Παρασκευή, 06 Σεπτεμβρίου 2013

Μαρτύρων Αίμα [#5]

Αχυρώνας Λιοπετρίου

Ο δρόμος της Λευτεριάς είναι δύσβατος, στρωμένος με αγκάθια, και περιβάλλεται από τα νέφη του πολέμου και του πόνου. Η Λευτεριά κερδίζεται λοιπόν μόνο με το Αίμα και εκείνο το πρωινό, πριν ανατείλει ακόμα η δεύτερη μέρα του Σεπτεμβρίου, έτους 1958, στην σκλαβωμένη Κύπρο, τέσσερις νέοι απέδειξαν περίτρανα πως γνωρίζουν να βαδίσουν σε αυτό το δρόμο. Απέδειξαν πως η Ελληνική Ψυχή ζει ακόμα στην Κύπρο, πως η Ένωση με την Μάνα Ελλάδα είναι αυτοσκοπός σε όλη τους τη ζωή. Και πάνω από όλα απέδειξαν πως τα Ελληνικά Όπλα δεν σταματούν να ηχούν άμα δε ξεψυχήσει το κορμί και γίνει πια ένα με τη Γη των Προγόνων τους. Οι Έλληνες δε παραδίδονται άμα δε βυθιστεί πια το κορμί τους σε ένα λουτρό Αίματος, κι από αυτό να ξεδιψάσουν οι μύριοι Νεκροί του Έθνους και να καλοδεχτούν στο κόσμο τους τους νέους Ήρωες!

Προσκλητήριο Νεκρών:

Ανδρέας Κάρυος

Αφού πρωτοστάτησε προ του Αγώνος σε όλες τις εθνικές κινήσεις, εντάσσεται στην Οργάνωση, και αναλαμβάνει την διοργάνωση του στο χωριό του, Αυγόρου. Ανήμερα της ενάρξεως του Αγώνα, λαμβάνει μέρος στη προσπάθεια αποκοπής ηλεκτρικών καλωδίων, που του προκαλεί πολλαπλά εγκαύματα. Τιμή σε όποιον στο μέλλον θα φέρει τέτοιο τραύμα- ενθύμιο πολέμου στο σώμα του! Συλλαμβάνεται αρκετές φορές και βιώνει το απάνθρωπο πρόσωπο της Βρετανικής Αυτοκρατορίας μέσα στις φυλακές. Μένει έγκλειστος για περισσότερο από ένα χρόνο στα κρατητήρια Πύλας, αλλά δραπετεύει 12 Μαρτίου 1958 συνεχίζοντας τη μαχητική δράση του. Τα λόγια του ας αντηχούν ακόμα: "Την Κύπρο μας, το νησί με τον μακραίωνα πολιτισμό, το αγαπώ, γι' αυτό πάλλει η καρδιά μου και στους βωμούς του θα προσφέρω κι αυτή τη ζωή μου, αν χρειαστεί".

Ηλίας Παπακυριακού

Γίνεται μέλος της ΕΟΚΑ ως μαθητής ακόμα της Ε’ Γυμνασίου, αλλά αναπτύσσει πολυδιάστατη δράση, συμμετέχοντας σε ομάδες κρούσεως, βομβιστικές επιθέσεις και θέσεις διοίκησης του Αγώνα. Αξιοσημείωτα παραδείγματα της δράσης του η κλοπή αυτόματων όπλων από Γάλλους οπλίτες που είχαν στρατοπεδεύσει στην Κύπρο για την επίθεση στο Σουέζ, και η αντιμετώπιση μέσω πολιτοφυλακών των (πανταχού παρών αλλά ποτέ υπαίτιων) τούρκων, που ενοχλούσαν τους πολίτες της περιοχής. Κτυπήθηκε σε εμπλοκή με άγγλους 31 Ιουλίου 1958,  τραυματισμένος όμως διέφυγε, συνεχίζοντας ακάθεκτος τον Αγώνα και ατενίζοντας την Ένωση.

