Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017

Πολιτικός Στρατιώτης - 2ος κύκλος [#92]

Γκρεμίζουμε το πελατειακό Κράτος για να οικοδομήσουμε ένα Εθνικό και Αξιοκρατικό

 

Οδεύοντας αργά και βασανιστικά προς την συμπλήρωση μιας δεκαετίας υπό τον ασφυκτικό βρόγχο των Μνημονίων, καθίσταται ολοένα και πιο ξεκάθαρο σε ένα διαρκώς αυξανόμενο τμήμα του Ελληνικού Λαού το γεγονός πως οι απάνθρωπες θυσίες στις οποίες ανηλεώς υποβάλλεται δεν φέρουν κανένα θετικό αποτέλεσμα, αντίθετα προς όσα οι κυβερνώντες, νυν και τέως, διατείνονται και πομπωδώς διακηρύσσουν.

Παρά ταύτα, οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης ως εργολάβοι της συντήρησης ενός βαθιά διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος το οποίο εξακολουθεί να πλουτίζει από το αίμα των Ελλήνων και των Ελληνίδων, αρνούνται πεισματικά να αναδείξουν τις πραγματικές αιτίες του Ελληνικού Προβλήματος εμμένοντας σε ανούσιες στημένες κοκορομαχίες των οποίων απώτερος στόχος είναι η αναζήτηση του κατά τα συμφέροντά τους καλύτερου διαχειριστή της δυστυχίας. Τούτο βεβαίως αποδεικνύεται από το γεγονός ότι καμία πολιτική δύναμη πλην της Χρυσής Αυγής δεν αποτόλμησε να θέσει επί τάπητος ένα νέο οικονομικό μοντέλο επί τη βάσει του οποίου το Κράτος θα επιχειρήσει με όλες τις διαθέσιμες δυνάμεις του την επανεκκίνηση της ελληνικής οικονομίας και συνεπακόλουθα την ανάπτυξη και ανάκαμψή της.

Αντίθετα, από την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ του Τζέφρυ Παπανδρέου ακόμα, του κόμματος δηλαδή που ώθησε την Ελλάδα στα νύχια του διεθνούς κερδοσκοπικού κεφαλαίου, η μόνιμη επωδός των εξουσιαστών υπήρξε η έξοδος της χώρας στις αγορές, δια την επίτευξη της οποίας ήταν διατεθειμένοι να λάβουν και τα πλέον ειδεχθή για το Λαό μας μέτρα. Μετά από οκτώ έτη διαρκούς και ανελέητου φορο-βομβαρδισμού της ελληνικής κοινωνίας, κανείς από εκείνους που κυβέρνησαν και εξακολουθούν να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην πολιτική ζωή της χώρας δεν αποτόλμησε να χαράξει μιαν εθνική οικονομική πολιτική, με σαφή προσανατολισμό και στόχευση. Εκείνο το οποίο από κοινού πολιτικάντηδες και βαθυστόχαστοι πλην άκαπνοι αναλυτές διατυμπανίζουν είναι η αναγκαιότητα εξόδου στις αγορές, ήτοι νέα δανεικά και φυσικά οι επενδύσεις τις οποίες διακαώς προσδοκούν αλλά συνεχώς αποτυγχάνουν να προσελκύσουν.

Μέσα όμως στα αποκαΐδια της ελληνικής οικονομίας, με χιλιάδες επιχειρήσεις να βάζουν λουκέτο, άλλες να φυτοζωούν, άλλες να φεύγουν στο εξωτερικό με συνέπειες την απώλεια εσόδων για το Κράτος και χιλιάδων θέσεων εργασίας, υφίσταται ένας τομέας ο οποίος όχι μόνο δεν συρρικνώνεται σύμφωνα με τις πραγματικές ανάγκες της κεντρικής διοίκησης αλλά μεγεθύνεται και μάλιστα με προσωπικό του οποίου μοναδικό προσόν είναι η κομματική ταυτότητα και πίστη. Κι αν η γενιά του Πολυτεχνείου υπήρξε η μητέρα των δεινών της μεταπολιτευτικής περιόδου, το πελατειακό Κράτος υπήρξε το κακομαθημένο νόθο της, το οποίο επικάθισε στο λαιμό του Ελληνικού Λαού πνίγοντάς τον μέχρι του σημείου της ασφυξίας.

