Πέμπτη, 10 Ιανουαρίου 2019

Τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι [#108]

Β’ Μέρος       

Η μάχη της Μαντίνειας.

Το επόμενο έτος ο Επαμεινώνδας εκστράτευσε για δεύτερη φορά στην Πελοπόννησο, αλλά οι Σπαρτιάτες, παρόλο που ήταν προετοιμασμένοι και περίμεναν την άφιξη τους μαζί με τους συμμάχους τους, δεν κατάφεραν να ανακόψουν την πορεία του. Τελικά, ο Διονύσιος, ο τύραννος των Συρακουσών, έστειλε προς βοήθεια των συμμάχων του μια δύναμη αποτελούμενη από δυο χιλιάδες Κέλτες και Ίβηρες μισθοφόρους, με την θέα αυτής της «παράξενης» δύναμης να πείθει μάλλον τον Επαμεινώνδα να επιστρέψει στην βάση του. Εντούτοις, οι Αρκάδες φαινόταν σταδιακά να αναπτύσσουν μια μεγάλη και επίφοβη στρατιωτική δύναμη.

Εν συνεχεία, περί το 369 π.Χ., η Σπάρτη έλαβε την απόφαση να εκστρατεύσει εναντίον των Αρκάδων, ενισχυμένη από τον Διονύσιο με ένα δεύτερο εκστρατευτικό σώμα. Ωστόσο, η εκστρατεία τους διεκόπη ξαφνικά, καθώς οι δυνάμεις του Διονύσου έπρεπε να επιστρέψουν στην Σικελία. Τότε οι Αρκάδες επιχείρησαν να τους παιδεύσουν στα βουνά, αλλά ο Αρχίδαμος κάλυψε τα νώτα των αποχωρούντων συμμάχων, καταφέρνοντας με τον τρόπο αυτό να επικρατήσει στην μάχη, δίχως να θρηνήσει ούτε έναν νεκρό Σπαρτιάτη.

Η Θήβα από την πλευρά της, προκειμένου να περιορίσει την φιλοδοξία των Αρκάδων για περαιτέρω ισχυροποίηση στην Πελοπόννησο, έστειλε τον Πελοπίδα στην Περσία, όπου ο Πέρσης βασιλιάς επικύρωσε την αυτονομία της Μεσσηνίας και της Αμφίπολης, ενώ η Τριφυλία θα ανήκε στο μέλλον στην Ήλιδα και όχι στους Αρκάδες, οι οποίοι την διεκδικούσαν. Το γεγονός αυτό είχε σαν αποτέλεσμα οι σχέσεις της Θήβας με τους Αρκάδες να ενταθούν. Έτσι, οι Αρκάδες ως απάντηση σύνηψαν συμφωνία με την Αθήνα, η οποία διατηρούσε την συμμαχία της με την Σπάρτη, όπως και η Αρκαδία με την Θήβα.

Ωστόσο, παρά την απόφαση του Πέρση βασιλιά, οι συνοριακές διαφορές την Αρκαδίας με την Ήλιδα δεν έληξαν, αντιθέτως εντάθηκαν ακόμη περισσότερο, ενώ οι Αρκάδες εισέβαλλαν στην Ήλιδα, καταλαμβάνοντας την Ολυμπία. Στο σημείο αυτό αξίζει να αναφερθεί ότι σύμφωνα με ιστορικές πηγές,  οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 364 π.Χ. διοργανώθηκαν από τους Πισάτες, αιώνιους αντιπάλους της Ήλιδας, οι οποίοι ήταν σύμμαχοι με τους Αρκάδες. Επειδή, όμως, το Κοινό των Παναρκάδων αποτελείτο στην ουσία από πτωχές πόλεις, έφτασε κάποια στιγμή που δεν μπορούσαν να συνεισφέρουν την αμοιβή του μισθοφορικού στρατού των επαρίτων, οπότε οικειοποιήθηκαν τους θησαυρούς του ιερού. Το γεγονός αυτό, όπως ήταν φυσικό, προκάλεσε την έντονη διαμαρτυρία των περισσότερων πόλεων του Κοινού, οπότε οι Μαντινείς κατέβαλλαν το ποσό που τους αντιστοιχούσε.

Έπειτα από δυο περίπου έτη, οι Αρκάδες και οι Ηλείοι προέβησαν στην σύναψη ειρήνης, μέσω της οποίας αναγνωρίζονταν τα δικαιώματα των τελευταίων στην περιοχή της Ολυμπίας. Φυσικά η Θήβα δεν έμεινε ικανοποιημένη από την εξέλιξη αυτή, λόγω του φόβου της για μια επικείμενη συμμαχία των Αρκάδων με τους Σπαρτιάτες. Ακολούθως, μεγάλες εντάσεις δημιουργήθηκαν εξαιτίας της σύλληψης και κατόπιν της απελευθέρωσης μελών της αντιθηβαϊκής μερίδας στην Τεγέα, από τον Θηβαίο αρμοστή.

 

Αρχείο

Επισκέπτες Συνδεδεμένοι

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 273 επισκέπτες

Επικοινωνία

Φόρμα Επικοινωνίας

email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.