Πέμπτη, 25 Δεκεμβρίου 2014

Σύγχρονα Χριστούγεννα και Αρχαία Ηλιούγεννα

Οι ημέρες των γιορτών της Χριστιανικής Ευρώπης και κατ’ επέκταση της Λευκής Φυλής σ’ ολόκληρο τον πλανήτη αποτελούν κάθε χρόνο ένα σημαντικό γεγονός. Τα Χριστούγεννα, η Πρωτοχρονιά και τα Θεοφάνια (ή γιορτή των Φώτων) αποτελούν ημέρες χαράς, γιορτής, συντροφικότητας, κοινωνικής και εθνικής αλληλεγγύης και ταυτόχρονα ορόσημο καθορισμού των νέων επιδιώξεων των Λαών και των Εθνών, μετά από συγκριτικούς απολογισμούς των πεπραγμένων.

Στην μεταπολεμική εποχή της υλοκρατίας, που ζει η τωρινή ανθρωπότητα, βυθισμένη στη δίνη της κερδοσκοπίας του συμφέροντος και της ισοπεδωτικής διεθνοποίησης των πάντων, οι γιορτές αυτές έχουν απωλέσει το μυστικό και βαθύ νόημα της ύπαρξης τους και πέρα από την εμπορευματοποίησή τους έχουν χάσει τη σπίθα της μαγείας, της θρησκευτικής μέθεξης και εσωτερικής χαράς. Οι ψίθυροι του αρχέγονου παρελθόντος μένουν ασίγαστοι όμως στα αυτιά αυτών που ξέρουν να ακούν και να ζουν γίνονται απόλυτα αντιληπτοί. Άσχετα από τον επαχθή υλιστικό τρόπο ζωής της φαουστικής φιλελεύθερης εποχής μας ακόμα ο Λευκός Συνειδητοποιημένος Άνθρωπος νοιώθει πως αναζητάει την επαφή με το κοσμικό Ένα, με την πηγή της Αρμονίας, της Υγείας και της Ομορφιάς.

Όταν ο Πάπας Γρηγόριος ο Μέγας αποφάσισε να εγκαταστήσει τις «Χριστιανικές» γιορτές στις ίδιες περίπου ημέρες με τις πανάρχαιες πατρώες γιορτές των προγόνων μας εξυπηρέτησε (μάλλον ακούσια) την επιβίωση της ψυχικής ακεραιότητας της Φυλής και της εθιμικής παράδοσης και συνέχειας της Φυλής. Ο Χριστός, σαν άλλος Απόλλωνας, αναδύθηκε μέσα από το Εβραϊκό σκοτάδι, απορροφώντας στο πρόσωπό του όλα τα στοιχεία του Ηλιακού Λόγου. Ο χρυσομάλλης Χριστός, Φοίβος και Μίθρας μαζί, ενσαρκώνεται στη Γη, για να διώξει το σκοτάδι και το κακό μακρυά από τους Ανθρώπους. Αλεξίκακος και ιατρός, εξορκιστής των Δαιμόνων και φύλακας των παιδιών παρουσιάζεται Αυτός, με ανθρώπινη φύση. Ο φωτοβόλος Υιός του Μεγάλου Πατέρα προστάτη. Του Πατέρα, που παίρνει στην χριστιανική εικονογραφία τη μορφή του Διός - Βόταν.

Το φωτοβόλο βρέφος της φάτνης (που συμβολίζει την φυσική απλότητα και καθαρότητα) κατέρχεται από τον ουρανό, σαν ενσαρκωμένη Ηλιακή Δύναμη, τις ίδιες μέρες που ο πλανήτης φθάνει και ξεπερνάει το Χειμερινό Ηλιοστάσιο. Τότε, που η νύχτα φθάνει στο ύπατο σημείο της κι αμέσως αρχίζει να φθίνει, δίνοντας τη θέση της στο ολόχρυσο φως της ημέρας. Τότε ο Ήλιος ξαναγεννιέται και ζειδωρεί την πλάση ολάκερη. Δεν είναι καθόλου τυχαία η καθιέρωση των Χριστουγέννων (που μέχρι και τον 4ο μ.Χ. αιώνα γιορτάζονταν μαζί με τα Θεοφάνια) στις ημέρες της πανάρχαιης Yule (Julletinde-Jullfest), της μεγάλης γιορτής των ΠρωτοΑρίων, που επέζησε στο βορειοευρωπαϊκό χώρο τιμώντας με πολυποίκιλους τρόπους στο Χειμερινό Ηλιοστάσιο τα γενέθλια του Αρχαίου Θεού Ήλιου.

