Πέμπτη, 09 Αυγούστου 2018

Τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι [#86]

Β’ Μέρος

Τα πρώτα χρόνια του Πελοποννησιακού Πολέμου.

Ακολούθως, το καλοκαίρι του 429 π.Χ. ο Αρχίδαμος πείστηκε από τους Θηβαίους αντί να λεηλατήσει την Αττική, να πολιορκήσει τις Πλαταιές. Στο σημείο αυτό ιστορικές πηγές μας μεταφέρουν ότι οι Πλαταιείς, υπερασπιζόμενοι τον εαυτό τους απέναντι στους Σπαρτιάτες δικαστές, είπαν ότι θα ήταν εύκολο να τους σκοτώσουν, δύσκολο όμως να αποπλύνουν την αισχύνη από αυτή την πράξη.  Οι Αθηναίοι τότε υποσχέθηκαν να αποστείλουν βοήθεια στους συμμάχους τους, αλλά τελικά επέλεξαν να απέχουν από τις επιχειρήσεις στην ξηρά, στις οποίες δεν είχαν το πλεονέκτημα, αφήνοντας έτσι τους Πλαταιείς αβοήθητους.

Ωστόσο, η πολιορκία των Πλαταιών δεν αποδείχθηκε καθόλου εύκολη υπόθεση, με αποτέλεσμα να διαρκέσει δυο έτη περίπου. Την πόλη υπερασπίζονταν τετρακόσιοι Πλαταιείς και ογδόντα Αθηναίοι οπλίτες, οι οποίοι είχαν παραμείνει στην πόλη από την προηγούμενη επίθεση των Θηβαίων. Ειδικότερα, ο Αρχίδαμος διέταξε την κατασκευή ενός διπλού τείχους σε απόσταση ενενήντα μέτρων, παράλληλα με το τείχος της πόλης, για την αντιμετώπιση των αμυνομένων, αλλά και για το ενδεχόμενο μιας πιθανής επίθεσης των Αθηναίων. Ακόμη, στην νότια πλευρά του προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα ανάχωμα, με σκοπό να εισβάλλον στην πόλη, αλλά οι Πλαταιείς έβρισκαν συνεχώς τρόπους είτε για να καθυστερούν την κατασκευή, είτε για να την αποτρέπουν, σκάπτοντας υπονόμους ώστε να υποχωρεί το ανάχωμα ή υπερυψώνοντας το τείχος τους ακόμη περισσότερο.

Επιπροσθέτως, μέσα στην πόλη είχαν προβεί στην κατασκευή και ενός δεύτερου τείχους, για να δυσχεράνουν ακόμη περισσότερο τυχόν εισβολή. Επιπλέον, αχρήστευαν τις πολιορκητικές μηχανές με θηλιές που προκαλούσαν παρέκκλιση των βολών ή με δοκάρια, τα οποία καθώς έπεφταν με ορμή έσπαγαν την κεφαλή του εμβόλου. Εντούτοις στάθηκαν τυχεροί, όταν η πυρκαγιά την οποία επιχείρησαν να προκαλέσουν οι Σπαρτιάτες στο τείχος έσβησε λόγω ξαφνικής βροχής.

Έπειτα από το πέρας δυο ετών, οι Πλαταιείς μην αντέχοντας άλλο την πολιορκία, επιχείρησαν έξοδο. Το μεγαλύτερο μέρος του στρατού των Πελοποννησίων είχε πλέον αποχωρήσει και είχε παραμείνει μονάχα ένα τμήμα του. Έτσι, οι πιο γενναίοι Πλαταιείς επιχείρησαν έξοδο και αφού διέσχισαν την εσωτερική τάφρο του τείχους των Πελοποννησίων, σκαρφάλωσαν σε αυτό, σκότωσαν τους φρουρούς και εξασφάλισαν τα περάσματα. Ωστόσο, κάποιος θόρυβος κινητοποίησε την υπόλοιπη φρουρά, αλλά όσοι εκ των πολιορκημένων δεν ακολούθησαν αυτούς τους λίγους γενναίους, επιχείρησαν έξοδο από την πύλη για αντιπερισπασμό.