Ενώ λοιπόν ο ιδιωτικός τομέας επλήγη και πλήττεται θανάσιμα από την μνημονιακή πολιτική και την προσήλωση του Κράτους στο νέο Ιδανικό, αυτό του νέου δανεισμού δια της εξόδου στις αγορές, το αθάνατο δημόσιο τροφοδοτείται ακατάπαυστα με νέα κομματόσκυλα τα οποία ικανοποιούν την ακόρεστη μεταπολιτευτική δίψα ανάπτυξης του πελατειακού Κράτους. Αναμφίβολα, είτε στην εποχή των Μνημονίων είτε προ αυτής, ο βασικός πυλώνας της ελληνικής οικονομίας υπήρξε και παραμένει το πελατειακό Κράτος, η εξυπηρέτηση του οποίου υπονομεύει την οποιαδήποτε πρόθεση ανάπτυξης της υγιούς οικονομίας. Και βεβαίως οφείλουμε να ομολογήσουμε πως το πελατειακό Κράτος προσφέρει αντιστοίχως στο πολιτικό σύστημα το φιλί της ζωής για την διατήρηση στην εξουσία των κομμάτων που κατέστρεψαν συνειδητά την ελληνική κοινωνία.

«Οι ελεύθεροι επαγγελματίες και οι αγρότες φοροδιαφεύγουν και κατακλέβουν το Κράτος», αντιτείνουν οι δημιουργοί και θιασώτες του κομματικού Κράτους. «Είχαν καλούς δασκάλους, το ίδιο το Κράτος και τα κόμματα της φαυλοκρατίας», θα απαντήσουμε εμείς. Διότι η αλήθεια είναι πως αν πλήθος κρατικών υπαλλήλων και τα κόμματα δεν ήσαν διεφθαρμένα μέχρι το μεδούλι, δεν θα υπήρχε κανείς ιδιώτης που θα αποτολμούσε να κλέψει ή να φοροδιαφύγει. Και στο φινάλε, με τι θράσος απαιτούν οι κυβερνώντες από τους φορολογούμενους συμμόρφωση στους νόμους και στους κανόνες, όταν τα κόμματά τους χρωστούν εκατομμύρια ευρώ τα οποία ποτέ δεν πρόκειται να αποπληρώσουν; Το γυαλί της εμπιστοσύνης, πρωτίστως, του φορολογούμενου προς το Κράτος έχει σπάσει και είναι αδύνατο να ξανακολλήσει. Απαιτείται αντικατάσταση και όποιος δεν το βλέπει απλώς εθελοτυφλεί.

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, η κυβέρνηση της αριστεράς ανακοίνωσε την πρόσληψη περίπου 9.000 μόνιμων ή με συμβάσεις αορίστου χρόνου υπαλλήλων στους δήμους και περίπου 2.500 μόνιμων και εποχικών σε υπουργεία και ΔΕΚΟ, επιβεβαιώνοντας με τον καλύτερο τρόπο όσα αναπτύχθηκαν παραπάνω. Τα κομματόσκυλα του Σύριζα μπορούν να επιχαίρουν, ισχυριζόμενα μάλιστα πως η πρόσληψή τους στο δημόσιο ήταν επιβεβλημένη μιας και… οι παππούδες τους πολέμησαν με τον ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και η συντριπτική πλειοψηφία του Ελληνικού Λαού μπορεί μάταια να αναμένει την έξοδο στις αγορές και τις επενδύσεις που δίχως φειδώ τάζουν οι υπεύθυνοι της δυστυχίας μας. Εκτός βέβαια, εάν βαρέθηκε τα κούφια λόγια, τις αοριστολογίες και τα ευχολόγια και αποφασίσει να θέσει ένα τέρμα στο θέατρο του μεταπολιτευτικού παραλόγου που οδηγεί στην καταστροφή ένα ολόκληρο Έθνος. Σ’ αυτή την περίπτωση, γνωρίζει πως μόνο ένα Λαϊκό Κίνημα μπορεί να συγκρουστεί με το πελατειακό Κράτος, να το γκρεμίσει και στη θέση του να οικοδομήσει ένα υγιές Εθνικό Κράτος που θα υπηρετεί την Πατρίδα και το Λαό. Μην τρέφετε την παραμικρή αμφιβολία και κανένα δισταγμό: είναι η Χρυσή Αυγή συμπατριώτες!

 

Ευάγγελος Καρακώστας

 

Αρχείο

Επισκέπτες Συνδεδεμένοι

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 43 επισκέπτες

Επικοινωνία

Φόρμα Επικοινωνίας

email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.