Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

Τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι [#19]

Δ’ Μέρος

Η λατρεία και οι θρησκευτικές συνήθειες των Σπαρτιατών

 

«Τα Υακίνθια»

 

Τα «Υακίνθια» αποτελούσαν μια ονομαστή λακωνική εορτή, που αρχικά διεξαγόταν προς τιμήν του Υάκινθου και μετέπειτα προς τιμήν του θεού Απόλλωνα. Διαρκούσε τρεις ημέρες και τελείτο με το τέλος της Άνοιξης κατά τον σπαρτιατικό μήνα Φλιάσιο ή στα μέσα του καλοκαιριού κατά τον μήνα Υακίνθιο.

Οι Σπαρτιάτες γιόρταζαν με εναγισμούς και κοινά δείπνα προς τιμήν του πανέμορφου Υακίνθου, ενός «Θνήσκοντος» και «Ανασταινομένου» γονιμικού θεού. Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογία ο Υάκινθος υπήρξε ένας ωραιότατος νέος, γιος του βασιλιά των Αμυκλών, Αμύκλα, τον οποίο θαύμαζαν ταυτόχρονα ο Απόλλωνας και ο Ζέφυρος. Επειδή, όμως, ο Υάκινθος συμπαθούσε περισσότερο τον Απόλλωνα, ο Ζέφυρος τον φόνευσε δολίως. Τότε ο Απόλλωνας απαρηγόρητος για τον απροσδόκητο χαμό του, έθαψε τον Υάκινθο κάτω από τον βωμό του στο τέμενος των Αμυκλών.

Έτσι, την πρώτη ημέρα των «Υακινθίων» προσφέρονταν μελαγχολικά θυσίες στους νεκρούς από αστεφάνωτους θρησκευτές σε ένδειξη πένθους, καθώς και νεκρόδειπνα, δίχως ψωμί, πίττες ή άλλα γλυκίσματα. Παράλληλα, λάμβαναν χώρα τελετές προς τιμήν του «ωραίου εφήβου». Από μία χάλκινη πόρτα που υπήρχε στον βωμό - τάφο γίνονταν χοές προς τιμήν του, ενώ το βράδυ έτρωγαν μόνο τα φαγητά που επέτρεπε το ειδικό τυπικό της λατρείας. Ένα κόσμιο δείπνο, μελαγχολικό, με απουσία ασμάτων και διασκεδάσεων. 

Η δεύτερη και η τρίτη ημέρα ήταν αφιερωμένη στον θεό Απόλλωνα, που ήταν προστάτης της βλαστήσεως και της συγκομιδής.Η ατμόσφαιρα γινόταν εορταστική και άρχιζε το εύθυμο μέρος των εορτών, κατά το οποίο ακουγόταν ο ύμνος του θεού, δηλαδή ο «παιάν», ενώ λάμβαναν χώρα ποικίλα θεάματα.Οι θρησκευτές στεφανώνονταν με κισσό και οι εορτασμοί ολοκληρώνονταν με παιάνες, χορούς και πομπή. Στο τέλος λάμβανε χώρα αρτοκλασία, θυσίες και συνεστιάσεις προς τιμήν του «Καρνείου Απόλλωνος», στις οποίες καλούνταν να συμμετάσχουν άπαντες, μεταξύ των οποίων οι δούλοι και οι ξένοι.Χορωδίες νέων, που φορούσαν ειδικούς, μακριούς χιτώνες, έπαιζαν κιθάρα και έψαλλαν τοπικά άσματα, ενώ χορευτές μετείχαν με κινήσεις προσαρμοσμένες στους ήχους των ασμάτων και του αυλού. 

Επίσης, από την Σπάρτη έως τις Αμύκλες, κατά μήκος της«Υακινθίδος οδού», σχηματιζόταν μια επιβλητική πομπή. Στο κέντρο της υποτίθεται ότι βρισκόταν ο «χιτών του Απόλλωνος», τον οποίον ύφαιναν κάθε χρόνο οι γυναίκες της Σπάρτης για να τον αφιερώσουν στον θεό. Η πομπή ξεκινούσε από το εργαστήριο ετοιμασίας του χιτώνος, το οποίο ονομαζόταν και αυτό «χιτών». Ακόμη, μετείχαν παρθένες επί «καννάθρων», δηλαδή πάνω σε άμαξες ή άρματα πλούσια στολισμένα, καθώς και έφιπποι πολίτες με στολισμένα άλογα. Μετά την αφιέρωση του καινούριου χιτώνος στο τέμενος των Αμυκλών επακολουθούσαν τα «νυχία ευφρόσυνα», δηλαδή οι νυκτερινοί χοροί των γυναικών. Η εορτή συνεχιζόταν και την τρίτη ημέρα με θυσίες και εστιάσεις.

Αξίζει να σημειωθεί ότι τόσο οι Σπαρτιάτες, όσο και οι Αμυκλαιείς θεωρούσαν την συμμετοχή τους στην συγκεκριμένη εορτή βασικό, θρησκευτικό τους καθήκον.

 

Αρχείο

Επισκέπτες Συνδεδεμένοι

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 98 επισκέπτες

Επικοινωνία

Φόρμα Επικοινωνίας

email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.