Κυριακή, 24 Δεκεμβρίου 2017

Ημέρα Λειτουργίας Μετώπου Νεολαίας

Ημέρα Λειτουργίας Μετώπου Νεολαίας

Ομιλία με θέμα: «Το Χειμερινό Ηλιοστάσιο».

 

Το Σάββατο, 23 Δεκεμβρίου 2017, κατά την συνάντηση των μελών του Μετώπου Νεολαίας πραγματοποιήθηκε ομιλία με θέμα το Χειμερινό Ηλιοστάσιο, το οποίο κατά παράδοση εορτάζεται στις 21 Δεκεμβρίου και σηματοδοτεί την έλευση του χειμώνα και την υπεροχή της νύχτας έναντι της ημέρας.

Οι ρίζες της συγκεκριμένης παράδοσης εντοπίζονται αιώνες πριν, κατά την περίοδο της αρχαιότητας. Ειδικότερα, οι αρχαίοι Έλληνες γιόρταζαν την γέννηση του θεού Διονύσου, οι Ρωμαίοι τα λεγόμενα «Σατουρνάλια», ενώ οι Σκανδιναβοί το «Yule», το οποίο ετυμολογικά προέρχεται από την αγγλοσαξονική λέξη «lul», που σημαίνει «κύκλος».

Ωστόσο, περί το 273 μ.Χ. η Εκκλησία επέλεξε να καθιερώσει τις ημέρες αυτές την γέννηση του Χριστού στις 25 Δεκεμβρίου, ως συνέχεια του εορτασμού των Ρωμαϊκών Σατουρναλίων, κατά την διάρκεια των οποίων εορταζόταν ο «Ανίκητος Ήλιος».

Ουσιαστικά, ο εορτασμός των Χριστουγέννων στην δυτική παράδοση δηλώνει την διακριτική και μυστηριακή  επιβίωση της αρχαίας μας λατρείας και της ευρωπαϊκής μας παράδοσης, γεγονός που αναμφίβολα επιβεβαιώνει την αδιάλειπτη συνέχεια της φυλετικής μας ταυτότητας και ψυχής δια μέσου των αιώνων.

Όσον αφορά στο περιεχόμενο του εορτασμού του Χειμερινού Ηλιοστασίου, τις ημέρες αυτές λαμβάνει χώρα ένα εξαιρετικό και ιδιαίτερο γεγονός, που δεν είναι άλλο από την στιγμιαία επικράτηση του σκότους έναντι του φωτός. Πρόκειται για μια φυσική διαδικασία που, μαζί με το Θερινό Ηλιοστάσιο και τις Ισημερίες, οι αρχαίοι μας πρόγονοι κατάφεραν να συμβολίσουν μέσα από αυτή μια ολόκληρη και θεμελιώδη για τις αντιλήψεις τους κοσμοθεωρία.

Ο άνθρωπος, ως στοχαστικό ον, μετέτρεψε αυτήν την φυσική – συμπαντική αναγκαιότητα σε σύμβολο ψυχικής και πνευματικής διέγερσης, δίνοντας του μια διάσταση μεταφυσική. Πιο συγκεκριμένα, για όλους του αρχαίους Έλληνες, Ρωμαίους ή Σκανδιναβούς, και γενικότερα για όλα τα φύλα εκείνα που κατοικούσαν στον ευρωπαϊκό κόσμο, η μερική επικράτηση του σκότους έναντι του φωτός νοηματοδοτεί έναν αέναο κύκλο, στον οποίο συμβολίζεται η εσωτερική, φυσική λειτουργία του κοσμικού γίγνεσθαι: η γέννηση, η φθορά, ο θάνατος και η αναγέννηση.

