Παρασκευή, 29 Δεκεμβρίου 2017

Βιβλιοπαρουσίαση: Ομάδα Κρούσεως Λόγχη (Μυθιστόρημα)

Βιβλιοπαρουσίαση: Ομάδα Κρούσεως Λόγχη (Μυθιστόρημα)

 

Το βιβλίο Ομάδα Κρούσεως Λόγχη μέσω της μυθιστορηματικής του πλοκής, μας διδάσκει πώς η Πίστη ατσαλώνεται μέσα από τον αγώνα, πως το πάθος για την Ελευθερία πορεύεται στο ίδιο μονοπάτι με τον θάνατο, πως η Τιμή γίνεται η υπέρτατη αρετή η οποία κατανικά ένα διεφθαρμένο σύστημα. Καλούμε τον αναγνώστη που θα ξεφυλλίσει τις σελίδες του βιβλίου να ταξιδέψει σ’ ένα φανταστικό κόσμο δράσης, να συμμετέχει νοητά και να βιώσει τα συναισθήματα του πρωταγωνιστή. Ένα δίδαγμα, λοιπόν, για το πώς η νιότη γεννά μια ροδοδάκτυλη αυγή στην πλάση.

«Μέσα της δεκαετίας του ’80 και ο Πέτρος Χαλκοκονδύλης, εγώ δηλαδή, ήμουν μαθητής σε ένα δημόσιο σχολείο της περιοχής της Κυψέλης. Μαθητής επιμελής και άτακτος. Ο καλύτερος μου φίλος ήταν ο Γιώργος Αναγνωστόπουλος. Μαζί στη γειτονιά, μαζί περάσαμε τα χρόνια του δημοτικού, μαζί στη κατασκήνωση, μαζί στο παιχνίδι. Ο Γιώργος Αναγνωστόπουλος ήταν ο φίλος και ακόλουθος μου… Τον παππού μου δεν τον γνώρισα. Η γιαγιά μου ήταν μια μαραζωμένη γριούλα, που παιδούλα ακόμη έφυγε από τον τόπο της καταγωγής μας, που ήτανε η Σμύρνη.

Η Σμύρνη των γκιαούρηδων όπως την έλεγαν οι τούρκοι, που σήμερα δεν έχει τίποτε που να θυμίζει Ελλάδα, πέρα από κάτι σπασμένα μάρμαρα και κάποιες ρημαγμένες εκκλησίες… Ο Πατέρας μου ήταν ένας μυστήριος άνθρωπος. Είχε γεννηθεί γύρω στα 1920 και ο πόλεμος του ’40 τον βρήκε στρατιώτη στα βουνά της Αλβανίας… Μια Κυριακή μετά το φαγητό, παίρνοντας το θάρρος από την καλή του διάθεση και τα γελαστά του μάτια, μια και ήμουνα ο μικρός κι αγαπημένος του, τόλμησα να τον ρωτήσω:

 

«Πατέρα, πες μας, πως πήρες το παράσημο, πως τραυματίστηκες;».

«Ήμουν λοχίας στην πρώτη γραμμή του Μετώπου. Ο λόχος μας δεχότανε πυρρά από παντού. Ο λοχαγός μας, ένα παλληκάρι δύο μέτρα από την Μακεδονία, δεν σταματούσε ούτε στιγμή να μας δίνει θάρρος. Πολέμαγε όρθιος. Άδικα του φωνάζαμε «καπετάνιο», έτσι τον λέγαμε, «πέσε κάτω». Ώσπου μια στιγμή ένα θραύσμα από όλμο του ξέσχισε τα στήθη. Έπεσε νεκρός. Αξιωματικός άλλος δεν υπήρχε. Ανέλαβα τη διοίκηση. Έτρεχα από στρατιώτη σε στρατιώτη, έδινα διαταγές. Μια σφαίρα με χτύπησε στον ώμο, έδεσα πρόχειρα την πληγή και συνέχισα να πολεμάω ενώ αιμορραγούσα. Ογδόντα άνδρες είχε ο λόχος μας. Στο τέλος είχαμε μείνει ζωντανοί τριάντα δύο. Όμως κρατήσαμε μέχρι που ήρθαν ενισχύσεις από το τάγμα. Είπαν πως πολέμησα γενναία».

 

«Και γιατί πατέρα σε βάλανε φυλακή;»

Με κοίταξε αμήχανα και δεν μίλησε. Τότε η μητέρα μου με έπιασε από το χέρι και μου είπε: «Ποιος στα είπε όλα αυτά; Πολύ μεγάλη γλώσσα δεν έχεις βγάλει;»

 

ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

…Στο σχολείο οι περισσότεροι καθηγητές μας ήταν αδιάφοροι, πολύξεροι και όλοι τους σχεδόν δήθεν σπουδαίοι, δήθεν επαναστάτες, δήθεν διαφορετικοί…»

 

Κάνε το δικό σου από: εδώ

 

 

Αρχείο

Επισκέπτες Συνδεδεμένοι

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 67 επισκέπτες

Επικοινωνία

Φόρμα Επικοινωνίας

email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.