Πέμπτη, 06 Σεπτεμβρίου 2018

Τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι [#90]

Στ’ Μέρος

Τα πρώτα χρόνια του Πελοποννησιακού Πολέμου.

Παράλληλα, οι δυο Αθηναίοι στρατηγοί, Θουκυδίδης και Ευκλής, στους οποίους και είχε ανατεθεί η φύλαξη των αθηναϊκών πόλεων της Θράκης, κατηγορήθηκαν, δικαίως, για αμέλεια των καθηκόντων τους. Ειδικότερα, ο Ευκλής κατηγορήθηκε γιατί άφησε μια τόσο μικρή στρατιωτική δύναμη να φρουρεί την γέφυρα, ενώ ο Θουκυδίδης γιατί δεν έφτασε εγκαίρως στην πόλη. Η αλήθεια είναι, όμως, ότι ο Θουκυδίδης βρισκόταν στην Θάσο όταν ειδοποιήθηκε και έσπευσε κατευθείαν με επτά τριήρεις. Τελικά κατόρθωσε να κρατήσει για την Αθήνα το επίνειο της Αμφίπολης, την Ηιόνα στις εκβολές του Στρυμόνα ποταμού και να αποκρούσει μια επίθεση των Σπαρτιατών. Ανεξαρτήτως, όμως, για το ποιος ευθυνόταν για την εξέλιξη αυτή, ο Κλέων κατόρθωσε  να εξοριστούν και να εκλεγεί ο ίδιος στρατηγός για δεύτερη φορά, δυο έτη αργότερα.

Εν τω μεταξύ ο Βρασίδας κατέλαβε την Τορώνη στην Σιθωνία, καθώς μια μικρή μερίδα πολιτών έβαλε κρυφά μέσα στην πόλη επτά τολμηρούς οπλίτες, οι οποίοι αφού εξουδετέρωσαν τους σκοπούς, άνοιξαν τις πύλες για το κυρίως στράτευμα. Επιπλέον, σκοτώθηκαν κάποιοι Αθηναίοι οπλίτες που κοιμούνταν στην αγορά της πόλης, ενώ οι περισσότεροι κατάφεραν να καταφύγουν στην ακρόπολη της Τορώνης, δηλαδή την Λύκηθο, η οποία όμως κυριεύτηκε λίγες ημέρες αργότερα. Στο σημείο αυτό αξίζει να αναφερθεί ότι, κατά παράδοξο τρόπο, ο Βρασίδας συμπεριφέρθηκε το ίδιο καλά ακόμη και σε όσους δεν είχαν συμμετάσχει στην συνομωσία για να τον διευκολύνουν.

Βέβαια, ενώ ο Βρασίδας κατακτούσε για λογαριασμό της Σπάρτης τις σημαντικότερες πόλεις της Θράκης, οι Σπαρτιάτες και οι Αθηναίοι προσανατολίζονταν στην σύναψη ειρήνης, καθώς οι μεν ήθελαν πάση θυσία να απελευθερώσουν τους αιχμαλώτους της Σφακτηρίας, ενώ οι δε είχαν αποκαρδιωθεί μετά την ήττα στο Δήλιο.  Βέβαια, είναι γεγονός ότι και οι δυο πόλεις είχαν κουραστεί από τον δεκαετή πόλεμο.

Ο Νικίας και η φιλειρηνική παράταξη στην Αθήνα εκμεταλλεύτηκαν την αποθάρρυνση των Αθηναίων, με αποτέλεσμα οι δυο πόλεις να οδηγηθούν σε ενιαύσια ανακωχή, για να επεξεργαστούν τους όρους της ειρήνης. Εντούτοις, δυο μόλις ημέρες πριν από την σύναψη της ανακωχής, η Σκιώνη αποστάτησε από την Αθήνα, ενώ προσκάλεσε τον έκπληκτο Βρασίδα να μιλήσει στην αγορά της πόλης. Πράγματι, ο λόγος του προκάλεσε ενθουσιασμό στο συγκεντρωμένο πλήθος, το οποίο τον στεφάνωσε με χρυσό στεφάνι ως απελευθερωτή, με την δημοτικότητα του στην περιοχή της Χαλκιδικής να είναι πολύ μεγάλη.