Ο τρόπος, άλλωστε, που ερμήνευε ο αρχαίος ευρωπαϊκός κόσμος την εσωτερική αυτή λειτουργία της Μητέρας Φύσης, καταδεικνύει πως ο «άνθρωπος» θεωρείτο αναπόσπαστο και συστατικό κομμάτι αυτής. Για αυτό, άλλωστε, δεν είναι καθόλου τυχαία η επιδίωξη των αρχαίων μας προγόνων να ζουν σε πλήρη αρμονία και ισορροπία με αυτή, καθώς υπόκειντο στους νόμους της .

Ερμηνεύοντας βαθύτερα τον αέναο αυτό κύκλο της Ζωής, χαρακτηριστικό παράδειγμα του οποίου είναι και η εναλλαγή των εποχών, συνειδητοποιούμε ότι η νίκη του φωτός έναντι του σκότους επιτυγχάνεται αφού πρώτα επέλθει το πιο βαθύ σκοτάδι της νύχτας. Με τον ίδιο τρόπο ακριβώς, όπως πολύ εύστοχα έχει περιγραφεί από φιλοσοφικής σκοπιάς ήδη από την αρχαιότητα, επέρχεται και η πνευματική αφύπνιση του ανθρώπου. Αφού το πνεύμα μας βυθιστεί σε μονοπάτια συχνά ερεβώδη, στα οποία από μόνη της οδηγεί η υπαρξιακή τραγωδία του ανθρώπου, δύναται έπειτα να υψωθεί σε πεδία ανώτερα και να λάμψει, κάνοντας έτσι την Ζωή άξια να την ζήσει κανείς.

Συνεπώς, το Χειμερινό Ηλιοστάσιο, εκτός από ότι σηματοδοτεί την εκ νέου σταδιακή επικράτηση του φωτός έναντι του σκότους, δηλώνει με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο την νομοτελειακή κυκλική πορεία όλων των πραγμάτων, που υπάγονται στο έλεος της εσωτερικής λειτουργίας της Φύσεως.

Ακολούθως, με αφορμή την «πάλη» αυτή μεταξύ «ημέρας – νύχτας», ο ομιλητής ολοκλήρωσε την ανάλυση του με τον φιλοσοφικό στοχασμό του «σκοτεινού» φιλοσόφου Ηράκλειτου, που πολύ χαρακτηριστικά είχε αποφανθεί ότι «πόλεμος πατήρ πάντων», αναφερόμενος στην πάλη μεταξύ δυο στοιχείων, που τελικά οδηγούν εκ νέου στην δημιουργία. Έπειτα, προχώρησε σε ένα πολύ ενδιαφέρον παραλληλισμό του «φωτός» και του «σκότους», με την «αλήθεια» και το «ψεύδος» και την «αμάθεια» και την «γνώση», μέσα από την «Πολιτεία» του Πλάτωνα, αναφερόμενος πολύ εύστοχα στην «Αλληγορία του Σπηλαίου».

Ακόμη, προχωρώντας λίγο βαθύτερα τον αποσυμβολισμό του, αναφέρθηκε στο έργο του Γκαίτε και στην συμφωνία του Φάουστ με τον Θεό και τον Μεφιστοφελή, αναδεικνύοντας έτσι τις δυο αντίρροπες τάσεις της ψυχής προς το «καλό και «κακό», ή αλλιώς  στην συνεχόμενη πάλη ανάμεσα στις «υλικές και γήινες απολαύσεις» και την «πνευματική ανάπτυξη και αφύπνιση». Εν κατακλείδι, αναφέρθηκε στον εξαιρετικό, Γερμανό φιλόσοφο Νίτσε, ο οποίος μέσα από το έργο του «Ζαρατούστρα», κατορθώνει με τρόπο εξαιρετικό να αποτυπώσει σε μια μόνο φράση ολόκληρο το νόημα της παρούσας ομιλίας: «Πως θες να λάμψεις, αν δεν καείς πρώτα από το ίδιο σου το φως και γίνεις πρώτα στάχτη;»

 

 

Αρχείο

Επισκέπτες Συνδεδεμένοι

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 64 επισκέπτες

Επικοινωνία

Φόρμα Επικοινωνίας

email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.