Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

Ημέρα Λειτουργίας Μετώπου Νεολαίας

Ημέρα Λειτουργίας Μετώπου Νεολαίας

Ομιλία με θέμα: «Ο Κόκκινος Δεκέμβρης του 1944».

 

Το Σάββατο, 9 Δεκεμβρίου 2017, σε μια κατάμεστη αίθουσα από νέους και νέες, που μάχονται σθεναρά ενάντια στην ιστορική λήθη την οποία πασχίζει να επιβάλλει με κάθε τρόπο το ανθελληνικό καθεστώς, πραγματοποιήθηκε ομιλία με θέμα τα όσα εκτυλίχθηκαν τον «Κόκκινο Δεκέμβρη» του 1944.

Τον Οκτώβριο του 1944 οι Γερμανοί, ηττημένοι πλέον σε όλα τα μέτωπα, αποχωρούν από την Ελλάδα. Ωστόσο, οι Άγγλοι και οι Σοβιετικοί, δυο εκ των «μεγάλων νικητών» του Μεγάλου Πολέμου, είχαν ήδη προβεί σε συμφωνίες για το μοίρασμα των ζωνών επιρροής. Ειδικότερα, τόσο η εκχώρηση της Ελλάδος στην βρετανική σφαίρα επιρροής, όσο και της Ρουμανίας στην σοβιετική, είχε συμφωνηθεί από τον Μάιο του 1944, κατά την συνάντηση του Βρετανού υπουργού εξωτερικών, Α. Ήντεν, με τον σοβιετικό πρεσβευτή στο Λονδίνο, Ι. Γκούσεφ.

Ακολουθεί η επικύρωση της συμφωνίας την 9η Οκτωβρίου του 1944, λίγες μέρες δηλαδή πριν την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων από την Ελλάδα, μέσω της λεγόμενης «συμφωνίας των ποσοστών», κατά την συνάντηση Τσώρτσιλ και Στάλιν στην Μόσχα. Εκεί έλαβε χώρα ο ωμός διαμελισμός των Βαλκανίων, κυριολεκτικά, σε ένα παλιόχαρτο!

Εν τω μεταξύ το ΚΚΕ, παρά τις πρότερες αντιρρήσεις του, αποδέχεται την νομιμότητα της εξόριστης κυβέρνησης «εθνικής ενότητας» υπό τον Γ. Παπανδρέου, κατά την «Διάσκεψη του Λιβάνου» στις 29 Ιουλίου του 1944, ενώ το ΕΑΜ μετέχει στην εν λόγω κυβέρνηση με έξι υπουργούς. Ωστόσο, αυτή η αλλαγή γραμμής δεν ήταν καθόλου τυχαία, καθώς τέσσερις ημέρες νωρίτερα είχε λάβει χώρα η επίσκεψη της σοβιετικής στρατιωτικής αποστολής υπό τον συνταγματάρχη Ποπώφ, στο ορεινό στρατηγείο των κόκκινων συμμοριτών στην Θεσσαλία.

Παράλληλα, η υπογραφή του στρατιωτικού ηγέτη του ΕΛΑΣ, Σ. Σαράφη, στην «Συμφωνία της Καζέρτας» στις 26 Σεπτεμβρίου του 1944, σήμαινε ότι όλες οι εν ενεργεία αντάρτικες ομάδες υπάγονταν στην υπό τον Γ. Παπανδρέου κυβέρνηση του Καΐρου, η οποία με την σειρά της τις έθετε υπό τις διαταγές του Εγγλέζου στρατηγού Σκόμπυ, διοικητή των συμμαχικών δυνάμεων για την απελευθέρωση της Ελλάδος.  Φυσικά, ο Σαράφης δεν θα τολμούσε ποτέ να συναινέσει σε κάτι τέτοιο, το οποίο ουσιαστικά ακύρωνε τα σχέδια του ΚΚΕ για βίαιη κατάληψη της εξουσίας μετά την επικειμένη αποχώρηση των Γερμανών, χωρίς την σύμφωνη γνώμη της ηγεσίας του ΚΚΕ και αυτή με την σειρά της χωρίς την σχετική εντολή από την Μόσχα.

Στο σημείο αυτό, δε, πρέπει να επισημανθεί ότι την στιγμή αυτή η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν είχε ακόμα κανένα ένοπλο στήριγμα και ήταν πολύ εύκολο να καταρρεύσει, κάτι που δεν έσπευσε να εκμεταλλευτεί το ΚΚΕ, το οποίο διακαώς επιθυμούσε την βίαιη κατάληψη της εξουσίας. Οι εθνικές δυνάμεις του Ζέρβα βρίσκονταν στην Ήπειρο, τα Τάγματα Ασφαλείας είχαν εξουδετερωθεί, ενώ οι πρώτες οργανωμένες εθνικές στρατιωτικές μονάδες της Μέσης Ανατολής, η «Ταξιαρχία του Ρίμινι» και ο «Ιερός Λόχος», θα έφθαναν στην Αθήνα στις 9 Νοεμβρίου.

