Πέμπτη, 13 Μαρτίου 2008

Μόνο οι καλύτεροι στο Κίνημά μας...

 

(...) Tο Καθεστώς, το οποίο ως εγχώριο είναι πολύ απλά μια μικρογραφία του παγκοσμίου, φιλτράρει την επαναστατικότητα της Νεολαίας σε δύο επίπεδα. Σε πρώτο επίπεδο, ο νέος καλείται να αντιμετωπίσει τις αντιδράσεις του περιβάλλοντος, οικογενειακού, μαθητικού και οποιασδήποτε άλλης μορφής, ενώ καθώς μεγαλώνει έρχεται αντιμέτωπος με έναν πολύ ύπουλο «εκβιασμό»: η μεταφορά του στον κόσμο των «μεγάλων», του δημιουργεί την ανάγκη της προσαρμογής, με απλά λόγια ούτε δουλειά βρίσκεις εύκολα γιατί δεν σε εμπιστεύονται, ούτε η κοπέλα σου θα σε παντρευτεί γιατί της δημιουργείται ανασφάλεια, οπότε χωρίς εργασία, η οποία ισούται με την επιβίωση, και χωρίς οικογένεια, η οποία είναι ο σκοπός, είσαι ένα τίποτα. Σε αυτό το πρώτο επίπεδο οι περισσότεροι λυγίζουν. Κι αρχίζουν να βλέπουν τα «θετικά» που έχει το «χρυσό κλουβί», και προσαρμόζονται. Όσοι αντέξουν, περνούν στο πλέον ύπουλο και ψυχοφθόρο κομμάτι. Το Καθεστώς έχει δημιουργήσει εσκεμμένα μια σύγχυση στον Αντικαθεστωτικό χώρο ώστε να τον περιορίζει και να τον ελέγχει με άνεση, αφού ο τελευταίος συνηθίζει να αυτοκαταστρέφεται χωρίς να αποτελεί απειλή...
 
(...) Το Σύστημα σε θέλει «εχθρό με αδυναμίες». Μας θέλουν μέτριες προσωπικότητες. Όλους.
 
«… κάθε κατάκτηση, κάθε βήμα μπροστά στη γνώση, προκύπτει από το θάρρος, από την σκληρότητα απέναντι στον εαυτό μας, από την καθαρότητα σε σχέση με τον εαυτό μας…»
 
Η εποχή των αγελών και των φανατισμένων πιστών για εμάς έχει πεθάνει από καιρό. Η ουσία δεν βρίσκεται στο να εγκωμιάζεις τον κάθε τυχάρπαστο που βρίσκεται για τον οποιοδήποτε λόγο στις τάξεις σου, η ουσία βρίσκεται στο να τον κάνεις σκεφτόμενο και συνειδητοποιημένο άνθρωπο και επαναστάτη, αφού πρώτα κάνεις αυτό με σκληρότητα στον εαυτό σου. Και η ανάγκη για συνεχή ανύψωση και βελτίωση, θα γίνει αυτοσκοπός και το όραμα του Νίτσε για τον Υπεράνθρωπο -επιτέλους!- Πραγματικότητα. Όλες οι μορφές επαναστατών και «επαναστατών» που αναφέρθηκαν νωρίτερα, δεν αισθάνονται αυτό και αυτό αποτελεί την καταδίκη τους. Οι δήθεν διανοούμενοι ανθρωπιστές, αριστεροί, δεξιοί, αναρχικοί και δεν ξέρω τι άλλο, που βλέπουν τους ανθρώπους ως αναλώσιμες μονάδες και «ευκαιρίες» εξισώνοντας τις με αστεία επιχειρήματα, είναι τελειωμένοι από καιρού. Δεν είμαστε όλοι ίσοι, δεν θέλουμε να παραμείνουμε αυτοί που είμαστε, θέλουμε να γίνουμε ισχυρότεροι.
 
Θέλουμε τους καλύτερους στο Κίνημά μας. Αυτό είναι η μόνη μας ελπίδα για την Νίκη.
 
