Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

Πολιτικός Στρατιώτης - 2ος κύκλος [#76]

Πόλεμο στο Πελατειακό Κράτος!

 

Μία από τις κυριότερες αιτίες οι οποίες συνέβαλαν στην οικτρή σημερινή οικονομική κατάσταση, τις συνέπειες της οποίας υφίστανται ολόκληρος ο Ελληνικός Λαός, είναι αναμφίβολα εκείνο το οποίο αποκαλούμε Πελατειακό Κράτος.

Για την μεγάλη πλειοψηφία του εκλογικού σώματος, η ψήφος είναι μέσο ανταλλαγής: προσφέρω την ψήφο μου με αντάλλαγμα κάποια διευθέτηση από εκείνον που θα την λάβει. Η πλέον κοινή απαίτηση για να προσφερθεί η ψήφος ήταν και παραμένει ο διορισμός στο δημόσιο. Η συναλλαγή βολεύει και τις δύο πλευρές. Ο ψηφοφόρος προσβλέπει με την ολοκλήρωση της εκλογικής διαδικασίας την ικανοποίηση των απαιτήσεών του ενώ ο πολιτευτής φροντίζει να ικανοποιήσει κατά το δυνατόν μεγαλύτερο τμήμα των ψηφοφόρων προκειμένου να παγιώσει αλλά και να διευρύνει την εκλογική του πελατεία. Το κόστος βεβαίως της συναλλαγής δεν επιβαρύνει την τσέπη του πολιτευτή αλλά τις τσέπες όλων των Ελλήνων φορολογουμένων, οι οποίοι συντηρούν τον δημόσιο τομέα.

Πάνω σε αυτή τη νοσηρότητα, βασίστηκε η πολιτική επιβίωση των δύο μέχρι πρότινος κομμάτων εξουσίας, του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας. Η εκλογική άνοδος του Σύριζα από το 2012 δεν περιορίστηκε βεβαίως στη λεηλασία των ψηφοφόρων ΠΑΣΟΚ αλλά επεκτάθηκε και στην υιοθέτηση των νοοτροπιών που το διέκριναν. Άλλωστε η συντριπτική πλειοψηφία των κρατικοδίαιτων στελεχών του Σύριζα, διορίστηκαν στο δημόσιο από τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ. Και αντιστρόφως, το εν λόγω τμήμα των ψηφοφόρων που μεταπήδησε από το ΠΑΣΟΚ στο Σύριζα, διέκρινε στο κόμμα Τσίπρα τα περασμένα πασοκικά μεγαλεία.

Στο όργιο των προσλήψεων στο δημόσιο, η ΝΔ δεν έμεινε φυσικά αμέτοχη: ένας ωκεανός προσλήψεων έλαβε χώρα μετά το 2004 και την ανάληψη της εξουσίας από τον Καραμανλή, με τους πολιτικούς της αντιπάλους να επισημαίνουν κυρίως την έκταση του φαινομένου κατά την περίοδο στην οποία υπουργός των Εσωτερικών διετέλεσε ο σημερινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Με απλά λόγια, άπαντες κατηγορούσαν το Πελατειακό Κράτος όμως όλοι φρόντιζαν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να το διευρύνουν. Η ίδια ακριβώς λογική διακατέχει την σημερινή κυβέρνηση Σύριζα-ΑΝΕΛ, της οποίας το πολιτικό μέλλον εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την σχέση της με τους υπαλλήλους του δημόσιου τομέα. Το ερώτημα που εγείρεται συνεπώς, είναι ποιος ο λόγος για τον οποίο τα κόμματα του πολιτικού κατεστημένου επιμένουν φανατικά σε μια πολιτική η οποία πλήττει την οικονομία. Η απάντηση είναι προφανής: το Πελατειακό Κράτος είναι μέχρι σήμερα ο νικητής όλων των εκλογών ή επί το ορθότερο, νικητής των εκλογών αναδεικνύεται εκείνος ο οποίος ικανοποιεί και εκφράζει στο μεγαλύτερο βαθμό το Πελατειακό Κράτος.

Υπό αυτό το πρίσμα λαμβάνει εύκολα την απάντησή της και η απορία πλήθους συμπατριωτών μας οι οποίοι διερωτώνται πως γίνεται με δεδομένη την κοινωνική απαρέσκεια και οργή να λαμβάνουν τόσο υψηλά ποσοστά τα κόμματα της κλεπτοκρατίας. Όποιος αναζητεί πραγματικά την απάντηση δεν έχει παρά να στρέψει το βλέμμα του προς το δημόσιο!