Φώτης Πίττας

Ο Ήρωας-δάσκαλος της οργάνωσης, ο οποίος ανέλαβε σημαντικό έργο στο μαχητικό, στο οργανωτικό και φυσικά στο διαφωτιστικό τομέα. Πραγματικός δάσκαλος, δίδασκε στα Ελληνόπουλα την Γλώσσα και την Ιστορία τους, την Ελληνικότητα της Κύπρου και τη μακραίωνη καταγωγή του Έθνους μας, και προσπαθούσε να τους μεταφέρει τα αγνά αισθήματα φιλοπατρίας που του διακατείχαν. Οι κατακτητές τον συλλαμβάνουν στις αρχές του ’57, βασανίζοντας τον επί 20 ημέρες, και ο ήρωας καταγράφει τις ώρες αυτές του Πόνου στο ημερολόγιο που κρατούσε κρυφά. Δραπετεύει μαζί με τον Κάρυο και άλλους συναγωνιστές του στις 12 Μαρτίου του επόμενου έτους. Η επιστροφή του στο αντάρτικο σηματοδότησε μια νέα περίοδο στον Αγώνα, ανάκαμψης του φρονήματος και πλούσιας δράσης, προκαλώντας μεγάλες απώλειες στον εχθρό, σε τέτοιο βαθμό ώστε για να αποκόψουν την ‘Πορεία προς τη Νίκη’ οι κατακτητές επέβαλλαν κατ’ οίκον περιορισμό για αρκετές φορές στους επόμενους μήνες.

Χρίστος Σαμάρας

Φιλομαθής και θρησκευόμενος, μελετούσε θρησκευτικά βιβλία, Ελληνική ιστορία και έμαθε βυζαντινή μουσική. Υπήρξε ιδρυτής της ΟΧΕΝ Λιοπετρίου (από όπου και καταγόταν) και πρωτοστάτης του ορθόδοξου και εθνικού κινήματος της περιοχής του. Από τον Ιανουάριο του 1955 ασχολείται με τη στρατολόγηση νέων μελών, και το σπίτι του γίνεται συχνά και ο χώρος στον οποίο δίνεται ο όρκος. Από τη πρώτη μέρα έναρξης του Αγώνα, την θρυλική 1η Απριλίου, λαμβάνει μέρος στις επιθέσεις στη Δεκέλεια, κηρύσσεται καταζητούμενος επ’ αμοιβή 5.000 λιρών και συνεχίζει αγώνα στα βούνα, έχοντας υπόψη του και μόνο να γίνει η Κύπρος ελεύθερη και ελληνική.

 

Το ιστορικό της Μάχης

Για τις ανάγκες εκπαιδεύσεως μελών της ΕΟΚΑ στις ενέδρες, οι τέσσερις αγωνιστές μεταβαίνουν στο Λιοπέτρι το βράδυ της 30ης Αυγούστου. Στρατιωτικά οχήματα φθάνουν στη περιοχή αργά τη νύχτα, και οι αγωνιστές επιχειρούν την απομάκρυνση τους . Η πρώτη φορά αποτυγχάνει γιατί συναντούν στρατιώτες, ενώ επιχειρούν και δεύτερη χρησιμοποιώντας αυτοκίνητο, συγκρούονται όμως πάλι με άγγλους και ανταλλάσσουν πυροβολισμούς. Αναγκάζονται να επιστρέψουν στο Λιοπέτρι, και να καταφύγουν στον αχυρώνα του Παναγιώτη Καλλή, τον φτωχικό αυτό αχυρώνα που έμελε να γίνει το νέο ‘Χάνι της Γραβιάς’, εκεί όπου αναστήθηκε όλη η λεβεντιά της Ελλάδος για λίγες μόνο ώρες.