Ο Γ. Παπανδρέου ζητάει την διάλυση όλων των ενόπλων σωμάτων, ΕΔΕΣ και ΕΛΑΣ, μέχρι το τέλος του έτους. Έτσι, στις 27 Νοεμβρίου πραγματοποιείται ευρεία σύσκεψη του Παπανδρέου με τους υπουργούς του ΕΑΜ για να επιτευχθεί οριστική συμφωνία, όπου και αποφασίζεται τελικά η διάλυση όλων των ενόπλων σωμάτων και η δημιουργία Εθνικού Στρατού, στον οποίον θα ενσωματώνονταν η «Ταξιαρχία του Ρίμινι», ο «Ιερός Λόχος», μια μονάδα του ΕΔΕΣ και μια ταξιαρχία του ΕΛΑΣ.  Ωστόσο, το απόγευμα της επόμενης ημέρας ο αριστερός υπουργός Ζέβγος, κατ’ εντολήν του αρχηγού του ΚΚΕ, Γ. Σιάντου, επισκέπτεται τον Παπανδρέου απαιτώντας τον αφοπλισμό της «Ταξιαρχίας του Ρίμινι» και του «Ιερού Λόχου». Ο Παπανδρέου, όμως, αρνήθηκε τις εξωφρενικές αυτές απαιτήσεις.

Εντούτοις, το ΕΑΜ αποφάσισε να απορρίψει την συμφωνία, ενώ στην τελευταία συνάντηση μεταξύ Σιάντου και Παπανδρέου, ο τελευταίος επέδειξε στον αρχηγό του ΚΚΕ τηλεγράφημα του Τσώρτσιλ, στο οποίο απέρριπτε τον αφοπλισμό του «Ιερού Λόχου» και της «Ταξιαρχίας του Ρίμινι». Επρόκειτο για ένα ξεκάθαρο μήνυμα ότι η Βρετανία δεν θα έμενε απαθής στις όποιες εξελίξεις, αλλά ο Σιάντος επέμεινε στην στάση του. Έπειτα, την 1η Δεκεμβρίου ο Σκόμπυ εξέδωσε επίσημη ανακοίνωση καθιστώντας σαφές ότι οι βρετανικές δυνάμεις στην Ελλάδα θα υπεράσπιζαν ενεργά την κυβέρνηση Παπανδρέου.

Ο Σιάντος, όμως, παραμένοντας ανένδοτος στην απόφαση του, ανακοίνωσε την πραγματοποίηση μεγάλου συλλαλητηρίου διαμαρτυρίας στο κέντρο των Αθηνών στις 3 Δεκεμβρίου, ενώ ακολούθησαν οι παραιτήσεις των έξι υπουργών του ΕΑΜ. Το ΚΚΕ, φανερά πλέον, οδηγούσε την κατάσταση στα άκρα. Παρόλο που αρχικά η κυβέρνηση είχε δώσει άδεια για την πραγματοποίηση του συλλαλητηρίου, οι πληροφορίες που έφταναν μιλούσαν για μια δεύτερη κομμουνιστική ανταρσία, με την πρώτη να έχει προηγηθεί κατά την διάρκεια της κατοχής, με τις πλείστες απόπειρες εξόντωσης όλων των ενόπλων μη κομμουνιστικών σωμάτων. Ως εκ τούτου, την παραμονή της συγκέντρωσης η κυβέρνηση Παπανδρέου ανακάλεσε την άδεια. Μάταια, όμως, καθώς το πρωινό της 3ης Δεκεμβρίου, μέγα πλήθος ενόπλων κομμουνιστών κατέκλυσε την Πλατεία Συντάγματος, γεγονός που μαρτυρούσε ότι η σύγκρουση ήταν αναπόφευκτη.

