Πέμπτη, 16 Αυγούστου 2018

Τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι [#87]

Γ’ Μέρος

Τα πρώτα χρόνια του Πελοποννησιακού Πολέμου.

Ο Φορμίωνας από την πλευρά του διέταξε τον στόλο του να πλέει παράλληλα με την ακτή, ώστε να διατηρεί την επαφή με τους Μεσσήνιους της στεριάς. Οι Πελοποννήσιοι, δε, επιτέθηκαν και κατάφεραν να απομονώσουν εννέα πλοία, τα οποία κατευθύνθηκαν προς την φιλική ακτή. Εκεί, οι Μεσσήνιοι επιδόθηκαν σε μια σφοδρή μάχη με τα πληρώματα των εχθρικών πλοίων, απελευθερώνοντας παράλληλα μερικά αθηναϊκά. Τα υπόλοιπα αθηναϊκά πλοία κατέφυγαν στην ασφάλεια του οχυρωμένου λιμανιού της Ναυπάκτου, όπου με τακτικούς ελιγμούς κατάφεραν να βυθίσουν την κορινθιακή ναυαρχίδα, προκαλώντας μεγάλη σύγχυση στον κορινθιακό στόλο. Ακόμη, κατά την αντεπίθεση τους κατάφεραν να αιχμαλωτίσουν έξι πελοποννησιακές τριήρεις, να απελευθερώσουν τα υπόλοιπα αιχμαλωτισθέντα πλοία από τους Πελοποννήσιους και τελικά να νικήσουν.

Όπως λέγεται, όταν ο Κνήμος και ο Βρασίδας έφτασαν στην Κόρινθο δεν άφησαν την ευκαιρία ανεκμετάλλευτη. Σύμφωνα, λοιπόν, με πληροφορίες, ο αθηναϊκός στόλος ήταν διασκορπισμένος, το λιμάνι του Πειραιά αφύλακτο, ενώ οι Μεγαρείς προθυμοποιήθηκαν να δανείσουν τα πλοία τους για την επιχείρηση. Η δυσκολία επάνδρωσης τους, όμως, ανάγκασε τους δυο στρατηγούς, με τα πληρώματα των κορινθιακών πλοίων, να φτάσουν πεζοί στην Νίσαια, μεταφέροντας μαζί τους, σύμφωνα με την παράδοση, ακόμα και τα κουπιά. Τα πλοία των Μεγαρέων, όμως, δεν ήταν δυνατόν να χρησιμοποιηθούν για μια τέτοια επιχείρηση, με αποτέλεσμα το εκστρατευτικό σώμα να διεκπεραιωθεί στην Σαλαμίνα, όπου λεηλάτησε την ύπαιθρο, κατορθώνοντας παράλληλα να αιχμαλωτίσει και τρία αθηναϊκά πλοία που βρίσκονταν εκεί.

Το επόμενο έτος, περί το 428 π.Χ., η ηγεμονία της Αθήνας υπέστη ένα πολύ μεγάλο πλήγμα, εξαιτίας της αποστασίας του μεγαλύτερου και καλύτερου συμμάχου της, της Μυτιλήνης, η οποία είχε υποκινηθεί από τους πράκτορες της σπαρτιατικής πόλης – κράτους.  Ειδικότερα, η Μυτιλήνη είχε εκφράσει την δυσαρέσκεια της απέναντι στην πόλη των Αθηνών και πριν από τον πόλεμο, καθώς έβλεπε ελεύθερους συμμάχους να καταλήγουν σταδιακά σε υπηκόους. Πράγματι, η αποστασία της Μυτιλήνης ήταν ιδιαιτέρως επικίνδυνη για την Αθήνα, αφού ήταν πολύ πιθανό να παρασύρει τα νησιά του Αιγαίου, αλλά και τις πόλεις της Ιωνίας.

Έτσι οι Αθηναίοι απέστειλαν τον Πάχη με μια δύναμη χιλίων οπλιτών, με σκοπό να καταστείλει την επανάσταση που μόλις είχε ξεσπάσει. Ωστόσο, οι Σπαρτιάτες από την πλευρά τους ετοίμασαν επίθεση στην περιοχή της Αττικής ως αντιπερισπασμό, ενώ οι Αθηναίοι με την σειρά τους ανταπάντησαν με επιδρομές στις ακτές της Πελοποννήσου, κρατώντας με τον τρόπο αυτό την σπαρτιατική δύναμη σε συνεχή επιφυλακή.

Κατόπιν, οι Σπαρτιάτες έστειλαν τον Σάλαιθο στην Μυτιλήνη για να υποσχεθεί βοήθεια στους Μυτιληναίους, ενώ λίγο αργότερα έστειλαν και τον ναύαρχο Αλκίδα, ο οποίος όμως δεν κατάφερε να φτάσει εγκαίρως στην νήσο, με αποτέλεσμα να παραδοθεί. Ταυτόχρονα, ο Κλεομένης, αδελφός του Πλειστοάνακτα, πραγματοποιούσε εισβολή  στην Αττική ως αντιπερισπασμό. Ωστόσο, η απόφαση των Αθηναίων να επικυρώσουν την πρόταση του δημαγωγού Κλέωνα, που προέβλεπε την εκτέλεση όλων των ανδρών, καθώς και την πώληση όλων των γυναικόπαιδων ως δούλων, απετράπη την τελευταία στιγμή μέσω μιας δεύτερης ψηφοφορίας, που προκάλεσε ο Διόδοτος του Ευκράτους. Ακολούθως, μια ταχύτατη τριήρης πρόλαβε την σφαγή του πληθυσμού. Οι πρωταίτιοι της αποστασίας, όμως, οδηγήθηκαν σε εκτέλεση, συμπεριλαμβανομένου και του Σαλαίθου.

Εντούτοις, σε παράλληλο σχεδόν χρόνο με τα όσα εκτυλίσσονταν στην Μυτιλήνη, εξερράγη εμφύλια διαμάχη μεταξύ ολιγαρχικών και δημοκρατικών στην Κέρκυρα, με αφορμή την δίκη ενός δημοκρατικού, του Πειθία, με την κατηγορία ότι ήθελε να παραδώσει την Κέρκυρα στους Αθηναίους. Η αθώωση του, όμως, προκάλεσε νέα δίκη εκ μέρους του, με κατηγορούμενους τους πέντε πλουσιότερους Κερκυραίους, με αποτέλεσμα να προκληθεί μια άνευ προηγουμένου σφαγή όποιου θεωρείτο ότι ανήκε στην ολιγαρχική παράταξη.

Οι Αθηναίοι, οι οποίοι κατέφθασαν με τον Νικόστρατο από την Ναύπακτο, παρέμειναν απλοί θεατές. Από την άλλη πλευρά οι Σπαρτιάτες, με τον Βρασίδα ως σύμβουλο και τον Αλκίδα ως ναύαρχο, κατάφεραν νίκη επί του κερκυραϊκού στόλου, την οποία δυστυχώς, όμως, δεν εκμεταλλεύτηκαν. Μόλις πληροφορήθηκαν ότι θα κατέφθαναν από στιγμή σε στιγμή αθηναϊκά πλοία για ενίσχυση, υπό την αρχηγία του Ευρυμέδοντα, αποχώρησαν. Ουσιαστικά, όπως οι Αθηναίοι απέφευγαν τις χερσαίες επιχειρήσεις, έτσι και οι Σπαρτιάτες απέφευγαν τις μεγάλες ναυμαχίες.

 

Αρχείο

Επισκέπτες Συνδεδεμένοι

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 105 επισκέπτες

Επικοινωνία

Φόρμα Επικοινωνίας

email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.