Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2018

Τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι [#92]

Β’ Μέρος

Η Σικελική Εκστρατεία και το τέλος της εμφύλιας διαμάχης.

Σε αντίθεση, για την Σπάρτη η συγκεκριμένη νίκη είχε ύψιστη σημασία, καθώς αποκατέστησε το χαμένο κύρος της. Με αυτό τον τρόπο, δεν απειλήθηκε η επικράτεια της στο εξής. Εν των μεταξύ, στην πόλη των Αθηνών εφαρμόστηκε για τελευταία φορά ο θεσμός του εξοστρακισμού, με αποτέλεσμα ο μεγάλος αντίπαλος του Νικία και του Αλκιβιάδη, ο Υπέρβολος, να εξοστρακιστεί. Έκτοτε, οι δυο αυτοί άνδρες θα πρωτοστατούσαν στις υποθέσεις της Αθήνας, ο ένας με την μετριοπάθεια του και ο άλλος με τον δυναμισμό και την αποφασιστικότητα του.

Στη συνέχεια οι Αθηναίοι, οι οποίοι δεν ήταν καθόλου ικανοποιημένοι από την ουδετερότητα της Μήλου, κυρίευσαν το νησί περί το 416 π.Χ., ενώ όλοι οι άνδρες που βρίσκονταν σε στρατεύσιμη ηλικία εκτελέστηκαν, μια τακτική που πιθανότατα παγιώθηκε από τους Αθηναίους με όσες πόλεις αποστατούσαν. Την ίδια περίοδο,  περίπου, η Εγέστα της Σικελίας έστειλε πρεσβεία στην Αθήνα, ζητώντας να την βοηθήσει στον πόλεμο της με τον γειτονικό Σελινούντα, ενέργεια που η Αθήνα θεώρησε ως μια ιδανική ευκαιρία για επέκταση στην δυτική  Μεσόγειο.

Ο Νικίας, ωστόσο, υποστήριξε ότι ήταν οικονομικά ασύμφορη και αναποτελεσματική η ανάληψη μιας τόσο μακρινής εκστρατείας, αλλά η Εκκλησία του Δήμου ψήφισε την πρόταση του Αλκιβιάδη, υπέρ της υλοποίησης της. Διέπραξε ένα ακόμη λάθος, όμως, μεγαλύτερης σημασίας, καθώς αποφάσισε την αποστολή του Νικία ως συστρατήγου της επιχείρησης, μαζί με τον Λάμαχο και τον Αλκιβιάδη. Την παραμονή της αποχώρησης του στόλου, ο Αλκιβιάδης κατηγορήθηκε για τον ακρωτηριασμό των «Ερμών», με αποτέλεσμα λίγους μήνες αργότερα να φτάσει στην Σικελία η απόφαση για παραπομπή του σε δίκη. Εντούτοις, αντί να ακολουθήσει τις νόμιμες διαδικασίες, αποφάσισε να δραπετεύσει και να βρει καταφύγιο στην πόλη της Σπάρτης.

Στην συνέλευση που έλαβε χώρα εκεί σχετικά με την με την έκκληση των Συρακούσιων για αποστολή βοήθειας, λόγω του ότι φοβούνταν μια ενδεχόμενη επίθεση των Αθηναίων, ο Αλκιβιάδης ήταν παρών και με την ευγλωττία που τον χαρακτήριζε κατόρθωσε να πείσει τους Σπαρτιάτες να στείλουν έναν στρατηγό, με σκοπό να οργανώσει την άμυνα των Συρακουσών. Η Σπάρτη, ακολουθώντας τις συμβουλές του, έστειλε στην Σικελία έναν ικανότατο στρατηγό, τον Γύλιππο. Παράλληλα, ο Αλκιβιάδης πρότεινε στους Σπαρτιάτες να οχυρώσουν την Δεκέλεια της Αττικής και από εκεί να πραγματοποιούν επιδρομές στην Αττική, θέτοντας παράλληλα υπό τον έλεγχο τους τους δρόμους από και προς την Αθήνα, γεγονός το οποίο θα εμπόδιζε την διακίνηση αγαθών. Ο Άγις ακολούθησε την συμβουλή του και με ένα μικρό άγημα, το οποίο βρισκόταν υπό την διοίκηση του ιδίου, κατέλαβε την Δεκέλεια και εγκαταστάθηκε σε αυτή.

