Αρκάδες, έπειτα από την εισβολή αυτή, αφιέρωσαν ένα μέρος των λαφύρων τους στους Δελφούς, όπου και σώζεται η εξής επιγραφή: «των δε σοι εκγενέται Λακεδαίμονα δηιώσαντες Αρκάδες έστησαν μνημ’ επιγινομένοις».α

 

Αρχείο

Επισκέπτες Συνδεδεμένοι

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 57 επισκέπτες

Επικοινωνία

Φόρμα Επικοινωνίας

email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.