Ο ενσαρκωμένος Ήλιος - Χριστός, νεώτερη όψη του Απόλλωνα, του Διονύσου και του Μίθρα, εμφανίζεται στον κόσμο σταλμένος από τον Ένα, τον Ύψιστο Θεό Πατέρα του κόσμου, Δία, για να προσφέρει την ευλογία του στους λάτρεις του Ουράνιου και να συντρίψει τις δαιμονικές λεγεώνες του σκότους και του ψύχους. Θεραπευτής, Διδάσκαλος, Μουσηγέτης, φορέας της συγχώρεσης και Δαιμονοκτόνος, εμφανίζεται ο Χριστός, Άδωνις και Balder μαζί, Διόνυσος Ελευθερεύς και Σωτήρ. Τα Θεοφάνεια ή Επιφάνεια είναι τα γενέθλια του Ανίκητου Ηλίου, του ενσαρκωμένου Θείου Λόγου, του Λατρευτού παιδιού του Υψίστου. Ολόκληρη η Φύση καλωσορίζει τον ερχομό του κι οι Λαοί μας ξεσπούν σε ξεφάντωμα.

Το Έλατο των Χριτουγέννων, θαυμαστό κατάλοιπο της πανάρχαιης φυσιοδενδρολατρείας και φυσιολατρείας, στολίζεται με χίλιες λάμψεις, όντας μια εικόνα της Φύσης που πανηγυρίζει για τον ξαναγεννημό Εκείνου. Το Έλατο, αύρα των βουνών, εικόνα της αρχέγονης πρωτοπατρίδας κι «άλλο εγώ» της ιερής φηγού, στέκει δίπλα μας όπως περήφανο κατανίκησε το κοσμικό ψύχος και την πτώση του μαρασμού, σημαίνει δε σα βέλος τον δρόμο προς τον ουρανό και λάμπει, ακτινοβολώντας τις Δυνάμεις του Φωτός και της Ζωής, αιώνιο σύμβολο της μυστικής Ygdrasil.

Ο Ήλιος γεννάται σαν Σωτήρ, Σμινθεύς και Διόνυσος και προσφέρει σ’ όλους τα δώρα του κι όλοι χαρίζουν στους οικείους τους και τους γείτονες δώρα, σφυρηλατώντας την άρρηκτη αλυσίδα της Λαϊκής κοινότητας του Αίματος. Στολίδια, γλυκίσματα, φροντισμένα τροφεία κι άφθονα μαγικά φυτά στήνουν ένα χαρμόσυνο σκηνικό. Όπως χιλιάδες χρόνια πριν, στα μικρά ή κατ’ αγρούς Διονύσια και τα Λήναια, στις ανάλογες μέρες. Με συντροφικότητα, συγγνώμη, όνειρα, ευχές και υλικές προσφορές, οι Άνθρωποι γιορτάζουν τα Γενέθλια του Ανίκητου Ήλιου - Χριστού και τα Θεοφάνεια, την γενέθλια γιορτή του Φωτός.

Οι καλικάντζαροι της παράδοσης, αυτά τα δύσμορφα μικρά δαιμόνια, που πριονίζουν το δέντρο της γης, στοιχειακά πλάσματα ανάλογα των τευτονικών Trolls, χάνονται στο φως του ενσαρκωμένου Ήλιου – Θεού – Χριστού κι έτσι ο κορμός της μελίας Ygdrasil, που στηρίζει τον κόσμο, όλη η ίδια η Φύση δέχεται την Ουράνια ευλογία και συνεχίζει την Άνοδο στον δρόμο της εξέλιξης.

