Παρασκευή, 28 Μαρτίου 2014

Ο σκοπός μας πάνω απ’τον εγωισμό μας.

"Ο εγωισμός, είναι το είδος της αγάπης το οποίο δικαίως δυσφημίστηκε, γιατί δεν είναι η αγάπη προς τον εαυτό μας, αλλά ένα πάθος αχαλίνωτο από τον εαυτό μας, πάθος ολέθριο το οποίο παρασύρει το φιλάργυρο προς το χρήμα και όλους τους ανθρώπους προς το αντικείμενο των επιθυμιών τους."  [Αριστοτέλης]

  Βρισκόμαστε στην αρχή του τέλους. Τίποτα δεν είναι το ίδιο με χτες, οι ημέρες που εχθρός βρισκόταν προ των πυλών και είχαμε ένα χρονικό περιθώριο ώστε να οργανωθούμε για να τον πολεμήσουμε τελείωσαν. Οι πύλες έσπασαν, ο εχθρός είναι μέσα, το πρώτο αίμα χύθηκε. Παρόλαυτα, ξέρουμε πόσο αδύναμος είναι. Το μόνο που έχουμε να κάνουμε για να αμυνθούμε επιτυχός, είναι να σφυριλατίσουμε τις ψυχές μας διά πυρός και σιδήρου μέχρι την τελική νίκη. Αυτός είναι άλλωστε ο λόγος που παρά τον αριθμητικά και τεχνολογικά άνισο αυτό πόλεμο κρατάμε ακόμα ορθό το λάβαρο του εθνικισμού αγέρωχοι και αδιάφθαρτοι. Σίγουρα όλοι έχουμε δει σε ιδεολογικά κείμενα περί της θεωρίας του εθνικισμού ή ακόμα σε ομιλίες συναγωνιστών πως τα μεγαλύτερα εμπόδια που καλούμαστε να προσπεράσουμε είναι τα φυσικά και πνευματικά μας όρια, οι προσωπικές επιθυμίες και ο εγωισμός μας και τέλος ο φόβος στην σκιά του θανάτου ή του κάγκελου. Ξεπερνώντας αυτά τα εμπόδια, αυτομάτως κερδίσουμε υπέρτατες τιμές από την ίδια την φύση και την εξελικτική πορεία των πραγμάτων και δεν διστάζω καθόλου να πω πως αυτό είναι ένα πράγμα που μας καθιστά ανώτερα όντα. Ναι, Ανώτερα, και για όσους πουλάνε δήθεν ανθρωπιστικά φούμαρα περί ισότητας και δικαιωμάτων, ας μάθουν πως αυτά τα προνόμια κερδίζονται με έργα. Έργα, μέσα απ' τα οποία κρινόμαστε όπως είναι φυσικό από την πρώτη μας ανάσα ως την τελευταία. Όχι βεβαίως απ' τους ψευτοδικαστές τους και τα πάνελς τους, αλλά απ' τον Θεό των Ελλήνων και την Ιστορία. Επιστρέφοντας στο κύριο θέμα, σε αυτό το κείμενο, σύμφωνα με τον τίτλο θέλω να εστιάσω στην δηλητηριώδη έννοια του εγωισμού μέσα στις ζωές μας.

  Είναι πολύ ειδυλλιακή μια μελλοντική εικόνα του καθενός από εμάς με μία όμορφη οικογένεια, μία καρποφόρα δουλειά και μια σπουδαία κοινωνική κατάρτιση. Η εικόνα μιας μακρινής Κυριακής που θα τρώμε όλοι μαζί με γονείς και φίλους βιώνοντας την αστική ευτυχία σε όλο της το μεγαλείο, όπως βλέπουμε στις διαφημίσεις μπισκότων. Κάπου εδώ θέλω να θέσω ένα ερώτημα ρητορικής φύσεως. Ποιος δεν έπιασε ποτέ τον εαυτό του να αναρωτιέται, ποια μπορεί να είναι αυτή η αόρατη δύναμη που καθοδηγεί τα βήματα των ψυχών μας σε αυτόν τον στρωμένο από αγκάθια δρόμο; Δεν έχουμε ζωές; Δεν έχουμε την ελεύθερη βούληση να θέτουμε οι ίδιοι κάποιες προτεραιότητες για τους εαυτούς μας; Τελικά είμαστε ευλογημένοι ή καταραμένοι; Αναλύοντας την κάθε φάση όσο πιο αντικειμενικά και ορθολογιστικά γίνεται, καταλήγουμε στο ίδιο συμπέρασμα. Είναι απλά η επιλογή μας. Δεν καθοδηγούμαστε από "παραφυσικά" μέσα και βεβαίως έχουμε την σοφία ώστε να διακρίνουμε πως η ευτυχία δεν βρίσκεται στα προπαρασκευασμένα - ψεύτικα μοντέλα που μας πλασάρουν. Όσο για τις προτεραιότητες μας, είναι και πάλι επιλογή μας να θέτουμε ως νούμερο ένα τον αγώνα και μόνο τον αγώνα. Θα συνεχίσουμε να χαρίζουμε την νιότη μας, με όλη μας την χαρά και την προθυμία μέχρι η σημαία μας να κυματίσει στο ύψος που της αρμόζει, προς την δικαίωση των νεκρών και την μελλοντική ελευθερία των αγέννητων. Ξεκινήσαμε για να νικήσουμε ή να καταστραφούμε για πάντα. Όσοι ξεκίνησαν πριν από εμάς, γνώριζαν καλά πως μπορεί και να βαδίζουν προς τον όλεθρο. Δεν μας ενδιαφέρει, γι' αυτό γεννηθήκαμε. Ακολουθάμε τα φώτα τους χωρίς δισταγμό, με στρατιωτική πειθαρχία και συνέπεια, χωρίς να κάνουμε ποτέ πίσω ή να σκύβουμε το κεφάλι σε κανέναν. Αυτό από μόνο του αποτελεί ζωντανή απόδειξη πως είμαστε οι μοναδικοί αφέντες των εαυτών μας χωρίς τους εγωισμούς που μας επιβάλει η κοινωνία του υλισμού και της διαφθοράς.  

  Συνοψίζοντας, είμαστε κάτι παραπάνω από απλά περήφανοι για τον δρόμο που έχουμε πάρει. Δεν βαφτιζόμαστε μόνοι μας ήρωες, αν αξίζουμε αυτή την τιμή θα το κρίνει η ιστορία όπως αναφέρω και παραπάνω. Ξέρουμε πως μέχρι το τέλος της εκδρομής μας, το μέγιστο κατόρθωμα που μπορούμε να κάνουμε, είναι να αγγίξουμε μια τρίχα από τα μαλλιά κάποιου εκ των τριακοσίων του Λεωνίδα για παράδειγμα. Όχι να τον φτάσουμε όμως. Μπορούμε μόνο με όλη την δύναμη των Ελληνικών ψυχών μας να παραμερίσουμε ό,τι δεν μας χρειάζεται (από ύλη και σκέψεις) και να συνεχίσουμε να στεκόμαστε ακλόνητοι ιππότες στις φάλαγγες των τάξεων μας αφιερώνοντας μέχρι τέλους σώμα και πνεύμα στον Σκοπό, στον Έναν Σκοπό, στον Μεγάλο Σκοπό.

ΤΙΜΗ ΜΑΣ Η ΠΙΣΤΗ!

 

Αρχείο

Επισκέπτες Συνδεδεμένοι

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 47 επισκέπτες

Επικοινωνία

Φόρμα Επικοινωνίας

email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.