Ο κόκκινος όχλος πολιορκούσε το κτίριο της Αστυνομίας, όταν στις 11:00 π.μ. περίπου έπεσαν οι πρώτοι πυροβολισμοί. Αν και παραμένει άγνωστο ποιος πυροβόλησε πρώτος, κάποιες μαρτυρίες αναφέρουν ότι τα πυρά ξεκίνησαν από κάποιον άγνωστο ελεύθερο σκοπευτή. Στην πραγματικότητα η κυβέρνηση δεν είχε κανένα όφελος αυτή την στιγμή να επιδιώκει μια τέτοια σύγκρουση, σε αντίθεση βέβαια με τους κομμουνιστές, γεγονός που τείνει στο ενδεχόμενο μιας υποκινούμενης προβοκάτσιας από την πλευρά τους. Την ίδια ημέρα, ωστόσο, υπήρχαν στους δρόμους της Αθήνας και βρετανικά στρατεύματα, με άρματα μάχης, τα οποία όμως δεν αναμίχθηκαν στην σύγκρουση. Μετά τους πρώτους πυροβολισμούς επικράτησε σύγχυση, με αποτέλεσμα οι διαδηλωτές να διαλυθούν προς στιγμήν. Σύντομα ανασυντάχθηκαν, αλλά δεν επιχείρησαν κάτι περισσότερο, και έτσι η ένταση εκτονώθηκε προσωρινά, ώσπου έλαβε χώρα η λήξη του συλλαλητηρίου στις 4:30 το απόγευμα.

Το αποτέλεσμα των συγκρούσεων της πρώτης ημέρας ήταν έντεκα νεκροί και σαράντα περίπου τραυματίες από την πλευρά των κομμουνιστών και έξι νεκροί και είκοσι τραυματίες από την πλευρά της Αστυνομίας. Την επόμενη ημέρα οι κομμουνιστές διοργάνωσαν παλλαϊκή κηδεία των νεκρών τους. Προς μεγάλη έκπληξη όλων, όμως, αντί για έντεκα φέρετρα εμφανίστηκαν είκοσι ένα, με τα παραπανίσια εξ αυτών να περιέχουν, όπως αποδείχτηκε, πέτρες. Εν τω μεταξύ, στις γύρω συνοικίες ακούγονταν ήδη οι ριπές από τα κομμουνιστικά πολυβόλα, καθώς είχαν αρχίσει τις επιθέσεις στα αστυνομικά τμήματα. Όσοι αστυνομικοί πίστεψαν τους κομμουνιστές που τους έλεγαν ότι αν παραδοθούν δεν θα πάθουν τίποτα, εκτελέστηκαν επί τόπου, ενώ όσα αστυνομικά τμήματα αντιστέκονταν ακόμα, τα περιέλουζαν με βενζίνη και τα έκαιγαν μαζί με τους ηρωικούς υπερασπιστές τους.

Εν συνεχεία, το πρωινό της 6ης  Δεκεμβρίου μπαίνουν στην μάχη και τα βρετανικά στρατεύματα. Την στιγμή εκείνη, ουσιαστικά, η ελεύθερη Ελλάδα άρχιζε από την Πλατεία Ομονοίας και τελείωνε στην περιοχή της Ακροπόλεως. Παράλληλα, οι κομμουνιστές επιτίθενται στις δυνάμεις της εθνικιστικής οργάνωσης «Χ» του Γ. Γρίβα, οι οποίες υπερασπίζονται την περιοχή του Θησείου. Ωστόσο, έπειτα από μια άνιση αλλά επική αναμέτρηση, τριακόσιοι μονάχα Χίτες εναντίον χιλιάδων κομμουνιστών, η περιοχή του Θησείου καταλαμβάνεται από τους τελευταίους. Ο Γ. Γρίβας, με τους μισούς περίπου άνδρες του που είχαν απομείνει ζωντανοί, προωθούνται προς το κέντρο της πόλης που παρέμενε ακόμα ελεύθερο.

Το τελευταίο εμπόδιο των κομμουνιστών ήταν τώρα το «Σύνταγμα Χωροφυλακής Μακρυγιάννη», που υπεράσπιζαν περίπου εξακόσιοι ηρωικοί χωροφύλακες. Εκεί δόθηκε η πιο κρίσιμη και αποφασιστική μάχη για την ελευθερία της Ελλάδος. Οι Χωροφύλακες, αν και εξουθενωμένοι, διψασμένοι και νηστικοί, αμύνονται ηρωικά και αποκρούουν τις λυσσαλέες επιθέσεις του εχθρού. Οι επιθέσεις επαναλαμβάνονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Ολόκληρη η δύναμη του ΕΛΑΣ πολιορκεί τώρα το «Σύνταγμα Χωροφυλακής Μακρυγιάννη», το οποίο υπερασπίζονται με απαράμιλλη τόλμη και γενναιότητα οι εθνικόφρονες μαχητές. Στις 15 Δεκεμβρίου αποβιβάζονται στο Φάληρο προς ενίσχυση ισχυρές βρετανικές δυνάμεις, με αποτέλεσμα οι συμμορίτες να λύσουν την πολιορκία και να σκορπιστούν πανικόβλητοι.  