Ακριβώς όπως στο Θερινό Ηλιοστάσιο ανάβουν οι φωτιές του Αγιαννιού και έρχεται ο Κλήδονας, καθώς οι πυρές καίνε σ’ όλη την Ευρώπη όπου υπάρχει Λευκός Άνθρωπος, έτσι τα Χριστούγεννα – Ηλιούγεννα, την Πρωτοχρονιά και τα Θεοφάνεια στο Χειμερινό Ηλιοστάσιο σημασιοδοτούν την επάνοδο του Χριστού, ενσαρκωμένου παιδιού του Υψίστου – Θεού Πατέρα. Ο Χριστός κατέρχεται στους Ανθρώπους για να τους βοηθήσει στον αγώνα της Ανόδου. Ο φυλετικός ανθρωπισμός ανθοφορεί, τα παιδιά, βλαστάρια και συνέχεια της ράτσας, γίνονται αντικείμενο ξέχωρης φροντίδας και τιμής, δώρα και στοργή προσφέρονται στους αναξιοπαθούντες, τα άτυχα μέλη της κοινότητας. Η μυθικό - συμβολική μορφή του Αγίου Βασίλη – Sant Nicklauss, που μοιράζει σ’ όλους καλοκάγαθες προσφορές, σκορπάει χαρά στον παιδόκοσμο. Μορφή γεννημένη και θρεμμένη από το φυλετικό ασυνείδητο των Αρίων Λευκών Ανθρώπων.

Το πιο μεγάλο καυσόξυλο ανάβει στην εστία (γνωστό σαν μαμμή και μπάμπω), ακτινοβολώντας φως και θέρμη, εικόνα μικροσκοπική του ξαναγεννημένου Ήλιου. Οι Ιερείς ευλογούν τα νερά, το νερό με αλάτι ξορκίζει τα ξωτικά από τα σπίτια των χωρικών και μαζί με όλα αυτά το καραβάκι των Χριστουγέννων ξαναζωντανεύει τις αρχέγονες μνήμες του Ποσειδεώνα μήνα, χαρισμένο στον γαιοσείστη δαιμονομάχο Θεό των Νερών. Οι λιτανείες, όπου χιλιάδες κεριά και λαμπάδες ανάβονται, ξυπνούν κάτι από τα Δελφικά Δαδαφόρια, ο Διόσθυος μήνας των Σπαρτιατών ξαναζεί κι ακόμα η Ήρα - Freya χαμογελάει στα Ουράνια, καθώς η οικογενειακή - συζυγική αγάπη ανθεί και ευωδιάζει τούτες τις μέρες, ζωντανεύοντας τα προγονικά Γαμήλια.

 

Αυτή είναι η μυστική και μύχια ψυχική εμπειρία που ξυπνάει στα βάθη της καρδιάς μας η γιορταστική περίοδος του χειμώνα. Η αθάνατη γιορτή των Γενεθλίων του Ανίκητου Ήλιου, τα Ηλιούγεννα - Χριστούγεννα. Κι εμείς, οι εξωμότες της πληροφορικής, τελευταίοι πιστοί σ’ ένα κόσμο που οδηγείται στην Αθεΐα και στον Σιωνισμό και διαλέγει ως είδωλό του το φριχτό, αηδιαστικό και εμετικό Μολώχ εβραϊκής καταγωγής, νοιώθουμε μέσα μας τα παντοδύναμα λόγια του Εθνικού Βάρδου:

Η Γη μας, Γη των άφθαρτων αερικών κι ειδώλων
Πασίχαρος κι υπέρτατος Θεός μας είν’ ο Απόλλων!

 

Αρχείο

Επισκέπτες Συνδεδεμένοι

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 63 επισκέπτες

Επικοινωνία

Φόρμα Επικοινωνίας

email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.