Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2018

Τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι [#89]

Ε’ Μέρος

Τα πρώτα χρόνια του Πελοποννησιακού Πολέμου.

Στη θάλασσα και στην παραλία ξέσπασε σφοδρή μάχη, καθώς οι μεν Αθηναίοι προσπαθούσαν να ρυμουλκήσουν τα πλοία, οι δε Σπαρτιάτες να τα τραβήξουν στην ξηρά, για να τα επανδρώσουν. Η πλάστιγγα έγειρε προς την πλευρά των Αθηναίων, οι οποίοι βρέθηκαν ξαφνικά σε πλεονεκτική θέση, καθώς οι Σπαρτιάτες του Επιτάδα ήταν τώρα πλέον αποκλεισμένοι στην Σφακτηρία. Οι Έφοροι έφτασαν εσπευσμένα από την Σπάρτη, ώστε να εκτιμήσουν την κατάσταση, κατορθώνοντας την εξασφάλιση ανακωχής από τους Αθηναίους στρατηγούς, με σκοπό να στείλουν πρεσβεία στην Αθήνα για την σύναψη ειρήνης.

Ώσπου να επιστρέψουν οι πρέσβεις από την Αθήνα, οι Λακεδαιμόνιοι όφειλαν να παραδώσουν τις τριήρεις τους και να προμηθεύσουν επαρκή τρόφιμα στην φρουρά της Σφακτηρίας, ενώ οι Αθηναίοι να μην επιχειρήσουν καμία έφοδο στο νησί, παρά μόνο να το επιτηρούν. Επρόκειτο για μια εξαιρετική ευκαιρία για ειρήνευση, αλλά η Εκκλησία του Δήμου, υπό την επιρροή του Κλέωνα, προέβαλε υπερβολικές απαιτήσεις. Έτσι, οι πρεσβευτές επέστρεψαν στην Πύλο, αλλά οι Αθηναίοι αρνήθηκαν να επιστρέψουν τις τριήρεις, με το πρόσχημα ότι υπήρχε μια μικρή αθέτηση από την πλευρά των Σπαρτιατών.

Ακολούθως, ο αποκλεισμός των Σπαρτιατών στην Σφακτηρία ενισχύθηκε με είκοσι αθηναϊκές τριήρεις. Ακόμη, τα δυο στόμια του λιμανιού φυλάσσονταν, ενώ δυο πλοία έπλεαν αντίθετα κατά μήκος του νησιού. Εντούτοις, υπήρξαν κάποιοι γενναίοι άνδρες που κατόρθωσαν να διασπάσουν τον αποκλεισμό ή να διαφύγουν της προσοχής των αθηναϊκών τριήρεων, προμηθεύοντας τους αποκλεισμένους με προμήθειες. Στο διάστημα αυτό, η Εκκλησία του Δήμου είχε μετανιώσει που δεν είχε κάνει δεκτή την ειρήνη με τους Σπαρτιάτες, καθώς εκ του αποτελέσματος φαινόταν ότι η συνέχιση της πολιορκίας σήμαινε και την οικονομική αφαίμαξη των πολιτών.

Στην συνέχεια ο Νικίας, ερχόμενος σε ανοικτή αντιπαράθεση με τον πολιτικό του αντίπαλο Κλέωνα, τον προκάλεσε να καταλάβει το νησί. Πράγματι, ο Κλέων μαζί με τον Δημοσθένη κατάφεραν το φαινομενικά ακατόρθωτο. Αποβίβασαν στο νησί της Σφακτηρίας δεκατέσσερις χιλιάδες οπλίτες, αριθμός δυσανάλογα μεγάλος συγκριτικά με τους Σπαρτιάτες και τους είλωτες που βρίσκονταν ήδη εκεί. Η εμπροσθοφυλακή των Σπαρτιατών κάμφθηκε γρήγορα, με αποτέλεσμα να κριθεί αναγκαία η υποχώρηση τους στο υπερυψωμένο πλάτωμα, το οποίο βρισκόταν στην βόρεια πλευρά του νησιού. Εκεί, άλλωστε, μπορούσαν να αμυνθούν καλύτερα, ευρισκόμενοι υψηλότερα των εχθρών τους και προστατευμένοι από το αρχαιότερο τείχος.