Τώρα πια, ο Νικίας παρέμεινε ο μοναδικός στρατηγός στην Σικελία, έπειτα από τον θάνατο του Λαμάχου, που έχασε την ζωή του σε κάποια μάχη. Εντούτοις, η απόφαση του να στραφεί εναντίον των Συρακουσών, οικοδομώντας ένα τείχος γύρω από την πόλη, υπήρξε ατελέσφορη, καθώς ο Γύλιππος κατόρθωσε να εισβάλλει εύκολα στην πολιορκημένη πόλη. Η άφιξη του υπήρξε, πράγματι, ελπιδοφόρα για τους Συρακούσιους, οι οποίοι πίστεψαν ότι θα μπορούσαν τώρα να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τους Αθηναίους και να σωθούν. Αμέσως, λοιπόν, ο Γύλιππος ανέλαβε πρωτοβουλίες σε καίρια ζητήματα, οργανώνοντας παράλληλα την άμυνα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Οι Συρακούσιοι έχτισαν ένα εγκάρσιο τείχος προς το περιτείχισμα των Αθηναίων, οι οποίοι έδιναν κυριολεκτικά μάχη με τον χρόνο προκειμένου να ολοκληρώσουν την οικοδόμηση του. Τελικά οι Συρακούσιοι τους πρόλαβαν, κατορθώνοντας μάλιστα να οικοδομήσουν και τέσσερα οχυρά κατά μήκος του, αποκλείοντας με τον τρόπο αυτό εντελώς την οδό ανεφοδιασμού των Αθηναίων. Ακόμη, κατά την διάρκεια του χειμώνα ο Γύλιππος προέβη στην στρατολόγηση νέων δυνάμεων, οι οποίες ενισχύθηκαν από πρόσθετα στρατεύματα που έφθασαν από την κυρίως Ελλάδα: κορινθιακές τριήρεις, εξακόσιοι οπλίτες νεοδαμώδεις και είλωτες, καθώς επίσης και εφεδρικά σώματα από την Θήβα και τις Θεσπιές.

Έπειτα από αυτές τις εξελίξεις, περί το 413 π.Χ., ο Νικίας έστειλε επιστολή στην Εκκλησία του Δήμου εκθέτοντας την κατάσταση, αλλά και ζητώντας τόσο ενισχύσεις, όσο και την αντικατάσταση του. Ο αθηναϊκός λαός ψήφισε μεν την αποστολή βοήθειας στην Σικελία, μεγέθους περίπου ίσου με την πρώτη εκστρατευτική δύναμη, δηλαδή εβδομήντα τρεις τριήρεις και πέντε χιλιάδες οπλίτες, αλλά αρνήθηκε να αντικαταστήσει τον Νικία. Έτσι, προς βοήθεια του στάλθηκαν ο Ευρυμέδοντας και ο Δημοσθένης.

Οι δυο στρατηγοί έφτασαν μόλις μια ημέρα μετά την διεξαγωγή μιας ναυμαχίας στο στόμιο του Μεγάλου Λιμένος των Συρακουσών, από την οποία εξήλθαν νικητές οι Συρακούσιοι, εκμεταλλευόμενοι το γεγονός ότι οι πολυπληθείς αθηναϊκές τριήρεις δεν μπορούσαν να πραγματοποιήσουν εύκολα ελιγμούς εντός του λιμανιού, με αποτέλεσμα να κερδίσουν μια μεγάλη νίκη εναντίον τους. Αν και τα πληρώματα των πλοίων των Συρακούσιων δεν ήταν κατάλληλα εκπαιδευμένα, σε σύγκριση με τα αθηναϊκά, διέθεταν όμως τόσο το πείσμα, όσο και την θέληση να εκδιώξουν τους εισβολείς από την πόλη τους.

Ωστόσο, οι δυο στρατηγοί αντιλήφθηκαν αμέσως ότι οι Συρακούσες ήταν μια χαμένη υπόθεση πλέον για την πόλη των Αθηνών, εκτός και αν κατόρθωναν να καταλάβουν το αντιτείχισμα, εξασφαλίζοντας έτσι δίοδο προς την πόλη. Οι αποφασισμένοι Θεσπιείς αναχαίτισαν πρώτοι την επίθεση στον λόφο των Επιπολών. Οι Αθηναίοι αναγκάστηκαν να οπισθοχωρήσουν ατάκτως, ενώ περίπου δύο χιλιάδες άνδρες σκοτώθηκαν, η πλειοψηφία εξ αυτών πέφτοντας στα βράχια.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι [#91] Δικαίαρχος »

 

Αρχείο

Επισκέπτες Συνδεδεμένοι

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 76 επισκέπτες

Επικοινωνία

Φόρμα Επικοινωνίας

email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.