Πέμπτη, 17 Μαΐου 2018

Τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι [#74]

Α’ Μέρος

Η μάχη των Πλαταιών.

 

Ο Μαρδόνιος, φτάνοντας στην Θεσσαλία, επέλεξε από τον στρατό του Ξέρξη τριακόσιες χιλιάδες πολεμιστές και ιππείς, εκ των οποίων οι περισσότεροι ήταν Πέρσες, μεταξύ αυτών και οι «Αθάνατοι» χωρίς τον Υδάρνη, αλλά και Μήδοι. Σκοπός του τώρα ήταν να εκστρατεύσει εκ νέου κατά των Ελλήνων την επόμενη άνοιξη, κατακτώντας όσα εδάφη της έμεναν ακόμη ελεύθερα.

Πράγματι, η ναυμαχία της Σαλαμίνας ήταν μια σημαντικότατη νίκη για την ελληνική πλευρά. Ωστόσο, ο Μαρδόνιος θεωρούσε ότι η ατυχής έκβαση για την πλευρά των Περσών έθετε τέλος στα επεκτατικά τους σχέδια, καθώς ο πόλεμος θα κρινόταν στην ξηρά, κάτι που γνώριζαν και τα δυο αντίπαλα στρατόπεδα. Έτσι, ο χειμώνας βρήκε και τις δυο αντιμαχόμενες πλευρές να προετοιμάζονται με πυρετώδεις ρυθμούς για τις πολεμικές επιχειρήσεις της νέας χρονιάς.

Όπως είχε αποδειχτεί μέχρι αυτή την στιγμή, ένα από τα μεγαλύτερα λάθη του Ξέρξη ήταν ότι δεν είχε πειστεί από τα άτομα που έπρεπε να πειστεί την κατάλληλη στιγμή. Ο Δημάρατος, ως εξόριστος βασιλιάς της Σπάρτης, γνώριζε καλύτερα από κάθε άλλον τα εσωτερικά ζητήματα της Ελλάδας. Και αν και ο λόγος του είχε μεγάλη βαρύτητα, η γνώμη του δεν λήφθηκε ποτέ σοβαρά υπόψη. Βέβαια, μετά το πέρας της μάχης των Θερμοπυλών φάνηκε ότι ο Ξέρξης εκτίμησε την αλήθεια των λόγων του, αλλά για ακόμη μια φορά, προς όφελος της ελληνικής πλευράς, δεν εφάρμοσε ότι τον είχε συμβουλέψει.

Ειδικότερα, μετά την μάχη των Θερμοπυλών ο Δημάρατος είχε προτείνει στον βασιλιά των Περσών να κατακτήσει τα Κύθηρα και από εκεί να εξαπολύει επιθέσεις στα παράλια της Λακωνίας, κρατώντας με τον τρόπο αυτό τους Σπαρτιάτες απασχολημένους. Ευτυχώς, όμως, για τους Έλληνες, η πρόταση του Δημάρατου δεν εισακούστηκε. Ακόμη, όταν η Αρτεμισία είχε συμβουλέψει, χωρίς καμιά περιστροφή, τον Ξέρξη κατά την διάρκεια του πολεμικού συμβουλίου ότι μια ενδεχόμενη ναυμαχία στα στενά της Σαλαμίνας δεν θα απέβαινε συμφέρουσα για τον περσικό στόλο, εκείνος ακολούθησε για ακόμη μια φορά τις συμβουλές των κολάκων του.

Βέβαια, όταν ο Μεγάλος Βασιλιάς κατάλαβε το σφάλμα του, ήταν πλέον πολύ αργά, τόσο για τον στρατό, όσο και για τον στόλο του. Τα λάθη αυτά, φυσικά, ωφέλησαν τους Έλληνες, οι οποίοι εκμεταλλεύτηκαν τις διαμορφωθείσες συνθήκες, παρασύροντας τον στο πεδίο της μάχης που οι ίδιοι είχαν επιλέξει. Το ίδιο θα συμβεί και λίγο αργότερα, το 479 π.Χ., στην μάχη των Πλαταιών.

