Παρασκευή, 28 Μαρτίου 2014

Η μάχη των Πλαταιών, η Ελληνική πολεμική μηχανή αναδεικνύει τις αρετές της

 Μετά την μεγάλη νίκη που επιτεύχθηκε από τις Ελληνικές ναυτικές δυνάμεις στη Σαλαμίνα όπου τα όνειρα του Ξέρξη βρέθηκαν καταποντισμένα στον πάτο του Αιγαίου, ο Πέρσης βασιλιάς απογοητευμένος πήρε τον δρόμο της επιστροφής αφήνοντας πίσω τον γαμπρό του Μαρδόνιο με μια μεγάλη δύναμη 300.000 ανδρών να υποτάξει την Ελλάδα.

  Ο Μαρδόνιος προσπαθεί να δελεάσει τους Αθηναίους και να διασπάσει την ενότητα των Ελλήνων αφού προσπάθησε να τους πείσει να δεχτούν ειρήνη, αλλά οι τελευταίοι, αφού εξασφάλισαν την βοήθεια των Σπαρτιατών, αρνήθηκαν. Οι Σπαρτιάτες όμως γιόρταζαν τα Υακίνθια και άργησαν να δώσουν απάντηση. Ευτυχώς, ο Τεγεάτης Χίλεος έπεισε τους Σπαρτιάτες να στείλουν στρατό, αφού τόνισε τα αποτελέσματα που θα είχε η παράδοση της Αθήνας στους Μήδους. Με τα καινούργια δεδομένα ο Μαρδόνιος πληροφορείται την πανστρατιά από τους Έλληνες της Πελοποννήσου και αφού καταστρέφει εκ νέου την Αθήνα και υποχωρεί στη Θήβα όπου και στρατοπεδεύει στη βόρεια ακτή του Ασωπού ποταμού. Από εκεί σκοπεύει να τραβήξει τους Έλληνες με τέχνασμα σε ανοιχτό χώρο ώστε να εκμεταλλευτεί το ισχυρό ιππικό του.

  Την ίδια στιγμή μια πανίσχυρη στρατιά που αποτελείται από τον ανθό της Ελλάδος βαδίζει με σκοπό τον αφανισμό των Μήδων. Οι ακαταμάχητοι Σπαρτιάτες με 5.000 οπλίτες και 35.000 ψιλούς αναμένουν τους 1.500 Τεγεάτες, 5000 Κορίνθιους, 300 Ποτιδαιάτες, 600 Αρκάδες, 3000 Σικυώνιους, 800 από Επίδαυρο, 600 Ερετριείς, 300 Ερμιονείς, 400 Χαλκιδείς, 500 Αμβρακιώτες, 800 από Λευκάδα, 1000 Φλιάσιους, 1000 Τροιζήνιους, 500 Αιγινίτες και 200 Παλλείς. 

  Μετά από μια μικρή καθυστέρηση ενώνονται με 8.000 Αθηναίους και 600 εξόριστους Πλαταιείς στην Ελευσίνα. Η Ελληνική στρατιά πλέον αποτελείται από τον πρωτοφανή για τα Ελληνικά δεδομένα αριθμό των 110.000 ανδρών εκ των οποίων οι 40.000 βαριά οπλισμένοι. Ακόμα και έτσι όμως ο εχθρός υπερτερεί σε αναλογία 3 προς 1. Από την Ελευσίνα ο Παυσανίας περνώντας στη Βοιωτία είδε τον περσικό στρατό να έχει παραταχθεί στον Ασωπό ποταμό προτίμησε να στρατοπεδεύσει στους πρόποδες του βουνού αντιλαμβανόμενος την παγίδα που ήθελε να στήσει ο Μαρδόνιος. Τότε ο Πέρσης στρατηγός αποφάσισε να επιτεθεί στους Έλληνες με το άριστο ιππικό του και το οδηγούσε ένας από τους καλύτερους Πέρσες αξιωματικούς, ο Μασίστιος. Οι Μεγαρείς δέχθηκαν την επίθεση από λιγοστές χιλιάδες ιππέων και αφού πιέστηκαν ζήτησαν και έλαβαν βοήθεια από 300 Αθηναίους με αρχηγό τον Ολυμπιόδωρο και απέκρουσαν τον εχθρό σκοτώνοντας μάλιστα και τον Μασίστιο. Βλέποντας αυτή την εξέλιξη ο Παυσανίας κατέβηκε από την ορεινή θέση σε χαμηλότερο χώρο αποφεύγοντας όμως την πεδιάδα και στρατοπέδευσε στις Πλαταιές. Έτσι παρέμεναν οι αντίπαλοι στρατοί για δέκα μέρες. Η αναμονή κρατούσε τα νεύρα των αντιπάλων σε τεντωμένο σχοινί. Ο ένας περίμενε την επίθεση του άλλου χωρίς να γίνεται τίποτα. Ο Παυσανίας με τον στρατό του να πάσχει από τροφές και έλλειψη νερού από επιδρομές των αντιπάλων διέταξε να υποχωρήσουν βόρεια της πόλης των Πλαταιών στη θέση Νήσο και εκεί να επιτεθεί η μισή ελληνική δύναμη ώστε να ανοίξει το πέρασμα του Κιθαιρώνα για να μπορούν να εφοδιάζονται. Με το που έπεσε η νύχτα άρχισε η μετακίνηση της ελληνικής παράταξης. Ξεκινούν οι Κορίνθιοι και οι Μεγαρείς που αποτελούσαν το κέντρο αντί όμως να πάνε στην Νήσο στρατοπέδευσαν στις Πλαταιές. Ο Παυσανίας ήσυχος ότι το κέντρο της παράταξης του έφτασε στο σημείο που είχε υποδείξει διέταξε την δεξιά πτέρυγα δηλαδή τους Λακεδαιμονίους και τους Τεγεάτες να ακολουθήσουν ενώ ταυτόχρονα άρχισαν να κινούνται και οι Αθηναίοι από άλλο όμως δρόμο. Ενθουσιασμένος ο Μαρδόνιος άρχισε να χλευάζει τους Λακεδαιμόνιους ότι φοβήθηκαν και οπισθοχώρησαν και πίστεψε ότι πλέον η νίκη ήταν δική του. Αμέσως διέταξε να περάσει ο στρατός τον ποταμό.