Οι πιο πρόσφατες εκτιμήσεις της ΑΔΕΔΥ κάνουν λόγο για 500 με 600 χιλιάδες δημόσιους υπαλλήλους σήμερα στη χώρα. Αν θεωρήσουμε ότι οι οικογένειες αυτών είναι τουλάχιστον τριμελείς, τότε μπορούμε να προβούμε στην εκτίμηση πως πρόκειται για ένα τμήμα του εκλογικού σώματος που ανέρχεται κοντά στα 2 εκατομμύρια. Τα 2 αυτά εκατομμύρια είναι βεβαίως η πλέον συντηρητική εκτίμηση, ήτοι το ελάχιστο όριο της εκτίμησης, με το ανώτατο να είναι αδύνατο να υπολογιστεί. Ιδού λοιπόν η κομματική βάση του Σύριζα και της ΝΔ, ιδού και ο λόγος για τον οποίο κανείς δεν τολμά να θέσει τέρμα στους αθρόους διορισμούς και στα προνόμια των δημοσίων υπαλλήλων, παρά το δεδομένο της δεινής οικονομικής κατάστασης και του γεγονότος ότι πάνω από 1,5 εκατομμύρια Έλληνες είναι άνεργοι και άλλες 500 χιλιάδες έχουν μεταναστεύσει στο εξωτερικό αναζητώντας εργασία.

Διόλου συμπτωματικό το γεγονός ότι τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής στους δημόσιους υπαλλήλους είναι εξαιρετικά περιορισμένα. Αντιθέτως, το Κίνημα των Ελλήνων Εθνικιστών χαίρει της εκτίμησης και υποστήριξης των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, έχει δηλαδή απήχηση και επιρροή σε εκείνους που έχουν στο μέγιστο πληγεί από τα Μνημόνια και επί της ουσίας αποτελούν το ευρύ φάσμα των μη προνομιούχων Ελλήνων.

Πως όμως ερμηνεύεται το γεγονός ότι αυτό το αναμφισβήτητα ευρύ φάσμα των μη προνομιούχων δεν αποτυπώνεται και εκλογικά; Δύο είναι οι βασικοί παράγοντες:

Πρώτον, ένα μέρος του εξαπατάται από το πολιτικό σύστημα και το μιντιακό κατεστημένο σε βαθμό τέτοιο ώστε να πιστεύει ότι τα συμφέροντά του ταυτίζονται με τα συμφέροντα της διεφθαρμένης πλουτοκρατίας. Όποτε δε αποτυγχάνει η προπαγάνδα της ταύτισης συμφερόντων, εξαπολύεται η πολιτική τρομοκρατία με ψευτοδιλήμματα τρόμου.

Δεύτερον και βασικότερο, η αποχή από τις εκλογές η οποία συνιστά την μεγαλύτερη δυνατή βοήθεια προς το Καθεστώς της σαπίλας, καθώς η επιλογή της συνιστά μεν αντίθεση προς αυτό, δεν συνιστά όμως θέση.

Η μη συνειδητοποίηση από μέρους των μη προνομιούχων της ισχύος τους, αποτελεί το μεγαλύτερο όπλο του Πελατειακού Κράτους καθώς του δίνει τη δυνατότητα όχι μόνο της συντήρησής αλλά και της διεύρυνσης των προκλητικών του προνομίων. Το Πελατειακό Κράτος αποκτά ανέλπιστα ακόμη μεγαλύτερη πολιτική επιρροή, διαλύοντας κάθε προοπτική ανάδειξης αντιπάλου δέους και κατ’ επέκταση, εν δυνάμει απειλής για την ύπαρξή του.

Στο διάβα του χρόνου θα αναδεικνύεται ολοένα και περισσότερο ο διαβρωτικός ρόλος του Πελατειακού Κράτους. Τα δεινά όμως, δεν πρόκειται να εκλείψουν αλλά ούτε καν να περιοριστούν εάν οι μη προνομιούχοι δεν συνειδητοποιήσουν πως μπορούν να συμβάλλουν καίρια στην αντιμετώπισή τους. Ο Πόλεμος, ως εκ τούτου, στο Πελατειακό Κράτος περνά αναπόφευκτα από την αναγκαιότητα της εκλογικής ενίσχυσης της Χρυσής Αυγής.

 

Ευάγγελος Καρακώστας

 

Αρχείο

Επισκέπτες Συνδεδεμένοι

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 119 επισκέπτες

Επικοινωνία

Φόρμα Επικοινωνίας

email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.