Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου 2014

Η Ταινιοθήκη ενός εθνικιστή [#10]

1984
 
"Όποιος ελέγχει το παρελθόν, ελέγχει και το μέλλον, 
Όποιος ελέγχει το παρόν, ελέγχει και το παρελθόν"
 
[Εισαγωγικό απόφθεγμα]
 
  Michael Radford, Ηνωμένο Βασίλειο, 1984
 
Περίληψη
 
Η ιστορία διαδραματίζεται στο Λονδίνο του 1984, υπό το πιο ολοκληρωτικό καθεστώς που έχει γνωρίσει ποτέ το ανθρώπινο γένος, το καθεστώς της δυστοπικής Ωκεανείας. Οι πολίτες βρίσκονται υπό εικοσιτετράωρη παρακολούθηση και η σκέψη μπορεί να θεωρηθεί έγκλημα. Ο Γουίνστον Σμιθ, οραματιζόμενος ένα "ελεύθερο" αύριο, είναι το πρόβατο που παρά την αδιάκοπη προπαγάνδα του κράτους, καταφέρνει να βγει απ' το κοπάδι χάρη στην έμφυτη ιδιότητα του ανθρώπου που ονομάζεται σκέψη και στην δύναμη της αγάπης, σε ένα καθεστώς οπού η σκέψη είναι επισήμως ποινικοποιημένη. Όταν το "έγκλημα" του αποκαλυφθεί, ξεκινά μια σειρά ανελέητων ψυχολογικών και σωματικών βασανιστηρίων, με απώτερο σκοπό να πιστέψει πως δύο και δύο μπορεί να κάνουν και πέντε, αν αυτή είναι η επιθυμία του συστήματος. 
 
Κινηματογραφική μεταφορά της τελευταίας μυθιστορηματικής εργασίας του Τζόρτζ Όργουελ, ένος βιβλίου - σταθμού του 20ού αιώνα για την πολιτική σκέψη.
 
Ανάλυση
 
Δεν είναι λίγοι, αυτοί που στον 20ό και στον 21ο αιώνα, σε έκρηξη λαϊκισμού και αριστερίστικης προπαγάνδας έχουν προσπαθήσει να "φωτογραφίσουν" το τι σημαίνει πολιτικός τρόμος για τον άνθρωπο. Φυσικά, ελάχιστοι κατάφεραν να ανταποκριθούν στον στόχο της δημιουργίας τους. Ένας από αυτούς, δίχως αμφιβολία είναι ο George Orwell και ο Michael Radford που ανέλαβε το δύσκολο έργο της κινηματογραφικής μεταφοράς. Πριν συνεχίσουμε την ανάλυση, θα ήθελα να αναφέρω προς κάθε λογής θολοκουλτουριάρη, πως είναι παγκοσμίως αναγνωρισμένο ότι το κλίμα της ταινίας και το καθεστώς το οποίο περιγράφεται είναι ξεκάθαρα Σταλινικό. 
 
Το "1984" λοιπών, είναι η ταινία η οποία έφερε στο προσκήνιο τον όρο "ο μεγάλος αδελφός". Φυσικά δεν θα μπορούσε να μην σας θυμίζει τίποτα. Ο "μεγάλος αδελφός" μπορεί σήμερα να αποτελεί έκφραση που υποδηλώνει καθεστώς παρακολούθησης, μα τα τελευταία δεκαπέντε περίπου χρόνια, από τότε που το αμερικανοσιωνιστικο λόμπι κατέβαλε επισήμως κάθε είδους ενημερωτικών - ψυχαγωγικών μέσων και κοινωνικών εφαρμογών, έχουμε δει ανθρώπους της διπλανής πόρτας να υποπέφτουν εθελοντικά στο απόλυτο στάδιο εξευτελισμού και ταπείνωσης. Κι όμως, η ταινία δεν είναι τόσο προφητική και εύστοχη λόγο του προφανούς αποτελέσματος, αλλά λόγω των κινήτρων αυτών των ανθρώπων. Οι άνθρωποι στο "1984" νιώθουν πραγματική αγάπη για τον μεγάλο αδελφό. Για αυτό, η ταινία δεν καθιστάτε σουρεαλιστική μονάχα χάρη σε ορισμένες σκηνές οπού ο πρωταγωνιστής φαντάζεται τον παράδεισο, αλλά είναι σουρεαλιστική ως προς το ψυχολογικό νόημα της, το οποίο δεν περιγράφεται άμεσα με κάποιες εικόνες. Είναι σαν να βλέπουμε ένα σύνολο ανθρώπων που γνωρίζουν πως ο κόσμος πρόκειται να καταστραφεί κυριολεκτικά, μα δεν νοιάζονται, αντιθέτως, αντί να προσπαθήσουν να το αποτρέψουν συνεχίζουν να τρώνε τις στάχτες της καθημερινότητας. Μια από τις πολλές ερμηνείες που θα μπορούσαμε να δώσουμε όσο αφορά αυτό το γεγονός, είναι πως ενδόμυχα μπορεί και να έχουν πλήρη επίγνωση του τι συμβαίνει, μα απλά αρνούνται να κοιτάξουν κατάματα την πραγματικότητα. 
 