Την αποστασία της Σκιώνης ακολούθησε η γειτονική Μένδη, αδιαφορώντας για την ανακωχή που είχε εν τω μεταξύ συμφωνηθεί. Το 422 π.Χ. ο Κλέων ηγήθηκε μιας στρατιωτικής δύναμης χιλίων διακοσίων οπλιτών και τριακοσίων ιππέων, εκστρατεύοντας κατά της Αμφίπολης. Ωστόσο, καθοδόν χρειάστηκε να αντιμετωπίσει την επιφυλακτικότητα του στρατεύματος του, το οποίο δεν επιθυμούσε να εκστρατεύσει υπό τις διαταγές ενός άπειρου στρατηγού. Στην πορεία, το εκστρατευτικό του σώμα ενισχύθηκε με μια μικρή δύναμη από την Σκιώνη, και αφού κατέλαβε την Τορώνη, στρατοπέδευσε σε πρώτη φάση στην Ηιόνα και έπειτα στον βορινό λόφο της Αμφίπολης.

Αντίστοιχα, ο Βρασίδας έστησε το στρατόπεδο του δυτικά του Στρυμόνα και αργότερα μέσα στην ίδια την πόλη. Ο Κλέων τελικά έλαβε την απόφαση να οπισθοχωρήσει στην Ηιόνα, αλλά καθοδόν οι οπλίτες του Βρασίδα εξαπέλυσαν εναντίον του αιφνιδιαστική επίθεση, εξορμώντας από τις πύλες και πλήττοντας το κέντρο και το δεξιό του κέρας. Από την άλλη πλευρά, το αριστερό κέρας των Αθηναίων προπορευόταν, έχοντας στα νώτα του τους επιτιθέμενους Σπαρτιάτες, αλλά τρομοκρατήθηκε και τράπηκε σε φυγή. Ο Κλέων, ωστόσο, σκοτώθηκε κατά την υποχώρηση, ενώ ο Βρασίδας χτυπήθηκε θανάσιμα και απεβίωσε, αφού όμως πρώτα πληροφορήθηκε την νίκη του.

Έτσι, έπειτα από τον θάνατο των δυο ανδρών, ο δρόμος για την επίτευξη ειρήνευσης ήταν πλέον ανοιχτός. Η ειρήνη, η οποία είναι περισσότερο γνωστή ως «Νίκειος ειρήνη», οριστικοποιήθηκε την άνοιξη του 421 π.Χ. και προσδιορίστηκε για χρονικό διάστημα πενήντα ετών. Οι Σπαρτιάτες θα έπαιρναν πίσω την Πύλο, τα Κύθηρα, την αργολική Μεθώνη, την Αταλάντη και τον θεσσαλικό Πτελεό. Οι δε Αθηναίοι θα κρατούσαν την Νισαία, το Ανακτόριο, το Σόλλιο, την Αμφίπολη, καθώς επίσης και όλες τις κτήσεις της Θράκης, στις οποίες δίνονταν εγγυήσεις ανεξαρτησίας και οριζόταν φόρος σύμφωνα με την αρχική συμφωνία του Αριστείδη. Επίσης, οριζόταν ότι όλοι οι αιχμάλωτοι έπρεπε να απελευθερωθούν.

Η ειρήνη ήταν συμφέρουσα για τις δυο μεγάλες πόλεις, αλλά όχι και για τους συμμάχους, και συγκεκριμένα για εκείνους της Σπάρτης. Τόσο η Κόρινθος, όσο και τα Μέγαρα δεν ικανοποιήθηκαν, με αποτέλεσμα να ψηφίσουν κατά της συνθήκης, ενώ οι Βοιωτοί αρνήθηκαν να επιστρέψουν το Πάνακτον. Ευτυχώς, όμως, οι υπόλοιπες πόλεις της Πελοποννησιακής Συμμαχίας ψήφισαν υπέρ της ειρήνης, επικυρώνοντας την με πλειοψηφία. 

 

 

Αρχείο

Επισκέπτες Συνδεδεμένοι

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 154 επισκέπτες

Επικοινωνία

Φόρμα Επικοινωνίας

email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.