Τρίτη, 25 Μαρτίου 2008

Πάντα Ασυμβίβαστοι, για πάντα Ζωντανοί

 

Ποιο μπορεί να είναι το μήνυμα της εθνεγερσίας του 1821, πέρα από την υποχρεωτική αργία, τις μεγαλοστομίες των πάσης φύσεως πολιτικάντηδων, τις κινηματογραφικές «εποποιίες» του Τζέιμς Πάρις, που κάθε χρόνο επαναλαμβάνονται στα κανάλια, πέρα από τη ρουτίνα κάποιων να υψώνουν «χατηρικά» την Γαλανόλευκη στα μπαλκόνια τους; Το Κίνημά μας έχει μάθει να μην κάνει συλλογή συμπαθειών και περιγράφει αυτό ακριβώς το οποίο πιστεύει. Πιστεύουμε λοιπόν πως αυτός ο Επαναστατικός Αγώνας, αυτή η Εθνεγερσία δεν ολοκληρώθηκε, πως η Πατρίδα μας δεν απελευθερώθηκε ποτέ στην πραγματικότητα, εδαφικά, κοινωνικά, οικονομικά, πολιτιστικά. Και αν από τον πολυετή ένοπλο αγώνα των Γενναίων μπαρουτοκαπνισμένων μαχητών με τις φουστανέλες προέκυψε ένα ακρωτηριασμένο Ελληνικό κρατίδιο, αυτό έγινε κυρίως γιατί οι Μεγάλες Δυνάμεις άλλαξαν τα σχέδιά τους στην περιοχή, προτιμώντας μια ελεγχόμενη Ελλάδα μικρού μεγέθους. Αυτό φυσικά δεν μειώνει σε τίποτα την τιτάνια προσπάθεια που έκαναν οι Έλληνες Επαναστάτες, όμως δεν μπορούμε να βολευόμαστε με ψέμματα. Αντί της «παλαϊκής συμμετοχής» υπήρχε μια μικρή πρωτοπορία Αγωνιστών που, αντιδρώντας στην ηττοπάθεια των πολλών, πήρε συγκεκριμένες επιθετικές πρωτοβουλίες για τον ένοπλο απελευθερωτικό αγώνα.
 
(...) Δύσκολη η θέση των τότε Αγωνιστών, εξίσου δύσκολη και η σημερινή θέση όλων Εκείνων των Εθνικιστών Επαναστατών που συνεχίζουν να κρατούν ψηλά το λάβαρο της Εθνικής Αντίστασης. Και αν πριν 20 και 30 χρόνια αυτό που είχαμε να αντιμετωπίσουμε ήταν απλά οι ανιστόρητες απόψεις των μαρξιστών περί ταξικού χαρακτήρα της Εθνεγερσίας, σήμερα ο αντιμετωπιζόμενος κίνδυνος είναι πολύ πιο σοβαρός, πολύ πιο ουσιαστικός. Γιατί οι απόψεις του Μαρξισμού κατέρρευσαν μαζί με τον «υπαρκτό σοσιαλισμό», ενώ το νεοφιλελεύθερο πρόσωπο του καπιταλισμού είναι πολύ πιο επικίνδυνο, καθώς το δηλητήριο το ποίο εκτοξεύει έχει πολύ ύπουλη γεύση. Το Σύστημα και οι κεφαλαιοκράτες που το στηρίζουν νοιάζονται μόνο για το κέρδος, το οποίο δεν έχει Πατρίδα και δεν γνωρίζει την παραμικρή εθνική ευαισθησία. Σ’ αυτή την αντεθνική και αντιλαϊκή καπιταλιστική δικτατορία πρέπει να αντισταθούμε. Μακριά από μικρόψυχους λογαριασμούς και συσχετισμούς δυνάμεων, ας γνωρίζουμε πως πάντοτε η Ιστορία γράφεται όχι από τις πλαδαρές πλειοψηφίες, αλλά από τις αποφασισμένες μειοψηφίες. Γράφεται από τους λίγους Εκλεκτούς, τους Αποφασισμένους να αφήσουν ένα ανεξίτηλο σημάδι στην Ιστορική διαδρομή. Εκείνους που δεν είναι οι ουραγοί της εποχής τους, αλλά οι προάγγελοι ενός Αύριο με επαναστατικό περιεχόμενο.
 
Γι’ αυτό λοιπόν και η απάντησή μας στους προδότες, τους λιγόψυχους, τους κουρασμένους, τους αδιάφορους πρέπει να είναι ακριβώς η ίδια μ’ αυτήν που ο Γέρος του Μωριά, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, έδωσε στους αντίστοιχους εξωμότες και λαπάδες της εποχής: «ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΤΣΕΚΟΥΡΙ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΥΣ!», όσο «μη πολιτικώς ορθό», όσο «αντιδημοκρατικό», όσο «φασιστικό» κι αν ακούγεται, είναι η μόνη λύση…

 

Αρχείο

Επισκέπτες Συνδεδεμένοι

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 50 επισκέπτες

Επικοινωνία

Φόρμα Επικοινωνίας

email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.