Ευχαριστούμε την Ιστορία που μας δίδαξε ότι κάποτε υπήρξαν σπουδαίοι άντρες, ευφυείς και θαρραλέοι. Εμείς θα γίνουμε ανώτεροι από αυτούς. Ευχαριστούμε την Ιστορία που μας δίδαξε ότι τα νήματα πάντοτε τα κινούν δειλοί και χυδαίοι. Εμείς θα απαλλαχθούμε από αυτούς. Ευχαριστούμε τον σύγχρονο κόσμο που είναι τόσο απαίσιος, έτσι δεν παρασυρόμαστε από τις ψεύτικες και δήθεν χαρές τους, είμαστε Ελεύθεροι, Άντρες ενάντια στον χρόνο. Στο διάολο τα σύμβολα και τα πρότυπα, το «ένδοξο» παρελθόν κι όλα τα δευτερευούσης αξίας που μας ενισχύουν την νωχελικότητα. Ας ευχαριστήσουμε τους ανώτερους άντρες του παρελθόντος για την προσφορά τους, κι ας πατήσουμε πάνω τους φτάνοντας ακόμα πιο ψηλά, κι αυτό είναι μονόδρομος- το μεγαλύτερο λάθος είναι να παραμείνουμε από κάτω απλώς εγκωμιάζοντας το έργο τους. Εμπρός, πάντα εμπρός…
 
«…σηκώστε το κεφάλι! Ορθοί στην κορυφή του κόσμου, εμείς, για μια φορά ακόμα, εξαπολύουμε την πρόκλησή μας προς τα αστέρια!…»
 
Θέλει να κρατάς το μέτρο. Να γνωρίζεις τα προτερήματα και μειονεκτήματά σου και να τα εκμεταλλεύεσαι στο έπακρο. Θέλει να είσαι Οδυσσέας. Άριστος και θαρραλέος στην μάχη, αλλά και ικανός την στιγμή που έχει χαθεί κάθε ελπίδα να εμπνευστείς έναν Δούρειο Ίππο. Άξιος να λυτρώσεις έναν ταλαιπωρημένο λαό Ελλήνων και να δώσεις την Διέξοδο. Άξιος να σε υμνήσει ο Όμηρος με ένα ακόμα μεγάλο του έπος. Άξιος να επιστρέψεις τελικά στο προορισμό σου, δοξασμένος, έχοντας ζήσει «…στιγμές και συναισθήματα τα οποία να ξεφεύγουν από το συνηθισμένο…». Άξιος να αντιμετωπίσεις με επιτυχία, παρότι γέρος και ταλαιπωρημένος, τους νέους μνηστήρες που λεηλατούν επί χρόνια το ίδιο σου το σπίτι. Όχι, ο Οδυσσέας δεν ήταν απλά πολυμήχανος, πονηρός αν θέλετε. Έξυπνος, δυνατός, ιδεαλιστής, ρομαντικός, θαρραλέος, πονηρός, ευέλικτος κι οτιδήποτε άλλο έπρεπε, την στιγμή που έπρεπε. Ήταν αυτός που μπορούσε να επιβιώσει, κι όχι σαν συμβιβασμένος δούλος Ραγιάς που σκύβει ταπεινά το κεφάλι και απλά προσεύχεται να μην του το κόψουν, ούτε σαν πονηρός διαπλεκόμενος έμπορας Εβραίος, που με τα τεχνάσματά του καταφέρνει να γεμίζει το σάπιο του στομάχι και να διευρύνει την περιουσία του. Επιβίωσε σαν Έλληνας Ήρωας. Έδωσε την λύση στους Συμπατριώτες του, την έμπνευση στον Όμηρο. Έζησε, χάρηκε, πόνεσε, γεύτηκε την ζωή, και τελικά νίκησε.
Ζήτω η Νίκη.

 

Αρχείο

Επισκέπτες Συνδεδεμένοι

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 61 επισκέπτες

Επικοινωνία

Φόρμα Επικοινωνίας

email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.