Όπως πολύ χαρακτηριστικά μας παραδίδεται στο σημείο αυτό, για να προκαλέσουν σύγχυση με τα φωτεινά σήματα που άναβαν οι φρουροί για να ειδοποιήσουν τους Θηβαίους, άναβαν και εκείνοι άλλα, με αποτέλεσμα να μην καταφτάσουν στο τέλος οι σύμμαχοι των πολιορκητών. Εν συνεχεία οι καταδρομείς πέρασαν από την άλλη πλευρά του τείχους, και αφού διέσχισαν πρώτα την εξωτερική τάφρο και αντιμετώπισαν επιτυχώς μια περίπολο, κατόρθωσαν να φτάσουν στην πόλη των Αθηνών.  Αν και εκείνοι στάθηκαν τυχεροί, όσοι παρέμειναν στην πόλη αναγκάστηκαν να προβούν σε συνθηκολόγηση.

Η Αθήνα, στην ουσία, εγκατέλειψε τον πιο πιστό της σύμμαχο στο έλεος των εχθρών της. Από την άλλη πλευρά οι Σπαρτιάτες, αφού ρώτησαν τους αιχμαλώτους αν έκαναν κάτι καλό για την Σπάρτη στον τωρινό πόλεμο, τους σκότωσαν μέχρι ενός.  Οι Πλαταιές κατεδαφίστηκαν συθέμελα και έτσι ο δρόμος από τα Μέγαρα προς την Θήβα ελεγχόταν, πλέον, πλήρως.

Εντούτοις, το θέρος του 429 π.Χ. οι Αμβρακιώτες έπεισαν τους Σπαρτιάτες να επιτεθούν στους προαιώνιους εχθρούς τους, τους Ακαρνάνες. Έτσι, οι Σπαρτιάτες απέστειλαν μια δύναμη χιλίων οπλιτών υπό την αρχηγία του Κνήμου, οι οποίοι και επιτέθηκαν στον Στράτο, δίχως όμως κάποιο αποτέλεσμα. Σκοπός τους ήταν να αναγκασθεί ο Αθηναίος στρατηγός Φορμίων να στραφεί εναντίον τους, αφήνοντας με τον τρόπο αυτό απροστάτευτη την Ναύπακτο, ώστε να μπορέσει ο κορινθιακός στόλος να διαπλεύσει το στενό.

Από την άλλη πλευρά ο Φορμίων, αντιλαμβανόμενος την παγίδα, παρέμεινε στην Ναύπακτο, αναγκάζοντας έτσι τον εχθρικό στόλο να ναυμαχήσει μαζί του ανοιχτά της Πάτρας. Οι Κορίνθιοι, στηριζόμενοι στην αριθμητική τους υπεροχή, εκτέλεσαν κυκλικό αμυντικό σχηματισμό. Ο Φορμίων περιέπλεε τον κλοιό των Κορινθίων χωρίς να επιτίθεται, παρά μόνο όταν οι κορινθιακές τριήρεις διαταράχθηκαν από την πρωινή αύρα. Ο κορινθιακός στόλος διασκορπίστηκε, με αποτέλεσμα οι Αθηναίοι να κατορθώσουν να θέσουν υπό αιχμαλωσία δώδεκα πλοία.

Οι Σπαρτιάτες, ωστόσο, παρά την ήττα τους αυτή δεν εγκατέλειψαν το σχέδιο τους να κυριαρχήσουν στην δυτική Ελλάδα. Αντιθέτως, έστειλαν τον Κνήμο, ο οποίος βρισκόταν στην Κυλλήνη μαζί με τους Κορίνθιους, τρεις ναυτικούς συμβούλους, μεταξύ των οποίων ήταν και ο Βρασίδας. Ακολούθως, ο αναδιοργανωμένος στόλος των Πελοποννησίων εξαπέλυσε επίθεση κατά του Φορμίωνα στην Ναύπακτο.

 

Αρχείο

Επισκέπτες Συνδεδεμένοι

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 73 επισκέπτες

Επικοινωνία

Φόρμα Επικοινωνίας

email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.