Οι πιθανότητες νίκης των κομμουνιστών ήταν πλέον ελάχιστες. Το ΚΚΕ, ωστόσο, θέτει και πάλι όρους που δεν υπήρχε καμία πιθανότητα να γίνουν δεκτοί, γεγονός που κάνει ξεκάθαρο ότι επιθυμία των κομμουνιστών ήταν η συνέχιση του αιματοκυλίσματος του ελληνικού λαού. Ακολούθως, στις 31 Δεκεμβρίου ορκίζεται Αντιβασιλέας ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός και λίγες ημέρες αργότερα ορκίζεται πρωθυπουργός ο Στρατηγός Νικόλαος Πλαστήρας.

Στο μεταξύ η Αθήνα είχε μετατραπεί σε ένα απέραντο σφαγείο, όπου λάμβαναν χώρα μαζικές εκτελέσεις. Περιστέρι, Παγκράτι, Βύρωνας, Πατήσια, Γαλάτσι, Διυλιστήρια της Ούλεν, Άγιος Πέτρος Καισαριανής, λατομεία Κυψέλης, Υμηττού και Γούβας, καθώς και άλλες περιοχές, έγιναν τόποι μαρτυρίων χιλιάδων Ελλήνων. Οι αγρίως δολοφονηθέντες με σφαίρες, τσεκούρια, μαχαίρια, ακόμα και κονσερβοκούτια από την τρομοκρατική οργάνωση ΟΠΛΑ του ΚΚΕ, υπολογίζονται σε είκοσι χιλιάδες. Οι φρικαλεότητες των κόκκινων συμμοριτών, όμως, δεν σταματούν εδώ, καθώς διέταξαν την απαγωγή χιλιάδων πολιτών ως ομήρων. Περίπου είκοσι πέντε χιλιάδες Έλληνες, οι περισσότεροι εκ των οποίων δεν είχαν καμιά σχέση με την ενεργό πολιτική, οδηγήθηκαν δια της βίας μέσα στο καταχείμωνο στην ομηρεία. Κάποιοι κατάφεραν να δραπετεύσουν από την κόλαση. Οι υπόλοιποι, όμως, περίπου δεκαπέντε χιλιάδες αθώες ψυχές, μεταξύ των οποίων άμαχος πληθυσμός και γυναικόπαιδα, πέθαναν από το κρύο και την πείνα ή εκτελέστηκαν με βαναυσότητα.

Στις 5 Ιανουαρίου του 1945 οι συμμορίτες του ΕΛΑΣ αποχωρούν νικημένοι και ντροπιασμένοι από την πρωτεύουσα και μια εβδομάδα αργότερα υπογράφεται ανακωχή. Έπειτα, και συγκεκριμένα στις 4 Φεβρουαρίου, αρχίζει στην Βάρκιζα η διάσκεψη κυβερνήσεως, ΕΑΜ και Άγγλων, που μετά από λίγες μέρες καταλήγει στην περιβόητη «συμφωνία της Βάρκιζας», η οποία αποτελεί το επίσημο τέλος του «δευτέρου γύρου» της κομμουνιστικής ανταρσίας.

Φτάνοντας, λοιπόν, στο σήμερα και εξετάζοντας τα γεγονότα αυτά, συνειδητοποιούμε ότι το παρελθόν αυτό δεν είναι ούτε τόσο μακρινό όσο φαίνεται, ούτε διαφέρει και πολύ από τα όσα βιώνουμε σήμερα. Άλλωστε, πλήθος παραδειγμάτων και καταστάσεων από την καθημερινότητα, από τα πιο μικρά πράγματα μέχρι τα πιο σημαντικά, καταμαρτυρεί ότι η νοοτροπία και η νοσηρή ψυχοσύνθεση των κόκκινων συμμοριτών παραμένει ίδια και απαράλλακτη, καθώς αρνούμενοι τις ρίζες και την πατρίδας τους και εμφορούμενοι από βαθύτατο μίσος απέναντι στο Έθνος μας και σε όποιον το υπερασπίζεται με σθένος και τόλμη, παραμένουν το ίδιο ανθέλληνες και προδότες.

Εμείς από την πλευράς μας, οι νέοι και οι νέες της Χρυσής Αυγής, δεν ξεχνάμε ποτέ τις θηριωδίες και τις φρικαλεότητες που διέπραξαν οι κόκκινοι συμμορίτες. Αντιθέτως, τιμούμε, ως οφείλουμε, τους ηρωικούς προγόνους μας, που με απαράμιλλη γενναιότητα και υψηλό φρόνημα αντιστάθηκαν μέχρις εσχάτων. Με φλογερή πίστη στα ιδανικά και τις αξίες του Έθνους μας, ακολουθούμε το παράδειγμα τους, φέροντας το βαρύτατο χρέος να δικαιώσουμε την θυσία και τον αγώνα τους.

 

Αρχείο

Επισκέπτες Συνδεδεμένοι

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 55 επισκέπτες

Επικοινωνία

Φόρμα Επικοινωνίας

email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.