Εν συνεχεία, ο Μαρδόνιος έστειλε τον βασιλιά της Μακεδονίας Αλέξανδρο Α’ στην πόλη των Αθηνών, με σκοπό να μεταφέρει προτάσεις συμβιβασμού, με τις οποίες συγχωρούσε τα «παλαιά αμαρτήματα» των Αθηναίων, τους παραχωρούσε εδάφη και αυτονομία και ισχυριζόταν ότι θα τους βοηθούσε οικονομικά για να ανοικοδομήσουν εκ νέου την πόλη και τα ιερά τους.

Οι Σπαρτιάτες, ωστόσο, πληροφορούμενοι την παρουσία του Αλέξανδρου στην Αθήνα, θορυβήθηκαν για τυχόν θετική απάντηση των Αθηναίων. Έτσι, τους απέστειλαν μια πρεσβεία, παροτρύνοντας τους να μην επιδείξουν κανενός είδους συμβιβασμό απέναντι στους βαρβάρους. Επίσης, πρόσφεραν στην πληγείσα πόλη βοήθεια, καθώς και κατάλυμα για τα γυναικόπαιδα.

Οι Αθηναίοι απάντησαν στον Μαρδόνιο ότι δεν υπήρχε περίπτωση να έρθουν ποτέ σε συμβιβασμό με κάποιον που λεηλάτησε και κατέστρεψε την πόλη και τα ιερά τους. Στους Σπαρτιάτες, δε, αποκρίθηκαν ότι έπρεπε να αισχύνονται που σκέφτηκαν ότι υπήρχε η πιθανότητα να έρθουν σε συνεννόηση με τον εχθρό. Εντούτοις, τους παρακάλεσαν να στείλουν το συντομότερο δυνατό στρατό στην Βοιωτία, γιατί ο Μαρδόνιος πολύ σύντομα θα επιτίθετο στην Αττική. Οι Σπαρτιάτες, όμως, για λόγους που θα δούμε παρακάτω, καθυστέρησαν τελικά αρκετά να αποστείλουν στρατό.

Η Αθήνα εκκενώθηκε ξανά, για δεύτερη φορά μέσα σε ένα έτος. Παράλληλα, στην Σαλαμίνα, όπου βρίσκονταν οι πρόσφυγες της, κατέφθασε νέος απεσταλμένος από τον Μαρδόνιο, αλλά φυσικά δεν υπήρχε κανένα αντικείμενο συζήτησης και έτσι ο πρέσβης έφυγε άπραγος. Από την άλλη πλευρά, η καθυστέρηση των Σπαρτιατών για αποστολή βοήθειας προκαλούσε εκνευρισμό και απογοήτευση στους Αθηναίους, ενώ οι Πελοποννήσιοι συνέχιζαν ακάθεκτοι να τειχίζουν τον Ισθμό.

Αμέσως στάλθηκαν στην Σπάρτη ο Κίμων, ο Ξάνθιππος και ο Μυρωνίδης, με την συνοδεία Μεγαρέων και Πλατεών απεσταλμένων. Οι Σπαρτιάτες, όμως, άκουσαν ατάραχοι τις κατηγορίες που τους εξαπέλυσαν για ασυνέπεια, αβουλία, ακόμα και για προδοσία, συνεχίζοντας τον εορτασμό των «Υακινθίων». Σαφώς, οι Σπαρτιάτες είχαν το σχέδιο τους που τηρούσαν αυτή την στάση, καθώς και σοβαρότατους λόγους να μην γνωστοποιούν την στρατηγική και τις αποφάσεις τους, ειδικά σε ότι αφορούσε την πορεία του στρατού, την στιγμή που ορισμένοι γείτονες τους «μήδιζαν», επιλέγοντας την στάση της ουδετερότητας.

Ο Ηρόδοτος, συγκεκριμένα, αναφέρει ότι ο Μαρδόνιος πληροφορήθηκε την άφιξη του σπαρτιατικού στρατού από τους Αργείους, καθώς το Άργος παρέμενε ουδέτερο κατά την διάρκεια των Περσικών Πολέμων, κυρίως λόγω της καταστροφής που είχαν υποστεί μετά την μάχη στη Σηπεία. Επομένως, ήταν λογικό για τους Σπαρτιάτες να μην θέλουν να φανερώσουν τις κινήσεις τους στρατεύματος τους, γιατί υποψιάζονταν τους αιώνιους εχθρούς τους.

 

 

Αρχείο

Επισκέπτες Συνδεδεμένοι

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 103 επισκέπτες

Επικοινωνία

Φόρμα Επικοινωνίας

email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.