Σάββατο, 01 Σεπτεμβρίου 2018

Παραδοσιακά Μονοπάτια [#90]

Η Μακρά Γέφυρα (που έχει σήμερα τουρκικό όνομα) στην Ανατολική Θράκη είναι παλαιά πόλη, με έντονα και χαρακτηριστικά ελληνικά στοιχεία στη λαογραφική της παράδοση. Το Ζαλούφι βρισκόταν βορειοανατολικά της Μακράς Γέφυρας. Μετά τον εθνικό ξεριζωμό, οι Έλληνες των περιοχών αυτών εγκαταστάθηκαν σε περιοχές κατά μήκος της δυτικής όχθης του Έβρου, δημιουργώντας και εκεί κοινωνίες, όπου οι ιδιαίτερές τους παραδόσεις διατηρήθηκαν ακέραιες.

Ο ελληνισμός της Μακράς Γέφυρας και του Ζαλουφιού ασχολείτο κυρίως με την αμπελουργία, τη γεωργία και την κτηνοτροφία, και έτσι οι παραδοσιακές ενδυμασίες των γυναικών αυτών των περιοχών ήταν αυστηρές στη γραμμή και αδρές ως προς τα υλικά, ώστε να είναι λειτουργικές και πρακτικές για εκείνες. Η γυναίκα την ημέρα ασχολείτο με τον αγρό και αργότερα ύφαινε στον αργαλειό. Η φορεσιά φτιαχνόταν εξ ολοκλήρου στο χέρι, με παραδοσιακές παραγωγικές διαδικασίες. Έτσι, οι γυναίκες ύφαιναν με παραδοσιακή τεχνική, κατασκεύαζαν το σαγιάκι και έβαφαν τα υφάσματα σε χρώματα μαύρο, καφετί σκούρο ή κόκκινο – έντονο κόκκινο όταν το κορίτσι έφτανε σε ηλικία που θεωρείτο ηλικία γάμου, δηλαδή γύρω στα 16 έτη της.

Το μακρύ τους πουκάμισο ονομαζόταν χιμίς και στολιζόταν με παραδοσιακά κεντήματα στα μανίκια, με τη μέθοδο της σταυροβελονιάς. Η κεντητική παρουσιάζεται σε λαογραφικά ευρήματα σε εκατοντάδες περιοχές της πατρίδας μας. Ήταν μια έκφραση δημιουργικότητας, αλλά και πολλές φορές των πνευματικών παραδόσεων των ντόπιων, καθώς τα μοτίβα στα περίτεχνα κεντήματα έχουν συχνότατα θέματα από τη φύση, εθιμικούς συνειρμούς καλής τύχης, υγείας, ευζωΐας κ.λπ. Στο σαγακένιο φουστάνι των γυναικών της Μακράς Γέφυρας υπήρχε κεντητικός διάκοσμος με σχηματισμένα δένδρα, σαλιγκάρια («σαλιαγκό» κέντημα), παιδιά, σταυρούς, κούκλες και άλλα. Τα σύμβολα αυτά θεωρείτο, επίσης, πως ξόρκιζαν το κακό πνεύμα.

Στις γιορτές, οι γυναίκες των περιοχών (εκτός Ζαλουφιού) φορούσαν και ένα μεταλλικό ζωνάρι, το ασημοζούναρο ή, ως σημάδι αρραβώνα, το μπακιροζούναρο. Η γυναίκα αγόραζε, ωστόσο, μόνο ό,τι στόλιζε τον κεφαλόδεσμό της στον γάμο, δηλαδή στολίδια όπως χάντρες, φλουριά, πούλιες, σταυρούς και μαντήλια. Τα υπόλοιπα τα προμηθευόταν ο σύζυγος από την τοπική αγορά. Στα πόδια τους φορούσαν «γουργουνουτσάρουχα» τις καθημερινές – όπως και οι άνδρες – ενώ στις γιορτές φορούσαν τις κουντούρες, που ήταν κλειστά δερμάτινα παπούτσια. Τις λευκές κάλτσες τους στόλιζαν γαϊτάνια κατασκευασμένα από τον «τερζή», δηλαδή τον ράφτη του χωριού.

 

Αρχείο

Επισκέπτες Συνδεδεμένοι

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 117 επισκέπτες

Επικοινωνία

Φόρμα Επικοινωνίας

email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.