Στην συνέχεια, έχουμε τις μονάδες που με τις πράξεις τους ή ακόμα και τις σκέψεις τους, ήρθαν σε ρήξη με τους νόμους της εν λόγο κυβέρνησης. Το κράτος δεν θα τους φυλακίσει ακριβώς, ούτε θα επιβάλει κάποια ποινή η οποία είναι ευρύτερα γνωστή, με εξαίρεση την καταναγκαστική εργασία. Θα εφαρμόσει στο αντικείμενο την πρακτική της διεξαγωγής δύο αντιφατικών σκέψεων στο μυαλό του ταυτόχρονα. Αυτό είναι μόνο η αρχή της τρέλας, και το πρώτο στάδιο της μεθόδου που μπορεί να κάνει έναν παθιασμένο πολιτικό να προβεί σε δηλώσεις μετανοίας. Αρκετοί ηγέτες το γνώριζαν αυτό, επομένος μετά την πτώση τους και πριν υποβληθούν σε ολοκληρωτική πλήση εγκεφάλου, είχαν επιλέξει να αφαιρέσουν μόνοι τους την ζωή τους, πεθαίνοντας με την Τιμή και την Αξιοπρέπεια τους. Μπορεί να είναι πραγματικά ρομαντική η ιδέα πως μπορεί να υπάρχει κάποιος στον κόσμο οπού το πνεύμα του είναι σφυρηλατημένο από ατσάλι, εδώ όμως μιλάμε για ένα ανώτερο κλιμάκιο κτηνωδίας, της ανθρώπινης κτηνωδίας. Μια αγέλη λύκων για παράδειγμα, μπορεί να ξεσκίσει τις σάρκες του καθενός από εμάς σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, χωρίς αυτό φυσικά να σημαίνει πως τα τελευταίες μας στιγμές θα απαρνηθούμε Αδέλφια και Ιδέες. Με την ίδια ευκολία όμως που τα δόντια των λύκων μπορούν να κόψουν την σάρκα μας, μπορούν και οι άνθρωποι να μας βιάσουν το μυαλό με δεκάδες απάνθρωπες μεθοδολογίες. Αν φτάσουμε σε αυτό το σημείο, δυστυχώς δεν θα υπάρχει επιστροφή. Η περιγραφή των ψυχολογικών βασανιστηρίων της ταινίας θα είναι απλά ένας τραγικός επίλογος. 
 
Σήμερα
 
Πόσο ποιο επίκαιρη θα μπορούσε να είναι μια ταινία στην οποία υπάρχει αστυνομία σκέψεων και ιδεών, την στιγμή που στην Ελλάδα του 2014 υπάρχουν πολιτικοί κρατούμενοι; Επίσης, πόσο ποιο επίκαιρη θα μπορούσε να είναι μια ταινία όπου τα πάντα παρακολουθούνται στο φανταστικό της σενάριο, την στιγμή που συζητιέται από όλες τις κυβερνήσεις του δυτικού "πολιτισμένου" κόσμου, πως όταν ένας άνθρωπος γεννιέται θα του εμφυτεύεται υποδερμικά μικροτσίπ νανοτεχνολογίας; Είναι στο χέρι μας, απλά να μην επιτρέψουμε να φτάσουμε μέχρι εκεί. Όσο σκληρό κι αν ακούγεται, τολμώ να πω, πως δεν θα ένιωθα κανέναν οίκτο για οποιονδήποτε έφτανε σε αυτό το σημείο, γιατί πολύ απλά αυτό θα σήμαινε πως ενώ είχε την ευκαιρία να κάνει κάτι για να αποτρέψει την εν λόγο κατάσταση, προτίμησε να πίνει κόκα-κόλα και να βλέπει τηλεόραση, υπό τις φτερούγες του θείου Σαμ. Εμείς, οι Έλληνες Εθνικιστές και Χρυσαυγίτες, όσο περπατάμε σε αυτή τη γη, δεν θα το επιτρέψουμε και δεν θα παραδοθούμε όποιο κι αν είναι το κόστος.
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Η Ταινιοθήκη ενός Εθνικιστή [#9]

 

Αρχείο

Επισκέπτες Συνδεδεμένοι

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 35 επισκέπτες

Επικοινωνία

Φόρμα Επικοινωνίας

email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.