   Έτσι λοιπόν το σύνολο του Περσικού στρατού κατέπεσε με ορμή πάνω στους Τεγεάτες και τους Σπαρτιάτες οι οποίοι ζήτησαν βοήθεια από τους Αθηναίους αλλά αυτό ήταν αδύνατο καθώς δεχόντουσαν μεγάλη πίεση από τους Θηβαίους που είχαν ‘μηδίσει’ και βρίσκονταν στο πλευρό των εχθρών. Με ένα φοβερό καταιγισμό βελών οι Έλληνες του Παυσανία καθηλώνονται και η αγωνία αρχίζει να φωλιάζει στις ψυχές των Ελλήνων. Οι απώλειες αρχίζουν να γίνονται πλέον εμφανείς. Αποφασισμένοι οι Τεγεάτες με αστείρευτη γενναιότητα πέφτουν πάνω στις εχθρικές γραμμές. Έκπληκτοι οι Πέρσες αιφνιδιάζονται. Τότε μπαίνει σε λειτουργία η μεγαλύτερη πολεμική μηχανή που γνώρισε ο κόσμος. Οι Σπαρτιάτες με άψογο σχηματισμό και πειθαρχία σφυρηλατημένα στην πολύχρονη εκπαίδευση επιτίθενται. Το πρόχειρο τείχος των Περσών σπάει και αρχίζει μια απερίγραπτη σφαγή. Παρά την γενναιότητα των Μήδων ο ανώτερος οπλισμός και εκπαίδευση κάνουν την διαφορά. Οι εχθροί της Ελλάδος έχουν κατακλυσθεί πλέον από πανικό και απλά σφαγιάζονται πολεμώντας με την δύναμη της απόγνωσης. Ο ίδιος ο Μαρδόνιος διέπρεπε επικεφαλής των 1.000 σωματοφυλάκων του μέχρι που σκοτώθηκε από τον Σπαρτιάτη Αείμνηστο (πιθανότατα από πέτρα)και τότε οι Πέρσες άρχισαν να στρέφουν τα νώτα περνώντας τον Ασωπό κατευθυνόμενοι στο οχυρωμένο περσικό στρατόπεδο όπου βλέποντας οι υπόλοιποι Ασιάτες τους Πέρσες να νικιούνται εγκατέλειψαν και αυτοί το πεδίο της μάχης. Στην αριστερή πλευρά οι Αθηναίοι πολέμησαν τους Βοιωτούς οι οποίοι αφού έχασαν 300 οπλίτες αποσύρθηκαν στην περιτοιχισμένη πόλη της Θήβας. Ο Αρτάβαζος με 40.000 άνδρες έντρομος υποχωρεί. Οι υπόλοιποι Έλληνες του κέντρου που είχαν βρεθεί σε λάθος σημείο το προηγούμενο βράδυ αφού έμαθαν για την μάχη όρμησαν άτακτα μπροστά και υπέστησαν απώλειες από το ιππικό των Θηβαίων χάνοντας 600 άνδρες. Ήταν όμως αργά για να αλλάξει η έκβαση της μάχης. Οι Λακεδαιμόνιοι ως πραγματικοί γιοί του πολέμου δεν σταμάτησαν αλλά συνέχισαν να καταδιώκουν τον εχθρό φτάνοντας στο οχυρωμένο στρατόπεδο όπου είχαν καταφύγει οι Πέρσες και η φρενίτιδα που τους είχε καταλάβει έφερε ως αποτέλεσμα να μείνει κανείς ζωντανός. Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι με την πτώση του στρατοπέδου οι Έλληνες διέπραξαν τέτοια σφαγή ώστε αν εξαιρεθούν οι 40.000 του Αρτάβαζου από τις 260.000 του περσικού στρατού απέμειναν μόνο 3.000 άνδρες αριθμός μάλλον υπερβολικός. Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι έπεσαν 1360 Έλληνες. Οι νεκροί κηδεύτηκαν κοντά στις πύλες των Πλαταιών σε χωριστούς τάφους κάθε πόλης, μόνο οι Λακεδαιμόνιοι έφτιαξαν 3 ξεχωριστούς τάφους έναν για όσους διέπρεψαν στην μάχη έναν για τους υπόλοιπους Σπαρτιάτες και έναν για τους είλωτες. 

 Πλέον οι Έλληνες θα πολεμούσαν τους Πέρσες όχι για να αμυνθούν αλλά για να ανακαταλάβουν τα εδάφη που έχασαν σε Θράκη, Ιωνία και Κύπρο γράφοντας νέες λαμπρές σελίδες στην ένδοξη Ιστορία μας.

 

 

Αρχείο

Επισκέπτες Συνδεδεμένοι

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 48 επισκέπτες

Επικοινωνία

Φόρμα Επικοινωνίας

email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.