Πέμπτη, 26 Ιουλίου 2018

Ο ελεύθερος άνθρωπος είναι πολεμιστής.

Ο ελεύθερος άνθρωπος είναι πολεμιστής.

Πως μετράται η ελευθερία εις τα άτομα και τους λαούς; Με την αντίσταση που πρέπει να υπερνικήσουμε, με τον μόχθο για να φθάσουμε ψηλότερα. Οι λαοί που έχουν κερδίσει κάποια αξία, που έχουν κάποια αξία, δεν την απόκτησαν με ελεύθερα συντάγματα. Ο μεγάλος κίνδυνος ήταν για αυτούς κάτι που αξίζει τον σεβασμό. Αυτός ο κίνδυνος μόνο μας διδάσκει το να γνωρίζουμε τις δυνάμεις μας, τις αρετές μας, τους τρόπους αμύνης μας, το πνεύμα μας, που μας υποχρεώνει να είμαστε ισχυροί. Πρώτο αξίωμα: Πρέπει να έχουμε ανάγκη να είμαστε ισχυροί, αλλιώς δεν πρόκειται να γίνουμε ποτέ!

Ελευθερία, ελευθερία. Όχι αγαπητοί! Το να είσαι εγκαταλελειμμένος στα ένστικτα σε μια εποχή σαν την δική μας, αυτό είναι ένα μοιραίο περισσότερο. Αυτά τα ένστικτα αντιφάσκουν, ενοχλούνται και καταστρέφονται αμοιβαία. Ο ορισμός του συγχρόνου μου φαίνεται πως είναι η αυτοαντίφαση στην λογική. Η αιτία της μορφώσεως θα απαιτούσε, κάτω από μια σιδερένια ανάγκη, ένα από αυτά τα συστήματα των ενστίκτων να παραλύσει, για να επιτρέψει σε ένα άλλο να εκδηλώσει την δύναμη του, να γίνει θαρραλέο, να κυριαρχήσει.

Σήμερα δεν θα μπορούσαμε να δώσουμε υπόσταση στο άτομο παρά μόνο αν το περιορίζαμε. Εν τούτοις έγινε το αντίθετο. Η απαίτηση ανεξαρτησίας, ελευθέρας αναπτύξεως, ασυδοσίας, αναπτύχθηκε με την μεγαλύτερη θέρμη, από αυτούς ακριβώς που δεν θα ήταν αρκετοί να τους επιβληθεί οποιοσδήποτε χαλινός. Αυτό αληθεύει στα πολιτικά, αληθεύει και στην τέχνη. Αλλά αυτό είναι ένα σύμπτωμα παρακμής. Είναι η σύγχρονη αντίληψη μας της ελευθερίας, είναι μια απόδειξη παραπάνω για τον εκφυλισμό των ενστίκτων.

Όλη η Δύση δεν έχει πια αυτά τα ένστικτα, από τα οποία γεννιούνται οι θεσμοί, από όπου γεννάται το μέλλον. Τίποτα δεν βρίσκεται σε πιο απόλυτη αντίθεση με το σύγχρονο πνεύμα της. Ζούμε για το σήμερα, ζούμε σαν αστραπή, ζούμε χωρίς καμιά ευθύνη. Αυτό ακριβώς ονομάζουμε «ελευθερία». Οτιδήποτε κάνει τους θεσμούς να είναι θεσμοί περιφρονείται, παραμερίζεται, μισείται. Πιστεύουμε ότι βρισκόμαστε και πάλι σε κίνδυνο υποδουλώσεως μόλις ακουστεί μόνο το όνομα της «εξουσίας». Η παρακμή του ενστίκτου, η αξιοποίηση των πολιτικών μας, των πολιτικών κομμάτων μας, προχωρεί μέχρι το σημείο να προτιμήσει ενστικτωδώς αυτό που αποσυνθέτει, αυτό που επισπεύδει το τέλος.

Απόσπασμα από το έργο του Φρειδερίκου Νίτσε «Το λυκόφως των ειδώλων».

 

Αρχείο

Επισκέπτες Συνδεδεμένοι

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 51 επισκέπτες

Επικοινωνία

Φόρμα Επικοινωνίας

email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.