Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2018

Τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι [#102]

Β’ Μέρος

Η Ανταλκίδειος Ειρήνη

Τελικά, οι αντιπρόσωποι των εμπόλεμων δυνάμεων συγκεντρώθηκαν στην Αυλή του Πέρση βασιλιά, όπου τους γνωστοποιήθηκαν οι όροι της ειρήνης: «Και όταν συγκεντρώθηκαν, ο Τιρίβαζος παρουσίασε τα γραπτά του βασιλιά και διάβαζε το περιεχόμενο τους. Αυτό ήταν το εξής: ο βασιλιάς Αρταξέρξης θεωρεί δίκαιο να είναι δικές του οι πόλεις της Ασίας και από τα νησιά οι Κλαζομενές και η Κύπρος, ενώ οι άλλες ελληνικές πόλεις και μικρές και μεγάλες να αφεθούν αυτόνομες, εκτός από την Λήμνο και την Ίμβρο και την Σκύρο. Αυτές, όπως και από παλιά, να ανήκουν στους Αθηναίους. Όσοι δεν αποδέχονται αυτή την ειρήνη, αυτούς εγώ θα τους πολεμήσω με όσους συμφωνούν με αυτά και στην στεριά και στην θάλασσα και με πλοία και με χρήματα».

Όλοι αναγκάστηκαν να αποδεχτούν την συνθήκη. Η Αθήνα έχανε μεν τις περιοχές που είχε κατακτήσει ο Θρασύβουλος, αλλά τουλάχιστον εξακολουθούσε να έχει την κυριαρχία του βορείου Αιγαίου. Αυτή, ίσως, ήταν μια διπλωματική παραχώρηση από την πλευρά της Σπάρτης, προκειμένου να κερδίσουν την ειρήνευση. Οι Θηβαίοι, ωστόσο, παρέμειναν διστακτικοί για λίγο, καθώς φοβούνταν ότι θα έχαναν την πρωτοκαθεδρία στην περιοχή της Βοιωτίας, εφόσον η συνθήκη προέβλεπε αυτονομία των υπόλοιπων πόλεων. Κύριος στόχος της Σπάρτης, ο οποίος εξάλλου και επετεύχθη, ήταν να διασπαστεί η συμμαχία μεταξύ της Κορίνθου και του Άργους.

Έτσι, η Περσία είχε κατορθώσει να αποκτήσει τον ρόλο του διαιτητή στις εσωτερικές υποθέσεις των Ελλήνων. Ο Πέρσης βασιλιάς αποτελούσε εγγύηση για την επιβολή των όρων της συνθήκης και όποιος δεν συμφωνούσε απειλείτο με πόλεμο.

Μετά την αποδοχή της συνθήκης, η Σπάρτη μπορούσε και πάλι, με την κάλυψη της Περσίας, να θέσει σε εφαρμογή τα σχέδια της για την επιβολή της ηγεμονίας της. Οι Μαντινείς, δε, αναγκάστηκαν να καταστρέψουν την πόλη τους και να κατοικήσουν ξανά στις πέντε κώμες των αρχαιότερων χρόνων. Όταν αρνήθηκαν, όμως, να υπακούσουν, ο βασιλιάς Αγησίπολις εκστράτευσε εναντίον τους. Εντούτοις, όπως μας πληροφορούν ιστορικές πηγές, για να αποφύγει την κοπιαστική πολιορκία, κατέφυγε στο εξής τέχνασμα: μέσα από την Μαντίνεια έρρεε ο ποταμός Όφις, τον οποίο έφραξε ο Αγησίπολις στο σημείο που εξερχόταν από αυτήν, με αποτέλεσμα η πόλη να πλημμυρίσει, τα τείχη να καταρρεύσουν και οι πολιορκημένοι να αναγκαστούν να παραδοθούν.

Ακολούθως, οι Σπαρτιάτες απαίτησαν από τους Φλειασίους να αποκαταστήσουν τους εξόριστους φιλολάκωνες, αλλά όταν εκείνοι δεν συμμορφώθηκαν, ο Αγησίλαος άρχισε την πολιορκία της πόλης, η οποία διήρκησε είκοσι δύο μήνες. Παραλλήλως, οι Ακάνθιοι και οι Απολλωνιάτες κάλεσαν τους Σπαρτιάτες εναντίον του «Κοινού των Χαλκιδέων», στο οποίο συμμετείχαν οι περισσότερες πόλεις της Χαλκιδικής.

Ειδικότερα, ο στρατηγός Φοιβίδας, αδελφός του Ευδαμίδα που είχε αναλάβει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στην περιοχή της Χαλκιδικής, πορευόμενος με μεγάλη δύναμη δια μέσου της Βοιωτίας προς συμπαράσταση του αδελφού του, οργάνωσε συνομωσία με τον φιλοσπαρτιάτη Θηβαίο Λεοντιάδη, με σκοπό να καταλάβει την ακρόπολη της Θήβας, την Καδμεία. Η κατάληψη της πόλης, ωστόσο, επιτεύχθηκε δίχως μάχη, καθώς την ημέρα εκείνη εορτάζονταν τα «Θεσμοφόρια» και στην ακρόπολη βρίσκονταν μόνο γυναίκες για την εορτή.

Έπειτα, συνελήφθη ο πολέμαρχος Ισμηνίας, όπου και καταδικάστηκε για μηδισμό, ενώ στην Θήβα εγκαταστάθηκε φιλοσπαρτιατική κυβέρνηση. Η Σπάρτη, όμως, φοβούμενη τους όρους της συνθήκης τιμώρησε τον Φοιβίδα με πρόστιμο, διατηρώντας όμως την κατοχή της Καδμείας. Έχοντας ως βάση την ακρόπολη, μπορούσε να σκέφτεται σοβαρά την επέκταση της ηγεμονίας της. Ακόμη, επανίδρυσε την πόλη των Πλαταιών το 382 π.Χ., την οποία είχαν καταστρέψει οι ίδιοι οι Σπαρτιάτες, κατά την διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου.

Όσον αφορά, δε, στην «Χαλκιδική Ομοσπονδία», διαλύθηκε το 379 π.Χ., όταν οι Ολύνθιοι αναγκάστηκαν να ζητήσουν ειρήνη, υπό την πίεση του στρατηγού Πολυβιάδη. Ενώπιον των τειχών της Ολύνθου άφησαν την τελευταία τους πνοή τόσο ο Τελευτίας, όσο και ο βασιλιάς Αγησίπολις, ο οποίος είχε ασθενήσει με υψηλό πυρετό.

Είναι γεγονός, όμως, ότι ήδη είχαν αρχίσει να ακούγονται οι πρώτες φωνές διαμαρτυρίας για αυτή την πρωτοφανή συμμαχία μεταξύ της Σπάρτης και της Περσίας, κάτι που προμήνυε ότι το τέλος της σπαρτιατικής ηγεμονίας βρισκόταν πλέον κοντά.

 

Αρχείο

Επισκέπτες Συνδεδεμένοι

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 103 επισκέπτες

Επικοινωνία

Φόρμα Επικοινωνίας

email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.