Τελικά, ένας Μεσσήνιος οδήγησε τους άνδρες από ένα παλαιό μονοπάτι, ευρισκόμενος έτσι ενώπιον των έκπληκτων Σπαρτιατών. Ακολούθως, διακόσιοι ενενήντα δύο άνδρες κατέθεσαν τα όπλα τους, εκ των οποίων οι εκατόν είκοσι ήταν Σπαρτιάτες. Πράγματι, η κατάπληξη που προκάλεσε το γεγονός της παράδοσης των Σπαρτιατών ήταν γενική.

Λίγο αργότερα, και συγκεκριμένα το επόμενο έτος, ο Νικίας κατάφερε να προσαρτήσει τα Κύθηρα και την αργολική Μεθώνη, γεγονός που προκάλεσε μεγάλη αναστάτωση στην πόλη – κράτος της Σπάρτης, αλλά μεγάλη ικανοποίηση στην Αθήνα, καθώς οι Αθηναίοι θα μπορούσαν να επιχειρούν στο εξής πιο άνετα κατά των λακωνικών ακτών. Άλλωστε, η αιχμαλωσία της σπαρτιατικής δύναμης στην Σφακτηρία από τους Αθηναίους ανάγκασε την Σπάρτη να μην επιχειρήσει άλλη εισβολή στην Αττική. Έτσι, η πόλη των Αθηνών απέκτησε ξανά αυτοπεποίθηση, αναλαμβάνοντας ξανά παράτολμε επιχειρήσεις, άλλοτε επιτυχείς, όπως ήταν η κατάκτηση της Νισαίας, και άλλοτε αποτυχημένες, όπως ήταν η μάχη στο Δήλιο.

Ωστόσο, στο μεσοδιάστημα αυτό ο Βρασίδας στρατολογούσε δυνάμεις από την Πελοπόννησο, με απώτερο σκοπό να εκστρατεύσει στην Θράκη. Καθοδόν, όμως, ενώθηκε με δυνάμεις των Κορινθίων και των Βοιωτών. Ακολούθως, πέρασε ταχέως και σχετικά εύκολα από την εχθρική Θεσσαλία, καθώς είχε συνάψει συμφωνία με τον βασιλιά της Μακεδονίας, Περδίκκα. Σε αυτήν την μακρινή επιχείρηση δεν συμμετείχε κανένας Σπαρτιάτης, παρά μόνο επτακόσιοι είλωτες. Ακόμη, ο Βρασίδας με την ευγλωττία που τον χαρακτήριζε κατάφερε να στρέψει προς το μέρος της Σπάρτης τους Ακανθίους, παρόλο που αυτοί ήταν ευχαριστημένοι με την Αθήνα και δεν είχαν κανένα λόγο μέχρι στιγμής για να αποστατήσουν. Έτσι, παρακινούμενοι από μια μικρή μερίδα ανθρώπων, κάλεσαν τον Βρασίδα και τον άφησαν να μιλήσει στην αγορά της πόλης, ενώ μετά την αποχώρηση του, κατά την διάρκεια μιας συνέλευσης που έλαβε χώρα, αποφασίστηκε κρυφά να αποστατήσουν από την πόλη των Αθηνών.

Ως άποικοι των Ανδρίων που ήταν, όμως, παρέσυραν και άλλες δυο αποικίες τους στην αποστασία, και συγκεκριμένα την Στάγιρο και την Άργιλο. Μάλιστα, οι κάτοικοι της Αργίλου εξέλαβαν την παρουσία του Βρασίδα στην περιοχή ως μεγάλη ευκαιρία, παρακινώντας να στραφεί εναντίον της Αμφίπολης, νεοσύστατης αποικίας των Αθηναίων. Έτσι, ο Βρασίδας προέβη στην κατάληψη της γέφυρας του Στρυμόνα, εξουδετερώνοντας την μικρή φρουρά της, αλλά δεν επιτέθηκε στην πόλη, προτιμώντας να τον καλέσουν οι ίδιοι οι Αμφιπολίτες. Έτσι και έγινε, καθώς οι προτάσεις του φάνηκαν αρκετά ευνοϊκές στους κατοίκους, με αποτέλεσμα να γίνουν εν τέλει δεκτές.

 

Αρχείο

Επισκέπτες Συνδεδεμένοι

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 106 επισκέπτες

Επικοινωνία

Φόρμα Επικοινωνίας

email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.