Την επομένη όλοι οι κάτοικοι συγκεντρώθηκαν και ανακρίθηκαν. Αν και ο αχυρώνας είχε ερευνηθεί, κατόπιν προδοσίας οι άγγλοι μεταβαίνουν πάλι εκεί, περικυκλώνουν τον αχυρώνα και ζητούν από τον Παναγιώτη Καλλή να δηλώσει τη θέση των αγωνιστών, ο οποίος, όπως και η οικογένεια του δεν αποκάλυψαν οποιαδήποτε πληροφορία, παρά τα φρικτά βασανιστήρια των εγγλέζων. Οι αγωνιστές δεν απάντησαν στο κάλεσμα του εχθρού να παραδοθούν.

2η Σεπτεμβρίου άγγλοι στρατιώτες είχαν πάλι φτάσει στο αχυρώνα. Αυτή τη φορά οι αγωνιστές πυροβολούν. Ξεκινά μια μάχη άνιση, μια μάχη επική, σαν την αρχαία μάχη που έδιναν οι Θεοί με τους τιτάνες, σαν λίγοι Λακεδαιμόνιοι που προστατεύουν τις Θερμοπύλες και την Τιμή όλης της Ελλάδος.

"Είναι πολύ δύσκολο εις εμέ να ξεχωρίσω μεταξύ των τεσσάρων αυτών παλικαριών ποιός ήταν ο γενναίος των γενναίων , διότι και οι τέσσαρες συνηγωνίσθησαν την στιγμή εκείνην ποιός θα πέθαινε γενναιότερον". Αυτά ήταν τα λόγια του Στρατηγού Διγενή για τους τέσσερις αγωνιστές.

Οι άγγλοι που ήταν ήδη κατά πολύ περισσότεροι ζητούν ενισχύσεις. Ένας από τους αγωνιστές επιχειρεί έξοδο πυροβολώντας, όμως δολοφονείται. Η ανταλλαγή πυρών συνεχίζεται, και ενώ ο εχθρός χάνει δυο δικούς του, είναι πολυάριθμος (μα ολιγόψυχος), και καταφέρνουν τα πυρά να πλήξουν δεύτερο αγωνιστή μες τον αχυρώνα. Οι άνανδροι επιχειρούν να εξοντώσουν τους αγωνιστές βάζοντας φωτιά στο οχυρό τους. Οι δυο εναπομείναντες αγωνιστές επιχειρούν μια ηρωικότατη έξοδο, η οποία όμως είναι μάταια αφού μπροστά τους έχουν ένα ολόκληρο στρατό. Με όλη τους τη γενναιότητα ορμούν έξω, και εκεί η Μάνα Γή τους δέχεται στην αγκαλιά της. Σκοτείνιασε τότε ο ουρανός, και έκλαψε. Μα η θυσία τους φώτισε τον απανταχού ελληνισμό. Οι τέσσερις ήρωες του αχυρώνα Λιοπετρίου έγιναν ολοκαύτωμα, πραγματικό ολοκαύτωμα, υπηρετώντας μια Μεγάλη Ιδέα. Η Ιδέα αυτή δε πέθανε όμως, όπως και αυτοί παραμένουν αθάνατοι και ακόμα ακούγονται τα πυρά τους σε κάθε γωνιά της Μαρτυρικής μας Γης. Το Αίμα τους κυλάει ακόμα ζεστό, μες τις δικές μας φλέβες, και μας καλεί σε Αγώνα για μια Κύπρο Ελεύθερη και Ελληνική, στο χνάρια ενός ηρωικού τρόπου ζωής! Όταν ξεπεράσουμε το πόνο, τα ανθρώπινα όρια μας, τότε μόνο θα μπορέσουμε να βαδίσουμε στα βήματα των Ηρώων. Εκείνη τη μέρα λοιπόν Κάρυος, Παπακυριακού, Πίττας, Σαμάρας, μας το απέδειξαν, μας απέδειξαν πως ο δρόμος της Λευτεριάς έχει τέλος την αθανασία και είναι πλέον στρωμένος με τις δάφνες της Νίκης. Κι ο δρόμος αυτός είναι μόνο ο Αγώνας!

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: Μαρτύρων Αίμα [#4] »

 

Αρχείο

Επισκέπτες Συνδεδεμένοι

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 93 επισκέπτες

Επικοινωνία

Φόρμα Επικοινωνίας

email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.